Brigitte Bardot wil niet, dat er een film over haar leven verschijnt. Dat zei de 76-jarige actrice op de Franse radiozender Europe 1. Regisseur Kyle Newman, die al maandenlang staat te trappelen om aan de biopic te beginnen, moet zijn plannen voorlopig in de ijskast zetten.
Newman wilde zijn vrouw Jaime King de hoofdrol laten spelen in de film en ook daarover was Bardot furieus. ´Ik wil niet, dat er een film over mijn leven verschijnt en zeker niet als ik vertolkt zou worden door de actrice in kwestie. Niemand kan mij spelen´, verklaarde de actrice in ruste.
De laatste jaren verschenen diverse films over bekende Franse personen. De levens van onder anderen Edith Piaf, Coco Chanel en Serge Gainsbourg kwamen voorbij op het witte doek.
Sekssymbool Brigitte Bardot stopte in 1973 met acteren. De laatste jaren is ze actief als dierenrechtenactivist. Ook kwam ze in het nieuws wegens vermeende racistische uitlatingen.
Dame Judi Dench, geboren Judith Olivia Dench, is geboren op 9 december 1934 in York (North Yorkshire). Ze is een Brits actrice en studeert aan de Central School of Speech and Drama in Londen. Op 10 september 2008 wordt bekend gemaakt, dat ze op 6 december dat zelfde jaar een oeuvreprijs zal ontvangen op de European Film Awards. In 1988 ontvangt ze een DBE en wordt daarmee Dame Judi Dench. Onder haar vele optredens zijn de televisieserie As Time Goes By en A Fine Romance.
Ze wordt geboren in York, North Yorkshire, als de dochter van Eleanora Olave-Jones, geboren in Dublin, en Reginald Arthur, een dokter die haarmoeder ontmoet tijdens zijn studie medicijnen aan de Universiteit van Dublin. Ze groeit op als Quaker en woont in Tyldesley, Greater Manc.
Op haar 13e jaar gaat ze naar The Mount School in York. Op 5 februari 1971 trouwt ze met de Britse acteur Michael Williams, waarmee ze op 24 september 1972 een kind krijgt: Finty Williams (geboren als Tara Cressida Williams). Zij treedt in de voetsporen van haar ouders door ook een acteercarrière te beginnen.
Zij en haar man zijn in verschillende toneelstukken te zien, zowel samen als afzonderlijk van elkaar. In de Britse sitcom van Bob Larby, A Fine Romance (1981-1984) zijn ze ook beide te zien. Michael Williams overlijdt op 11 januari 2001 op 65-jarige leeftijd.
Twee röntgenfoto’s van Marilyn Monroe zijn zondag, tijdens de Hollywood Legends-veiling in Las Vegas, verkocht voor 45.000dollar, ruim 36.000 euro. De foto’s tonen de borstkas van de wulpse actrice en werden gemaakt tijdens een ziekenhuisbezoek in 1954. Monroe overleed in 1962 aan de gevolgen van een overdosis drugs.
Verwacht werd, dat de foto’s slechts 3.000 dollar op zouden brengen. Ook andere ‘Monroe-memorabilia’ werden geveild. Een stoel, die gebruikt werd tijdens haar laatste fotoreportage, ging onder de hamer voor 35.000 dollar.
Tijdens de veiling ging een grote verscheidenheid voorwerpen van beroemde personen onder de hamer. Zo gingen de oorbellen, die Kate Winslet droeg in ‘Titanic’, voor 25.000 dollar van de hand en een jurk van Audrey Hepburn van haar film ‘Funny Face’ voor ruim 56.000 dollar, ruim 45.000 euro.
Tura Satana of Tura Luna Pascual Yamaguch is geboren op 10 juli 1938 in Hokkaidō, Japan. Ze is een Amerikaans filmactrice en voormalig exotische danseres. Zij is het bekendst geworden met haar rol als Varla in de cultfilm Faster, Pussycat! Kill! Kill! uit 1965, van regisseur Russ Meyer.
Achtergrond Het aparte uiterlijk van Tura Satana kan worden verklaard door het gemengde ras van beide ouders: haar vader is een stomme film acteur van Japans-Filipijnse afkomst, terwijl haar moeder een circus -artieste is met een Schots-Ierse achtergrond, en Indiaans (Cheyenne)-bloed door haar aderen heeft vloeien.
Na de Tweede Wereldoorlog wordt de familie enige tijd geïnterneerd in het Manzana-kamp in Lone Pine, Californië, waarna ze verkassen naar de Westside van Chicago. Ze ontwikkelt al jong een geprononceerde boezem, en, hoewel ze uitblinkt op school, wordt ze voortdurend hierom lastiggevallen en gepest met haar Aziatische afkomst.
Op weg van school naar huis wordt ze op haar 9e jaar het slachtoffer van een groepsverkrachting. De 5 daders zijn nooit aangeklaagd en het gerucht gaat, dat de politierechter is omgekocht. Hierop volgt ze allerlei vechtsportcursussen zoals Aikido en Karate (zwarte band), en weet binnen 15 jaar iedere verkrachter op te sporen om wraak te nemen. ‘Ik beloofde mijzelf, dat ik het hen op een goeie dag allemaal betaald zou zetten’, zal ze later terugblikken.
Ze krijgt echter de schuld in de schoenen geschoven door de corrupte rechter, en wordt als tiener naar een tuchtschool gestuurd, waar ze leidster wordt van een stoere meidenbende. In een interview met Psychotronic Videomagazine vertelt ze: ‘We droegen leren motorjassen, spijkerbroeken en hoge laarzen, en gaven iedereen er van langs’.
Op haar 13e wordt ze uitgehuwelijkt in Hernandes, Mississippi, maar het, vanaf haar geboorte reeds gearrangeerde huwelijk met een 17-jarige jongeman, zal slechts 9 maanden stand houden.
De tienerbruid gaat haar geluk beproeven in Los Angeles met een vervalst identiteitsbewijs, aanvankelijk als blues zangeres met een bereik van 4½ octaaf. Als dit niet aanslaat, wordt ze badpakmodel en belandt bij de bekende filmkomiek Harold Lloyd, die ook 3D (stereoscopisch) fotograaf is. Alleen voor hem poseert ze geheel naakt, terwijl Lloyd geen idee heeft, dat ze minderjarig is. Hij is de 1e, die haar (ze vindt zichzelf een lelijke tiener) aanraadt een filmcarrière te beginnen, omdat ‘de camera van haar gezicht en lichaam hield’.
Ze houdt op met poseren, na een ernstige allergie voor make-up te hebben opgelopen, en gaat aan de slag als danseres in Calumet City in Illinois. Ze treedt op in de Club Rendezvous, waar ze zich ontpopt als Galatea, ‘het tot leven gekomen standbeeld’. Ze wordt een uiterst succesvolle exotische danseres in de trant van Mata Hari en reist alle grote steden af met sterren als Maxine Martin The Skyscraper Girl, Tempest Storm, Candy Barr, en Stunning Smith The Purple Lady. Door Bill Hanna van Hanna-Barbera wordt ze zelfs uitgeroepen tot een van de ‘10 Beste Ongeklede Burlesque Danseressen van de 20e Eeuw’. Op haar 19e raakt ze zwanger, maar houdt het dansen nog 8 maanden vol, met een gemiddeld inkomen van 1.500 dollar per week.
Acteerprestaties Als actrice begint Tura Satana haar carrière met televisie-rolletjes in in Hawaiian Eye, The Man from U.N.C.L.E.,The Girl from U.N.C.L.E., The Greatest Show on Earth, en Burke’s Law. Verder begint ze in films te verschijnen, zoals Who’s Been Sleeping in My Bed? als danseres tezamen met Dean Martin en Elizabeth Montgomery, en als de exotische Parijse straatmadelief Suzette Wong in Irma La Douce met Jack Lemmon en Shirley Maclaine.
Haar meest opmerkelijke filmrol is echter die van Varla in Meyer’s culthit Faster, Pussycat!Kill! Kill!. Ze is geknipt voor de rol van deze agressieve en zinnelijke Belle Dame SansMerci, en voert alle stunts en vechtscènes dan ook zelf uit. De bekende filmcriticus Richard Corliss noemt haar optreden ´de eerlijkste en wellicht zelfs meest oprechte vertolking in het gehele oeuvre van Russ Meyer, en zeker de meest angstaanjagende´. De film wordt opgenomen in de woestijn buiten Los Angeles, met snikhete dagen en ijskoude nachten. Ze droeg haar steentje bij aan de visuele stilering en dialoog, en weet met haar tomeloze energie en uitstraling een voortdurende spanning op te roepen. Russ Meyer geeft zelf later toe, dat ´Zij en ik´ de film tot een klassieker in het cultgenre heben gemaakt. Hij zal er veel spijt van krijgen haar niet voor verdere projecten te vragen. ze is zo verstandig om het copyright vast te leggen op haar naam, beeltenis en rol, zodat ze tot op de dag van vandaag inkomsten heeft uit de verkoop van posters en promotiemateriaal.
Hierna werkt ze voornamelijk met de cultfilmregisseur Ted V. Mikels in films als The Astro-Zombies (1968), The Doll Squad (1974), en Mark of the Astro-Zombies (2002), en verschijnt ze als zichzelf in allerlei documentaires en televisieprogramma’s, zoals The Incredibly Strange Film Show (1988), Cleavage (2003), Strip de velours (2005), en meest recentelijk in Sugar Boxx (2007), met een andere bekende Meyer-actrice, Kitten Natividad.
Nadagen In 1973 wordt Tura Satana neergeschoten door een voormalige jaloerse minnaar. Na 4 jaar in een ziekenhuis te hebben gewerkt, vindt ze een tijdelijke baan bij het Los Angeles Police Department, waar ze haar (inmiddels 3e) man ontmoet. Na een auto-ongeluk, waarbij ze haar rug breekt. blijft ze van 1981 tot aan diens overlijden in 2000 met deze man getrouwd. De oudste van hun 2 dochters, Kalani, heeft een bijrol in ´Ten Violent Women´ van Mikels, met wie Tura tot op heden bevriend is. Zowel voor als na dit gelukkige huwelijk heeft ze vele minnaars, waaronder Gunsmoke en F Troop ster Forrest Tucker, en legendarische zangers als Frank Sinatra en een jonge Elvis Presley, die zelfs om haar hand vraagt. Ze weigert, maar Priscilla Presley zal in de 1e jaren van haar huwelijk met Elvis het evenbeeld van haar worden qua make-up en kleding.
Ze blijft trouw contact houden met haar vele bewonderaars via haar eigen website en haar MySpace site, waar enige fragmenten uit haar films worden getoond, evenals foto’s van de afgelopen 50 jaar, schilderijen, en een Amazone-achtig beeldje van de voormalige cultfilm-actrice, die wonderlijk genoeg haar katachtige uiterlijk en Mae West-achtige gevoel voor humor heeft weten te behouden na al deze jaren. Met de ring van Elvis om haar vinger heeft de bijna 70-jarige cultdiva (naar wie de alternatieve metalband uit de jaren ‘90 is vernoemd) de laatste hand gelegd aan haar autobiografie, die in 2008 zal verschijnen. Tenslotte heeft de Amerikaanse striptekenaar Mike Hoffman een serie aan haar opgedragen als ‘The Ultimate Femme Fatale of the 20th Century’, en vierde ze onlangs haar 70e verjaardag op de Comicon conferentie in San Diego.
Jane Fonda mag dan inmiddels de gezegende leeftijd van 71 jaar hebben bereikt, maar seks heeft ze nog lang niet opgegeven. In een interview met de Duitse krant Bild zegt Hanoi Jane, dat de horizontale tango haar jong houdt.
Volgens Fonda is het geheim van de eeuwige jeugd ‘30% goede genen, 30% levensstijl met veel sport en 30% seks, uiteraard seks. De 10% die overblijft, is waarschijnlijk het regelmatig bezoeken van de plastisch chirurg.
Een onruststoker, dat was en is Brigitte Bardot (75), aan wie in Parijs een groot overzicht is gewijd. Altijd beroert ze de gemoederen: als actrice, als dierenactivist. En opnieuw, als aanhanger van Le Pen. Haar francofilie lijkt steeds de motor.
Was ze echt zo mooi dat je de straat zou oversteken als ze je van de andere kant tegemoetkwam? Zou je stilvallen als ze je aansprak, naar adem happen als ze vroeg hoe laat het was? Was ze mooier dan de meisjes, die je nu kunt tegenkomen in de straten van Parijs?
Het prettige van Franse schoonheid is, dat je het niet allemaal zelf hoeft te bedenken. Een leger aan filosofen, schrijvers en kunstenaars staat klaar om het om en om te keren, te beschrijven en te analyseren. Zo heeft de schrijver Jean Cocteau vele gedachten aan Brigitte Bardot gewijd. ‘Geschiedenis is gemaakt van waarheden, die leugens worden die waarheid worden’, zei hij. ‘De pers takelt bestaande figuren toe met een denkbeeldig leven, dat bovenop hun echte leven wordt gelegd. Brigitte Bardot is het perfecte voorbeeld van die vreemde mengeling. Waarschijnlijk heeft het lot haar precies daar afgeleverd, waar droom en werkelijkheid door elkaar lopen.’
Ook Simone de Beauvoir, Françoise Sagan, de huidige minister van cultuur Fréderic Mitterrand en Marguérite Duras behoren tot het legertje exegeten van Bardot. Daaronder opmerkelijk veel vrouwen, zoals collega-actrice Jeanne Moreau, die haar als een maatje uit het garnizoen typeerde. Tot in de hoogste kringen werd ze bewonderd. ‘Die jongedame is gezegend met een eenvoud van het allerbeste allooi’, prijst generaal De Gaulle haar als zijn minister van financiën vertelt, dat de export van haar films meer oplevert dan de auto’s van Renault. Ondanks het verbod van mevrouw De Gaulle, die niet wilde dat er gescheiden vrouwen op het Élysée kwamen, maakte Bardot er haar opwachting met Gunter Sachs, haar 3e echtgenoot. Wie het vergeten was, zal worden overtuigd op de aan haar gewijde expositie in Boulogne-Billancourt, de voorstad van Parijs, waar ze veel van haar films draaide: BB was echt schrikbarend mooi, zo overweldigend, dat het haast te veel is, al die zalen met foto’s, films en affiches, die getuigen van haar genereuze overvloed.
Schoonheid is het halve werk. Maar toen Bardot zich aan het front meldde, waren er meer aantrekkelijke jonge vrouwen. Pablo Picasso, erkend liefhebber van vrouwelijk schoon, vroeg haar in 1956 niet eens te poseren, toen ze elkaar ontmoetten in zijn studio in de buurt van Cannes. Terwijl ze toch met een decolleté verscheen, waar de schilder onmogelijk omheen kon kijken. Haar schoonheid was door schilders kennelijk niet te vangen, getuige de foeilelijke portretten op de expositie van Kees van Dongen, Leonor Fini en anderen.
Om Brigitte Bardot hangt iets anders, minder grijpbaar dan hoge jukbeenderen of volle lippen. Ze staat in een lange traditie van vrouwen, die via de film de hele planeet – of toch minstens de mannelijke helft daarvan – onrustig maken. Net als Greta Garbo, Rita Hayworth, Marilyn Monroe of Sophia Loren is ze een kind van haar tijd. Bij die anderen schieten geposeerde foto’s in gedachten van diva’s, die liggen of zitten, de benen opgetrokken, holle rug, een hand bevallig achter het hoofd. Ze zijn mooi, maar ook onaanraakbaar.
Met Brigitte Bardot begint een ander tijdperk. Zeker, ook van haar bestaan foto’s in hotpants, de billen naar buiten gedraaid, een blik over de schouder. Maar BB, dat is ook op blote voeten door het gras rennen. In Boulogne-Billancourt winnen de filmshots, foto’s met geliefden, societyfoto’s en modebeelden het van de glamour. Bardot is niet de vrouw, die naar de gunsten van de man dingt. Ze daagt uit, verovert. Voor haar is seksualiteit iets gewoons, iets van alle dagen. Ook dat maakt haar anders.
Die vanzelfsprekendheid vergroot het mysterie. ‘Brigitte Bardot trekt zich niet in het minst iets aan van wat anderen vinden’, observeerde tijdgenoot Simone de Beauvoir. ‘Ze volgt haar neigingen. Ze eet als ze honger heeft, en bedrijft de liefde met hetzelfde gemak, zonder ceremonieel. Verlangen en plezier wegen voor haar zwaarder dan voorschriften en afspraken. Ze doet waar ze zin in heeft, en juist dat brengt onrust teweeg.’
Brigitte Bardot wordt geboren in 1934. Haar ouders behoren tot de bourgeoisie van Parijs, vader is ingenieur in de chemische industrie. Ze groeit op in een Frankrijk, dat zich net aan het bevrijden is van het trauma van de Tweede Wereldoorlog. Renault en Citroën bezorgen de economie weer wat blosjes op de wangen, er komt tijd voor meer dan de pure strijd om het bestaan.
Als jong meisje al kijkt ze onverschrokken in de lens. Ze is 12, als ze voor het eerst poseert voor de omslag van een tijdschrift. Haar ouders willen niet, dat ze betaald krijgt (‘modellenwerk is geen vak’), maar staan wel op naamsvermelding voor hun dochter. Niet lang daarna worden de beroemde foto’s voor Elle gemaakt van Brigitte als ballerina, balancerend op de daken van Parijs.
Liefde
Al snel is ze gewend te krijgen wat ze wil. Zo is het op alle gebied, ook op dat van de liefde. Op haar 16e valt ze als een blok voor de dan nog zeer prille regisseur Roger Vadim. Als haar ouders haar verbieden met hem te trouwen en haar naar Engeland op kostschool willen sturen, blijkt waartoe haar vasthoudendheid kan leiden. Op een avond, waarop haar ouders naar de schouwburg zijn, draait ze de gaskraan open.
Als ze thuiskomen, veel vroeger dan verwacht omdat de voorstelling wordt afgelast, vinden ze hun dochter in coma. De kostschool in Engeland wordt afgeblazen. Maar trouwen met Vadim mag pas als ze 18 is.
Het is het begin van een periode, waarin haar silhouet, na dat van de Eiffeltoren, tot het beroemdste van Frankrijk uitgroeit. Bardot belichaamt de seksuele revolutie, ze geeft gestalte aan de verleidingen van Frankrijk, wordt wereldster en stijlicoon. Harley Davidson, ‘zuurkoolkapsel’, ballerina’s en matrozentruitjes – alles wat ze aanraakt wordt een succes.
Paparazzi
Ze speelt in films van Vadim (Et dieu créa la femme), van Louis Malle (Viva Maria, ViePrivée), Jean-Luc Godard (Le Mépris), Henri-Georges Clouzot (La Vérité) en laat haar billen en borsten zien. Bedrijven vechten om haar in reclames te gebruiken. En ze wordt grootwild voor de paparazzi, die haar geen rust gunnen. In 1965 liggen ze met spandoeken voor de deur. ‘Brigitte, in 1955 had je ons nodig, en nu vergeet je ons. Brigitte, je overdrijft!’
In 1973, ze moet nog 40 worden, neemt Brigitte Bardot een indrukwekkend besluit: ze stopt met acteren. En, anders dan veel van haar collega’s, houdt ze zich aan haar woord, ondanks een aanbod van 1 miljoen dollar om in een film met Marlon Brando te spelen. Niet lang daarna ligt de filmster in ruste languit in de sneeuw van de noordelijke poolcirkel, in een dikke rode coltrui. In haar armen houdt ze een wit harig beestje. Het is een babyzeehond. Vanaf dan wendt ze zich af van de mensen en zal zich over het dierenrijk ontfermen. Ze verschijnt alleen nog in het openbaar, als ze dierenbelangen kan behartigen.
Inmiddels is ze langer dierenactiviste dan ze ooit filmster was. De laatste zaal van de expositie is gewijd aan die compromisloze strijd. Met haar Fondation Brigitte Bardot sticht ze in 1992 een landgoed waar paarden, ezels, geiten, honden, katten en alle andere dieren, die er slecht aan toe zijn, kunnen worden opgevangen. Ze wordt gesteund door 50 werknemers, 600 vrijwilligers en de Dalai Lama.
Perfectie
Het mooie meisje, dat de 1e helft van haar leven de mensheid laat genieten van haar schoonheid en esprit, om zich daarna volledig aan de dieren te wijden; was het daarbij gebleven, dan zou het leven van Brigitte Bardot de perfectie benaderen. De wonderlijke uitspraken, waarmee ze soms de publiciteit haalt, verstoren het beeld. Op latere leeftijd ontpopt ze zich tot aanhangster van Marine Le Pen, politiek erfgename van de oprichter van het Front National. Uit haar boek Un cri dans le silence (Een schreeuw in de stilte) slaat een golf van haat naar buiten jegens homo’s, daklozen, onderwijzers. ‘Ik heb er genoeg van voor de gek te worden gehouden door deze bevolkingsgroep, die ons kapotmaakt, ons land verwoest en ons gewoonten opdringt’, schrijft ze, doelend op moslims, aan toenmalig minister van binnenlandse zaken Sarkozy. Viermaal wordt ze wegens aanzet tot racisme veroordeeld.
Op de expositie vind je die episode niet terug. Toch blijft de behoefte te willen begrijpen wat haar tot die woede aanzet, hoe die zwarte kras op haar zo mooie staat van dienst is gekomen. Haar francofilie kan daarbij een sleutel zijn. Ondanks talloze aanbiedingen weigerde ze in Hollywood te draaien, ze woont in Saint-Tropez, werkte bijna uitsluitend met Franse regisseurs. Zelden was ze trotser, dan toen ze voor de buste van de nieuwe Marianne mocht poseren, het zinnebeeld van Frankrijk, dat in alle burgemeesterskamers zou prijken.
Dat nationalisme is even vuurvast en onwrikbaar als haar opvattingen over mannen, regisseurs of dieren. Als actrice balanceerde ze op de grens van moed en dwaasheid en combineerde het onbeschaamde met het vanzelfsprekende. De dierenbeschermster te Saint-Tropez doet niets anders dan dat.
Acteur Tony Curtis is inmiddels 84, maar hij denkt er nog graag aan terug: zijn affaire met Marilyn Monroe. In zijn binnenkort te verschijnen memoires beweert Curtis, dat de legendarische actrice zwanger van hem was. Die zwangerschap eindigde in een miskraam. Dat schrijft The Daily Telegraph vrijdag.
De knipperlichtrelatie zou zijn begonnen in 1950, maar al snel daarna zijn verwaterd. Hun verhouding bloeide weer op tijdens de opnames voor Some Like It Hot, waar Curtis en Monroe samen in speelden. Beiden waren toen overigens getrouwd; hij met actrice Janet Leigh en zij met schrijver Arthur Miller.
In zijn boek schrijft Curtis, dat Monroe hem vertelde, dat ze zwanger was, toen het stel hun relatie wilde opbiechten aan Miller. ‘Ik was stomverbaasd.’ Miller zou daarna van Monroe’s arts te horen hebben gekregen, dat het kind helemaal niet van Curtis was, schrijft de Britse krant. De schrijver zou Curtis hebben gezegd: ‘Maak die film af en verdwijn uit ons leven’.
Het stel beëindigde de relatie. Daarna hoorde Curtis nog van de miskraam. De autobiografie, The Making of Some Like It Hot, verschijnt dit najaar. ‘Als we in bed lagen, wist ik nooit - vooraf, tijdens en erna - waar haar gedachten waren. Ze was actrice, ze kon een rol spelen. Ze kon een man geven wat ze dacht, dat hij nodig had. Meer hoefde ik ook niet.’
Ann-Margret is als Ann-Margret Olsson geboren in Zweden, als dochter van Gustav Olsson en Anna Aronsson. Ze verhuist als kind met haar familie naar de Verenigde Staten. Daar groeit ze op in Wilmette en wordt in 1949 tot Amerikaanse genaturaliseerd.
Ann-Margret wordt ontdekt door George Burns als ze zingt in een nachtclub. Ze krijgt in 1961 een contract bij RCA, maar dat wordt geen succes. De studio wil haar laten doorbreken als de vrouwelijke Elvis Presley en laat haar daarom de single Heartbreak Hotel zingen. Ze krijgt een kleine hit, I Just Don’t Understand. Na het enige succesvolle album The Beautyand the Beard te hebben uitgebracht in 1964, wordt haar contract bij RCA beëindigd in 1966.
Ze krijgt haar doorbraak in haar filmcarrière in 1961, als ze naast Bette Davis, Glenn Ford en Hope Lange te zien is in Frank Capra’s Pocketful of Miracles. Hierna volgt een bijrol in de remake van de musical State Fair in 1962.
In 1963 wordt ze een grote ster door haar hoofdrol van een Amerikaanse tiener in Bye ByeBirdie. Ze wordt alleen nog maar bekender, als tijdens het filmen van haar volgende film, Viva Las Vegas, een affaire heeft ollega Elvis Presley, die toentertijd een relatie had met Priscilla Presley. De affaire kreeg veel aandacht in de media. Ondanks het feit dat Presley de affaire beëindigde, bleven de twee goede vrienden tot Presley’s dood.
In 1963 verleent ze haar stem als ‘Ann-Margrock’ aan een aflevering van The Flinstones. Tientallen jaren later zingt ze de titelsong voor The Flintstones in Viva Rock Vegas.
Daarnaast is ze in 1966, naast Dean Martin, te zien in Murderer’s Row. Niet veel later, in maart dat jaar, besluit ze mee te gaan als entertainer met de USO-tour om het leger in Vietnam te vermaken.
In 1971 verandert ze haar getypecaste personage als een sex-kitten in musicals naar een serieuze vrouw in Carnal Knowledge. Hiervoor krijgt ze een nominatie voor een Academy Award voor Beste Vrouwelijke Bijrol. Het volgende jaar, bij een optreden in Lake Tahoe, valt ze ongeveer 6,5 meter van het podium af. Ze is gewond kan enkele maanden niet meer werken.
Ze heeft in haar carrière veel dramatische rollen gespeeld. Voor al die rollen krijgt ze goede kritieken. Zo krijgt ze voor haar rol in Tommy (1975) een Oscarnominatie voor Beste Actrice. Daarnaast wint ze 5 Golden Globe Awards in haar carrière en is ze er voor 10 genomineerd.
Ze heeft ook een televisiecarrière. Zo krijgt ze in 1968 bij NBC haar eigen show, genaamd The Ann-Margret Show. Verder is ze in de jaren ‘90 in een reeks televisiefilms te zien.
In 1994 brengt ze haar eigen autobiografie uit. Hierin beschrijft ze onder andere haar huwelijk met Roger Smith, met wie ze sinds 1967 getrouwd is. Smith lijdt aan Myasthenia gravis, waardoor ze hem verzorgt.
Ann-Margret heeft een ster op de Hollywood Walk of Fame. Rose McGowan speelt haar in de televisiefilm Elvis (2005).
Katharine Ross is op 29 januari 1940 in Los Angeles geboren. Ze is een Amerikaanse filmactrice.
Ze acteert op het witte doek sinds 1965 en is voornamelijk bekend geworden vanwege haar optreden in de klassieker The Graduate in 1967. Daarna heeft ze relatief weinig in grote films gespeeld, behalve Butch Cassidy and the Sundance Kid en The Stepford Wives. Voor haar rol als Elaine Robinson in The Graduate wordt ze genomineerd voor een Oscar in de categorie Beste vrouwelijke bijrol.
Ze heeft ook gastrollen in verscheidene televisieseries, waaronder The Alfred Hitchcock Hour, The Men from Shiloh, Wagon Train, Gunsmoke, The Big Valley, The Wild WildWest en The Colbys.
The Graduate (1967)
Benjamin Braddock (Dustin Hoffman) is een net afgestudeerd broekie van 21 jaar, die niet weet wat hij verder wil met zijn leven, maar wel dat hij het zeker anders zal doen. Thuis zit het huis vol visite, de rijke vrienden van zijn ouders, die allemaal ter ere van zijn afstuderen zijn gekomen. Benjamin ontvlucht de drukte op zijn eigen kamer. Dan komt plots Mrs. Robinson (Anne Bancoft), de vrouw van zijn vaders compagnon, binnen en vraagt hem of hij haar naar huis wil brengen. Eenmaal daar aangekomen nodigt ze hem uit binnen te komen en brengt hem nogal in de war. Tot zijn grote verrassing kleedt zij zich spontaan voor hem uit. Later spreken ze af in een hotel en zo ontstaat er tussen Benjamin en Mrs. Robinson een heimelijke liefdesaffaire. Dan komt na enkele maanden de dochter van Mrs. Robinson, Elaine (Katharine Ross) weer thuis. Benjamin wordt verliefd op haar. Mrs. Robinson ontploft en de hele situatie loopt gigantisch uit de hand.
The Graduate behoort tot één van de beroemdste films uit de filmgeschiedenis. Gebaseerd op de gelijknamige roman van Charles Webb, maakte regisseur Mike Nichols (Silkwood, Working Girl, Wolf, Primary Colors, Regarding Henry) een gewaagde film. Zelfs in de jaren ’60, de periode van ‘flower power’ en ‘de seksuele revolutie’ was het ‘kinky’ verhaal van een jongen. die een stomende verhouding heeft met een oudere vrouw. toch niet iets gewoons.
In 1968 krijgt de films maar liefst 7 Oscar-nominaties. Er wordt één beeldje toegekend voor de beste regie. De film krijgt nog vele andere prijzen, waaronder 5 Golden Globes. De film is natuurlijk ook bekend geworden door de muziek van Simon & Garfunkel. Songs als Mrs. Robinson, The Sound of Silence en Scarborough Fair. De soundtrack, geschreven door Paul Simon en Dave Grusin is goed voor een Grammy Award.
The Graduate is voor Dustin Hoffman zijn 1e grote rol in een speelfilm en zet hem meteen op de kaart van Hollywood. Hoffman wordt geselecteerd voor de film vanwege zijn jonge en naïeve uitstraling. In leeftijd verschilde hij maar 6 jaar met Anne Bancroft, hoewel de film anders doet vermoeden. Zo is er wel meer anders. Op de zo beroemde filmposter van de film, zie ook de coverafbeelding, is het afgebeelde vrouwelijke been niet van Anne Bancroft maar van Linda Gray. Toen nog onbekend, maar later bekend geworden als Sue Ellen Ewing in de televisiesoap Dallas. Oorspronkelijke is Doris Day benaderd voor de rol van Mrs. Robinson, maar zij heeft de rol geweigerd. Regisseur Mike Nichols maakt gebruik van een aantal leuke cameratechnieken. Zoals het beeld van Mrs. Robinson, zoals Benjamin dat ziet, dat gedurende één frame in beeld flitst. Of wanneer Benjamin in het zwembad duikt, direct in bed bovenop Mrs. Robinson en toch weer in het zwembad ligt.
Butch Cassidy and the Sundance Kid (1969)
Butch Cassidy and the Sundance Kid is een film van 20th Century Fox uit 1969 van de Amerikaanse regisseur George Roy Hill. De film is een luchtige western, waarin PaulNewman en Robert Redford als bandietenduo het middelpunt zijn. Hun liefje wordt gespeeld door Katharine Ross. Het trio Hill, Newman en Redford maakt in 1973 samen nog de zeer succesvolle film The Sting. De film is ook een biopic: hij is op feiten gebaseerd.
De film wordt 7x genomineerd voor een Oscar en wint er 4. Katharine Ross wordt genomineerd voor de beste bijrol. De Oscar voor beste film wordt niet binnengesleept. Die gaat dat jaar naar Midnight Cowboy.
De 2 ‘geweldloze’ bandieten hebben samen met hun Hole in the Wall Gang al diverse malen de trein beroofd van E.H. Herriman van de Union Pacific Railroad. Dit heeft de spoorwegmagnaat al zoveel geld gekost, dat hij besluit de beste mannen in te huren om Butch Cassidy en Sundance Kid te pakken te nemen. Als het koppel begrijpt, dat ze de beste wetshandhavers van het westen achter zich aan hebben zitten, besluiten ze hun boevenpraktijken elders voort te zetten: ze gaan naar Zuid-Amerika.
1940 Geboren op 29 januari in Los Angeles 1965 Debuteert in de film Shenandoah 1967The Graduate 1968 Genomineerd voor een Academy Award (Oscar) voor haar rol in The Graduate
1968 Ontvangt een Golden Globe Award voor haar rol in The Graduate
1968 Ontvangt een Golden Laurel Award voor haar rol in The Graduate 1969Butch Cassidy & The Sundance Kid
1969 Genomineerd voor een BAFTA Award voor haar rol in The Graduate
1970 Genomineerd voor een Golden Laurel Award 1971 Ontvangt een BAFTA Award voor haar rol in Butch Cassidy & The Sundance Kid
1971 Ontvangt een BAFTA Award voor haar rol in Tell Them Willie Boy is Here
1971 Genomineerd voor een Golden Laurel Award 1975The Stepford Wives 1976 Ontvangt een Golden Scroll Award voor haar rol in The Stephord Wives
1977 Ontvangt een Golden Globe Award voor haar rol in Voyage of the Damned
Cleo Elliott, Sam Elliott & Katharine Ross
1984 Trouwt met de acteur Sam Elliott 1990 Ontvangt een Golden Boot Award 1992 Ontvangt een Western Heritage Award voor haar rol in Conagher
Françoise Hardy is geboren op 17 januari 1944 in Parijs. Ze is een Franse zangeres en actrice.
Françoise Hardy tekent haar 1e contract met het platenlabel Vogue in november 1961. In april 1962, kort nadat ze eindexamen heeft gedaan, verschijnt haar 1e album Oh oh Chéri, met het titelliedje geschreven door Johnny Hallyday’s schrijfduo. Het nummer Tous les garçons et lesfilles wordt een groot succes en er worden er 2 miljoen van verkocht. Ze heeft lang haar en draagt meestal jeans met een leren jasje en begeleidt zichzelf op de gitaar.
Ze zingt soms in het Engels, Italiaans, Spaans, en Duits. In 1963 vertegenwoordigt ze Monaco bij het Eurovisie Songfestival met L’amour s’en va en bereikt de 5e plaats. In 1968 ontangt ze de Grand Prix du Disque Académie Charles Gros.
In 1981 trouwt ze met haar oude viend en collega Jacques Dutronc, met wie ze al een zoon heeft, Thomas Dutronc, geboren in 1973. In mei 2000 maakt ze een comeback met het album Clair Obscur. Haar zoon speelt gitaar en haar man zingt het duet Puisque vous partez envoyage. Iggy Pop en Étienne Daho doen ook mee. Ze woont tegenwoordig in de buurt van Parijs.
1963 Le premier bonheur du jour 1963 L’amour sén va 1964 Mon amie la rose 1965 L’amitié 1965 Portrait in Musik
1965 The Yeh-Yeh Girl From Paris
1966 La maison où j’ai grandi
1966 Françoise Hardy In English
1967 Ma jeunesse fout le camp
1968 Comment te dire adieu 1969 Françoise Hardy en Anglais
1970 Träume
1970 Soleil
1971 La question
1972 Et si je m’en vais avant toi 1972 If You Listen
1973 Message Personel
1974 Entr’act 1977 Star 1978 J’écoute de la musique saoûle
1980 Gin Tonic 1981 A Suivre 1982 Quelqu’un qui s’en va
1988 Décalage
1988 Viens
1996 Le Danger
2000 Clair Obscur
2001 Frag`den Abendwind
2002 Messages personnels
2004 Tant de belles choses
1962 Tous les garçons et les filles
1962 J’suis d’accord
1963 Le premier bonheur du jour
1963 Ich steige dir auf’s Dach 1963 L‘amour s’en va 1964 Mon amie la rose
1965 Frag den Abendwind
1966 Rendez-vous d’automne 1966 La maison où j’ai grandi
1966 Je changerais d’avis
1968 Comment te dire adieu
1970 Höre auf den Nachtwind
1970 Fremde Schatten
Nadagen
Cleo Elliott, Sam Elliott & Katharine Ross
