JIM HOEFT GEEN BLAASTEST TE DOEN
Bron: NRC-Next
Auteur: Arjen Ribbens
Datum: 27-02-07
Vormgever: Karel Hageman

Bellen met de producent van de musical Grease

Musicalster Jim Bakkum (bekend geworden door Idols) is zondagavond samen met zijn tegenspeelster Bettina Holwerda gewond geraakt bij een auto-ongeluk op het toneel van de schouwburg in Almere. De cabriolet, waarin ze samen zaten, reed tijdens de musical Grease van het podium de orkestbak in.
De voorstelling van vanavond in Carré in Amsterdam gaat niet door. ‘De verslagenheid is groot’, zegt Tim Boersma, woordvoerder van producent V & V Entertainment.

Wat is er fout gegaan?
Geen idee. De technische recherche onderzoekt de toedracht van het ongeluk nog. Jim zat achter het stuur van een toneelauto: de carrosserie van een oldtimer met een motor van een golfwagentje erin. Daarmee moest hij naar een bepaald punt op het toneel rijden. Dat is al 130 voorstellingen goed gegaan. Maar dit keer reed hij heel langzaam door. Iedereen, zowel de technici als de toeschouwers, zag het fout gaan.

Een vreemd verhaal. Heeft Jim een blaastest moeten doen?
Heel flauw, zo’n insinuerende vraag. Drank was absoluut niet aan de orde.

En hoe nu verder?
Dat is even van ondergeschikt belang. Jim ligt in het ziekenhuis met een hersenschudding en een gebroken schouder. Bettina heeft een gebroken pols. Twee toeschouwers zijn flauw gevallen. Maar het had veel erger kunnen aflopen. Twee weken geleden zaten de blazers in Almere nog op de plek waar de auto neerkwam.

Gevaarlijk, zo’n musical.
Daarover sprak ik vandaag met de uitvoerend producent van Grease, een man die al 40 jaar in het vak zit. Hij was perplex. Hij had wel eens meegemaakt, dat een acteur overleed tijdens een tournee. Maar zo’n bizar ongeluk, dat slaat alles.

NIET IEDEREEN KAN NET ALS SCORSESE ZIJN
Bron: NRC-Next
Auteur: Mariska Graveland
Datum: 27-02-07
Vormgever: Karel Hageman

De avond voor de Oscars won Basic Instinct 2 de Razzie Award voor slechtste film van 2006.
Maar hoe slecht zijn de genomineerde film eigenlijk?

Dat de wegen van de filmkijker ondoorgrondelijk zijn, bewijst de toptien van de Ster Videotheek. In februari staan er 3 films in, die zijn genomineerd voor een Razzie (Golden Raspberrie), de prijs die sinds 1980 bestaat voor de slechtste film van het jaar: ‘Little Man’, ‘Lady in the Water’ en ‘The Wicker Man’. De andere 2 genomineerden voor deze prijs zijn ‘Basic Instinct 2’ en ‘BloodRayne’. De ‘winnaar’ werd zaterdagnacht bekend: ‘Basic Instinct 2’, de late vervolgfilm met Sharon Stone in hilarisch sexy pakjes, waarbij ook de ijspriem weer van stal is gehaald.
‘Slechtste film van het jaar’, dat word je niet zomaar. Allereerst zijn er 2 types: de bedoeld en de onbedoeld slechte film. De met opzet infantiele ‘komedie’ ‘Little Man’, over een lilliputter die zich voordoet als baby, valt absoluut in de eerste categorie, de rest van de genomineerden in de tweede. Ergens in de production hell gaat het mis, met het scenario, de casting of de hiërarchie op de set. Dat er uiteindelijk toch een amusante mislukking uit voortkomt, is een kleine beloning voor de filmkijker met een zwak voor falende regisseurs. Het maakt de filmende halfgoden wel zo menselijk. Niet iedereen kan een Scorsese zijn, en ook acteurs als Nicolas Cage hebben wel eens een mindere week. Verdwaald loopt Cage rond in de griezelfilm ‘The Wicker Man’, over een privé-eiland vol vrouwen met snode plannen, geregisseerd door de ooit maatschappijkritische Neil LaBute (‘In the Company of Men’, ‘Nurse Betty’). Heel slecht is de film niet, afgezien van een scène met Cage in berenpak, zodat ‘The Wicker Man’ eigenlijk niet bij de Razzies thuishoort.
Ook de filosofisch bedoelde griezelfilm ‘Lady in the Water’ heeft een begenadigd regisseur aan het roer: M.Night Shyamalan (‘The Sixth Sense’), maar deze keer is hij behoorlijk de weg kwijt in zijn eigen puzzelscript. De als sukkel getypecaste Paul Giamatti manoeuvreert zich al stotterend door een serie hoogst merkwaardige plotwendingen, die alleen de personages nog kunnen volgen.
En dan is er nog de categorie waarin een B-regisseur anoniem aan de weg timmert met obscure werkjes, die altijd op de onderste schappen van de videotheek zullen blijven liggen. Zo’n regisseur is Uwe Boll, die een razzie-nominatie kreeg voor zijn gameverfilming ‘BloodRayne’. Boll is op menig internetforum al uitgeroepen tot slechtste regisseur van dit moment. Dat maakt nieuwsgierig, maar Nederland zal vooralsnog verstoken blijven van zijn nieuwste creatie, want de vampierfilm is alleen op een dure import-dvd te bestellen.
De Razzies-samenstellers hebben dit jaar weer een paar melige nominaties verzonnen. Dit keer maakten Sharon Stone’s beide borsten kans op de Razzie voor ‘Worst Screen Couple’. Sportief is acteur Dan Whitney, genomineerd voor ‘Larry the Cable Guy: Health Inspector’. Hij voelt zich vereerd, en schrijft op zijn website: ‘Ik mag deze prijs niet mislopen, want ik denk, dat ik er net zo’n potje van heb gemaakt als mijn medegenomineerden Nicolas Cage en de gebroeders Wayans (in ‘Little Man’).’
De Razzie is slechts 3 keer opgehaald, de eerste was Paul Verhoeven voor ‘Showgirls’ in 1996. In 2002 nam Tom Green de 5 Razzies voor zijn film ‘Freddy Got Fingered’ in ontvangst en in 2004 kwam Halle Berry, tot ieders grote verrassing, de prijs voor slechtste actrice in ‘Catwoman’ ophalen, compleet met Oscarwaardige speech.
Afgelopen zaterdag bleef het akelig leeg op het podium. La Stone en Carmen Elektra hadden blijkbaar niet geluisterd naar Halle Berry’s ‘geëmotioneerde’ Razzie-speech, waarin ze haar moeder citeerde: ‘Wie geen kritiek kan verdragen, is het ook niet waard om geprezen te worden.’

Sharon Stone

Razzie-winnaars 2006
Slechtste film: Basic Instinct 2
Slechtste actrice: Basic Instinct 2 (Sharon Stone)
Slechtste sequel: Basic Instinct 2
Slechtste scenario: Basic Instinct 2
Slechtste acteur: Little Man
Slechtste filmduo: Little Man (gebroeders Wyans)
Slechtste remake: Little Man
Slechtste mannelijke bijrol: Lady in the Water (M.Night Shyamalan)
Slechtste regisseur: Lady in the water (M.Night Shyamalan)
Slechtste vrouwelijke bijrol: Date Movie (Carmen Elektra)
Slechtste excuus voor familievermaak: RV

EINDELIJK EENS OSCAR VOOR MARTIN SCORSESE
Bron: NRC-Next
Auteur: Bas Blokker
Datum: 27-02-07
Vormgever: Karel Hageman

Mirren wint Oscar voor haar rol in ‘The Queen’, Whitaker voor de zijne in ‘Last King of Scotland’.
Bij de 79^e uitreiking van de Oscars won Scorseses snoeiharde gangsterdrama ‘The Departed’. Hij versloeg de gedoodverfde winaar ‘Babel’.
Het was tekenend voor de presentatie, dat Al Gore de leukste grapjes maakte.

‘Willen jullie nog even de enveloppe nakijken’, grapte Martin Scorsese toen zijn naam weer klonk. Scorsese, die 6 keer eerder voor de regie-Oscar genomineerd werd, maar het met klassiekers als ‘Raging Bull’ en ‘Goodfellas’ toch altijd moest afleggen tegen anderen, kreeg zondagnacht zijn eerste Oscar als regisseur. Zijn gangsterfilm ‘The Departed’ verzilverde in Los Angeles 4 van de 5 nominaties, naast die voor beste regisseur ook die voor beste film, en was daarmee de grote winnaar van het 79^e Oscargala.
De snoeiharde, bijna opera-achtige thriller ‘The Departed’ won zondagnacht in het Kodak Theater verder in de categorieën montage en bewerkt scenario – de film is een remake van ‘Internal Affairs’ van Hongkong regisseur Andy Lau. De vooraf als grootste rivaal ingeschatte ‘Babel’ van Alejandro González Iňárritu kwam niet verder dan 1 Oscar uit 7 nominaties: voor beste muziek.
In aantallen uitgedrukt was ‘Pan’s Labyrinth’ van de Mexicaan Guillermo del Toro met 3 Oscars de verassende tweede. De fantastische vertelling, over een meisje, dat tijdens de Spaanse burgeroorlog kennismaakt met een werld vol wonderwezens, won onder meer voor art direction en camerawerk.
Drie films wonnen elk 2 Oscars. De Oscar voor het beste originele scenario was voor Michael Arndt, voor ‘Little Miss Sunshine’. Voor zijn rol als ranzige, verslaafde opa in die film kreeg Alan Arkin voor de beste bijrol. De beste vrouwelijke bijrol was die van Jennifer Hudson in ‘Dreamgirls’, de film die ook een Oscar kreeg voor de beste soundmix. ‘An inconvenient Truth’, het bevlogen milieucollege van oud-vicepresident Al Gore, verfilmd door Davis Guggenheim, kreeg ook 2 Oscars: voor beste documentaire en beste song, van Melissa Etheridge.
Het was tekenend voor de tamme presentatie van het Oscargala 2007, dat Al Gore de aardigste grapjes maakte – allemaal verwijzingen naar zijn misgelopen presidentschap en naar een eventuele kandidatuur. Presentatrice Ellen DeGeneres wandelde veel door de zaal, maar wist geen lachsalvo’s aan het publiek te ontlokken. Dat lukte Helen Mirren wel, die, zoals alom verwacht, werd uitgeroepen tot beste actrice voor haar rol als koningin Elizabeth in ‘The Queen’.
Mirren liep naar de microfoon met een oorbel in de ene hand en een tasje in de andere en dankte de koningin: ‘Vijftig jaar lang heeft zij haar waardigheid, haar plichtsbesef en haar kapsel behouden.’ Zo werd Mirren (61), in een laag uitgesneden Christian Lacroix-jurk, een van de oudste actrices, die ooit deze Oscar won. Modecommentatoren, die de aankomst op de rode loper bekeken, waren vol lof over Mirrens jurk: ‘Stunning’.
Beste acteur was, al evenmin verrassend, Forest Whitaker, die zichzelf voor ‘The Last King of Scotland’ transformeerde tot de voormalige dictator van Oeganda, Idi Amin. Hij sprak een diep doorvoeld dankwoord uit over de band tussen acteurs en publiek.
De Duitser Florian Henckel von Donnersmarck won de Oscar voor beste buitenlandse film met ‘Das Leben der Anderen’.
In de studio van Film 1, de commerciële zender die het gala op de Nederlandse televisie bracht, hief presentator René Miloch het glas met actrice Carice van Houten, de vriendin van Sebastian Koch, die de hoofdrol speelt in ‘Das Leben der Anderen’: ‘Op de Duitsers!’.

Oscargala 2007
Beste actrice: Helen Mirren
Beste acteur: Forest Whitaker
Beste regisseur: Martin Scorsese
Beste film: The Departed
Beste montage: The Departed
Beste bewerkt scenario: The Departed
Beste muziek: Babel
Beste art direction: Pan’s Labyrinth
Beste camerawork: Pan’s Labyrinth
Beste originele scenario: Michael Arndt
Beste mannelijke bijrol: Alan Arkin
Beste vrouwelijke bijrol: Jennifer Hudson
Beste soundmix: Dreamgirls
Beste documentaire: An Inconvenient Truth
Beste song: An Inconvenient Truth
Beste buitenlandse film: Das Leben der Anderen

GETUIGENIS OUDERE IS VAKER ONBETROUWBAAR
Bron: NRC-Next
Datum: 27-02-07
Vormgever: Karel Hageman

Ouderen zijn onbetrouwbare getuigen. Niet alleen herinneren zij zich relatief veel dingen verkeerd, ze twijfelen maar weinig aan de juistheid van hun foute herinnering. Dat concludeert de psycholoog Chad Dodson in Psychonomic Bulletin & Review uit een vergelijking van het herinneringsvermogen van jonge studenten en volwassenen van 60 tot 80 jaar.
De proefpersonen mochten 5 minuten naar een video kijken met beelden van een inbraak en daarmee samenhangend politieoptreden. Daarna moesten ze antwoord geven op 24 ja/nee vragen, waarvan sommigen zeer suggestief onjuist waren. Er werd verwezen naar zaken waarvan helemaal geen sprake was geweest (zoals de zichtbaarheid van wapens). De ouderen lieten zich makkelijk bedotten en bleven vaker bij hun onjuiste antwoord.

GAAIEN KUNNEN HEEL GOED PLANNEN OM HUN ETEN NIET MIS TE LOPEN
Bron: NRC-Next
Datum: 27-02-07
Vormgever: Karel Hageman

Gaaien kunnen uitstekend plannen. Dat blijkt uit een Brits experiment met westelijke struikgaaien (Aphelocoma californica). De vogels wisten precies wat ze moesten doen, om de volgende ochtend hun ontbijt niet te missen. Ze verstopten driekeer zoveel pijnboompitten in de kooi waar ze geen ochtendmaaltijd verwachtten. De resultaten verschenen vorige week in het Britse wetenschappelijke tijdschrift Nature.
De vogels werden in paartjes gehouden in kooien met 3 compartimenten. In het middelste stond een voerbak, in het linker- en rechter een bakje om ijsblokjes te maken. In de trainingsfase leerden de vogels, dat zij overdag overal konden komen, maar dat zij ’s ochtends 2 uur opgesloten zaten in het linker- of rechtercompartiment. In het ene kregen ze ontbijt, in het andere niet. De getrainde vogels kregen ’s avonds hele pijnboompitten opgediend. Ze begonnen een groot deel ervan te verstoppen in de ijsblokbakjes.

KIEVITSEIEREN RAPEN IN FRIESLAND GAAT DOOR
Bron: NRC-Next
Datum: 27-02-07
Vormgever: Karel Hageman

Het traditionele rapen van kievitseieren in Friesland gaat dit voorjaar sowieso door. De Faunabescherming begon, na een verloren rechtszaak tegen de provincie Friesland, een bodemprocedure om het rapen van de eieren tegen te gaan. Die zaak wordt op 31 mei behandeld. De eieren worden geraapt in maart. Friesland is het enige gebied in de Europese Unie, waar op cultuur-historische grond kievitseieren mogen worden geraapt.

VAKBOND VREEST ONTSLAG IN THUISZORG
Bron: NRC-Next / ANP
Datum: 27-02-07
Vormgever: Karel Hageman

Zeker 1.500 medewerkers in de thuiszorg in Zeeland dreigen hun vaste baan te verliezen. In Rotterdam en het noorden van het land kunnen duizenden het slachtoffer worden van bezuinigingen bij de instellingen. Vakbond CNV Publieke Zaak baseert dat op telefoontjes en brieven van leden in de afgelopen weken.
De bond ziet het gewijzigde indicatiebeleid voor ouderen en gehandicapten als de oorzaak voor de dreigende klappen. Veel instellingen bieden thuiszorg aan onder de marktprijs, zegt de bond. Sinds dit jaar bepalen gemeenten hoeveel zorg iemand nodig heeft. Maar de gemeenten beheren ook het geld, dat nodig is voor huishoudelijke hulp. ‘Het gevolg is dat ouderen en gehandicapten minder zorg krijgen’, zegt bestuurder Leon Vincken van CNV Publieke Zaak. ‘Vorig jaar werd driekwart van het werk in de thuiszorg gedaan door geschoolde werknemers en een kwart door goedkope ongeschoolde hulpen. Nu is dat andersom.’

DOSSIER PATIËNT NIET OP ORDE
Bron: NRC-Next
Datum: 27-02-07
Vormgever: Karel Hageman

Patiënten lopen bij operaties onnodig risico, omdat hun medische dossiers in ziekenhuizen vaak niet op orde zijn. Dit staat volgens het programma Nova in een rapport, dat de Inspectie voor de Gezondheidszorg vandaag zou presenteren. Specialisten dragen, voorafgaand aan een operatie, informatie niet goed over en houden dossiers slecht bij.
Uit het rapport, volgens Nova: ‘Medicatie, lengte en gewicht, bloeddruk en lokalisatie van de aandoening (welke kant) komen op meerdere plaatsen in de informatiebronnen voor, maar geven regelmatig verschillende waarden.’
Een woordvoerder van de inspectie wilde gisteravond geen commentaar geven.

DE AFRIKAANSE OLIFANT BEDREIGD
Bron: NRC-Next / ANP
Datum: 27-02-07
Vormgever: Karel Hageman

Afrikaanse olifant

De Afrikaanse olifant wordt met uitsterven bedreigd, zo melden Amerikaanse onderzoekers.
Dit komt door de groei van handel in ivoor. Die werd in 1988 verboden in een internationaal verdrag. In dat jaar was de ivoorprijs 100 dollar per kilo op de zwarte markt, vorig jaar was dat 750 dollar. Naar schatting worden elk jaar 23.000 Afrikaanse olifanten gedood, 5% van het totaal, voor 234.000 kilo ivoor.

SIMON CARMIGGELT (1913 – 1987)
Bron: Wikipedia
Datum: 27-02-07
Vormgever: Karel Hageman

Simon Johannes Carmiggelt (1913-1987) was een Nederlands schrijver en columnist, die vooral bekend is geworden om zijn krantencolumns in Het Parool.

Jeugd
Carmiggelt groeide op in zijn geboortestad Den Haag. Zijn moeder Jeanne had een hoeden- en pettenwinkel, zijn vader Herman was reiziger in vleeswaren. Hij had een oudere broer, Jan. Hij kwam uit een socialistisch, sterk anti-fascistisch milieu.

Vroege carrière
Carmiggelt begon als journalist, aanvankelijk bij Het Vaderland, in 1932 bij Vooruit, de Haagse editie van het socialistische Het Volk als toneel- en filmrecensent. Daar begon hij Haagse cursiefjes te schrijven, onder de titel Kleinigheden. Carmiggelt was een energieke jongeman met een duidelijke politieke overtuiging en zijn onrust om de opkomst van het Duitse nazisme inspireerde hem in ’38 tot het nemen van bokslessen.
‘Ik wilde weerbaar zij,’ zei hij daar zelf over, ‘maar ik bokste slecht.’ In zijn stamkroeg leerde hij moderedactrice Tiny de Goey kennen, met wie hij op 6 september 1939 in het huwelijk trad. In februari daarop werd Marianne geboren en in november ’42 zijn zoon, Frank.

De Tweede Wereldoorlog
Toen de Duitsers Nederland binnenvielen, namen ze de drukpersen in beslag en rantsoeneerden het papier. Uit protest nam Carmiggelt ontslag bij de krant en ging freelancen met o.m. publiciteitswerk voor het Zeebad Scheveningen. Ook redigeerde hij psychologische rapporten voor de Stichting Psychotechniek en hij schreef zelfs een complexe detectiveroman, Johan Justus Jacob, in dagelijkse afleveringen. Het verhaal werd maar één keer uitgegeven en daarna, op uitdrukkelijke eis van Carmiggelt zelf, nooit meer. ‘Een jeugdzone,’ noemt hij het, ‘ik denk er niet zonder enige gêne aan terug. Ik schreef het verhaal van dag tot dag en stelde het einde steeds maar uit. Want elke aflevering betekende een dag langer brood op de plank en daarom bedacht ik steeds maar weer nieuwe intriges en zijsporen. Samen met mijn vrouw heb ik tenslotte avonden achter elkaar zitten bedenken, hoe ik er een einde aan kon maken.’
Via vrienden raakte hij in Amsterdam betrokken bij het illegale blad Het Parool, waar hij instond voor de productie en de verspreiding. Stuk voor stuk riskante bezigheden en daardoor werd Carmiggelt tijdens een razzia door de bezetter opgepakt en in de gevangenis geworpen. Van de drukproeven die hij bij zich had, kon hij het grootste deel doen verdwijnen in een verlaten pand. Zijn broer was inmiddels gestorven in het concentratiekamp Vught – door de SS aangehouden wegens hulp aan de joden en de illegale distributie van voedselbonnen aan onderduikers. Na een week werd hij vrij gelaten wegens gebrek aan bewijs en hernam meteen zijn illegale activiteiten. In het laatste oorlogsjaar was hij redacteur van Het Parool. Latere biografen leggen bij zijn oorlogservaringen de verklaring voor Carmiggelts latere pessimisme en vooral zijn felle anti-totalitaire (en daarom ook anti-communistische) standpunten. Hij was zo fel in zijn standpunten, dat hij zich na de Hongaarse Opstand in 1956, bij een woedende menigte voegde, die de redactieburelen van het CPN-dagblad De waarheid bestormde.
Na de bevrijding werd Het Parool een heus dagblad en kreeg Carmiggelt er de leiding over de kunstrubriek. Hij schreef toneel- en filmrecensies en begon ook zijn cursiefjes, aanvankelijk drie keer per week, later elke dag. De eerste Kronkel verscheen op 25 oktober 1946 en tot aan zijn dood in november 1987 zijn er ruim 10.000 verschenen. Een selectie van 50 stukjes uit elke jaargang werd elk jaar door De Arbeiderspers in boekvorm uitgegeven. Soms werden de bundels geïllustreerd door vrienden-tekenaars als Peter Vos, Charles Boost, Otto Dicke en Peter van Straaten.

Literaire stijl
Literair is Simon Carmiggelt een duizendpoot. Naast het reeds eerder genoemde, schreef hij tussen ’48 en ’56 ook drie bundels ironische verzen onder het pseudoniem Karel Bralleput, in ’61 samen uitgegeven onder de titel Torren aan de lijm. Met Annie M.G. Schmidt hield hij jarenlang lezingen in Nederland en verder pende hij ook nog teksten voor cabaretiers als Wim Sonneveld en Wim Kan, schreef en sprak geestige filmcommentaren in, en las voor uit eigen werk, wekelijks op de Vara-radio en maandelijks op de Vara-televisie, waar hij laat op de avond één van zijn columns op zijn zeer karakteristieke zeer droge toon voorlas, na de herkenningsmelodie van Duke Ellington: In a sentimental mood.

Reputatie
Carmiggelts cursiefjes zijn uniek in het Nederlands taalgebied en ook ver daarbuiten. Het genre wordt weliswaar ook in Vlaanderen beoefend door diverse auteurs met wisselend succes, maar de Kronkels zijn ongeëvenaard. Hij was een meester in situatiehumor, observeerde scherp en creëerde dan een beeld of vergelijking, ‘waarin de mens niet alleen uiterlijk, maar ook helemaal innerlijk wordt opgeroepen’, aldus Kees Fens. Woordkeuze en formulering zijn meesterlijk, maar klinken nooit gezocht of geforceerd. In 1954 bedenkt hij in het cursiefje ‘Het woord’ het schitterende neologisme epibreren, dat de Van Dale haalt.
Carmiggelt schreef zijn stukjes niet op een redactiekantoor. Hij schreef ze thuis, op een bankje in het park, in de kroeg – hij hield er in 1972 een drankprobleem aan over – op een terrasje, enz…., onveranderlijk met een mooie balpen, één van de vele uit zijn uitgebreide collectie, want hij ‘had iets met pennen’, zei hij zelf. Als het stukje af was, deponeerde hij het in een speciaal daartoe aangebracht busje onder zijn deurbel. Een koerier van de krant kwam het daar elke dag ophalen.
Slenterend door de stad vond hij zijn thematiek. Hij verwerkte een detail van een banaal voorval tot een compleet verhaal, luisterde naar mensen en gebruikte elementen uit hun conversaties, verplaatst, herschikt, versterkt, stileert en bouwt. Soms verwerkte hij de gegevens, verzameld over een paar weken, tot een samenhangend geheel, soms was het cursiefje zo uit het leven opgeschreven. En altijd heeft de lezer de indruk, dat deze eigenste anekdote zich dagelijks ontelbare malen voordoet. Elke situatie heeft een grote mate van herkenbaarheid, van identificatie ook.
In de aanhef van de bundel Welverdiende onrust (1982) citeert Carmiggelt Woody Allen: ‘Natuurlijk is alles wat iemand schrijft uiteindelijk autobiografisch’, wat erop duidt, dat hij zich zeer nauw betrokken voelt bij de situaties en mensen, waarover hij schrijft. Vandaar ook de grote mildheid, waarmee hij dat telkens doet:
‘Hij is,’ zegt Jan Greshoff, ‘nooit geestig ten koste van iemand of iets.’
Die milde ironie heeft Carmiggelt met Elsschot gemeen, voor wie hij een grote bewondering had, met wie hij goed bevriend raakte en over wie hij boeiend publiceerde in Ontmoetingen met Elsschot (1985). Ook Kurt Tucholsky, Tsjechov en Nescio droeg hij in het hart.

Dood
Op het eind van zijn leven, kreeg hij ouderdomsdiabetes, die hij niet goed verzorgde, mede door het feit, dat zijn snel blind wordende vrouw nogal wat verzorging nodig had. Misschien was het drankprobleem uit zijn verleden hier mede oorzaak van, hoewel hij sinds 1978 geen sterke drank meer dronk.

De geheelonthouders hebben gelijk,
Maar alleen de drinkers weten waarom.

Zijn diabetes kreeg hij niet onder controle met als gevolg, dat hij in de herfst van ’87 in het ziekenhuis terechtkwam en de dag na zijn ontslag een hartinfarct kreeg. Na revalidatie in het Prinsengracht-ziekenhuis, kon hij weer naar huis, waar hij enkele weken later, in de laatste nacht van november, in zijn slaap aan een tweede infarct overlijdt.
Na zijn dood schreef Renate Rubinstein een bijzonder portret van de schrijver in Mijn beter ik. Niet iedereen was daar blij mee. Rubinsteins relaas van haar geheime verhouding met Carmiggelt werd door sommigen als ongepast gezien.

1913 Geboren op 7 oktober in Den Haag als Simon Johannes Carmiggelt
1932 Toneel- en filmrecensent bij Vooruit, Den Haag
1938 Neem bokslessen om weerbaar te zijn
1939 Trouwt met moderedactrice Tiny de Goey
1940 Geboorte van zijn dochter Marianne
1940 Vijftig dwaasheden samen
1940 Honderd dwaasheden (uitbreiding van Vijftig dwaasheden samen)
1942 Geboorte van zijn hoofd Frank
1945 Redacteur van Het Parool
1946 Verschijning op 25 oktober van de eerste Kronkel
1948 Allemaal onzin
1948 Het jammerhout
1950 Klein beginnen
1951 Omnibus
1952 Poespas
1953 Extra prijs van de Jan Campert-stichting voor Poespas
1954 Al mijn gal
1954 Articles de Paris
1954 Bedenkt het woord ‘epibreren’
1955 Duivenmelken
1956 Fabriekswater
1956 Bestormt, na de Hongaarse opstand, het gebouw van De Waarheid
1956 Kwartet
1956 Spijbelen
1957 Haasje over
1959 Een toontje lager
1961 Torren aan de lijm (onder het pseudoniem Karel Bralleput)
1961 Alle orgels slapen
1961 Een stoet van dwergen
1961 Constantijn Huygensprijs voor zijn gehele oeuvre
1962 Dag opa
1962 Kroeglopen I
1962 Tussen twee stoelen
1963 Oude mensen
1963 We leven nog
1964 Kinderen (combinatie van Klein beginnen en Dag opa)
1964 Later is te laat
1965 Kroeglopen II
1965 Fluiten in het donker
1965 Mooi weer vandaag
1967 Morgen zien we wel weer
1967 Prijs van de Amsterdamse Boekverkopers Vereniging
1968 Drie van vroeger
1968 Je blijft lachen
1969 Mijn moeder had gelijk
1970 Twijfelen is toegestaan
1971 Gewoon maar doorgaan
1972 Ik mag niet mopperen
1972 Krijgt een drankprobleem
1973 Elke ochtend opstaan
1974 Brood voor de vogeltjes
1975 Slenteren
1975 Maatschappelijk verkeer
1975 Edo Bergsma-ANWB-prijs voor zijn gehele toeristische oeuvre
1975 J.P. van Praag-prijs
1976 Dwaasheden
1977 Vroeger kon je lachen
1977 P.C.Hooftprijs voor zijn gehele oeuvre
1978 Bemoei je d’r niet mee
1978 Raakt van z’n drankprobleem af
1979 De rest van je leven
1979 Mooi kado
1980 De avond valt
1980 Residentie van mijn jeugd
1981 Een Hollander in Parijs
1981 Verhaaltjes van vroeger
1982 Welverdiende onrust
1983 De Amsterdamse kroeg
1983 Met de neus in de boeken
1983 Mag ’t een ietsje meer zijn
1984 Ik red me wel
1984 Vreugden en verschrikkingen van de dronkenschap
1984 Alle kroegverhalen (Kroeklopen I en II)
1985 Ontmoetingen met Willem Elsschot
1986 Bij nader inzien
1986 Trio voor één hand
1987 De vrolijke jaren
1987 Het literaire leven
1987 Wordt opgenomen in het ziekenhuis voor een verwaarloosde diabetes
1987 Overleden op 30 november in Amsterdam aan een hartinfarct
1989 Zelfportret in stukjes
1990 De kuise drinker
1992 Schemeren
1993 Van u heb ik ook een heleboel gelezen
1995 Thelonious en Picasso
1999 Beste Godfried, beste Simon
1999 Voorhout