Archive for April, 2007

DOKKUMER VLAGGENCENTRALE

Monday, April 30th, 2007

NEDERLANDERS HANGEN WEER VAKER DE VLAG UIT
Bron: De Volkskrant
Auteur: Peter de Waard
Datum: 28-04-07
Vormgever: Karel Hageman

Eén op de vier Nederlandse huisgezinnen vlagt op Koninginnedag en 4 en 5 mei. Voor het eerst in lange tijd neemt het aantal weer toe, hoewel daar geen concrete cijfers van zijn. ‘We verkopen meer vlaggen met de nationale driekleur’, zegt directeur Robert-Jan Hageman van de Dokkumer Vlaggencentrale, de grootste producent van het land. ‘Maar we weten niet of iedereen ze ook daadwerkelijk ophangt.’
Marketingmanager Erik Schokker van Faber Vlaggen in Amsterdam is er zeker van, dat er meer belangstelling is. ‘En met name voor duurdere vlaggen. De geboorte van de nieuwe prinses heeft ook een rol gespeeld.’
Vlaggen zijn volgens Hageman een emotieproduct. ‘Of de gestegen vraag iets met de geboorte van prinses Ariane van doen heeft, betwijfel ik. Maar het mooie voorjaar brengt mensen eerder in de stemming om een vlag te kopen.’ Hij schat dat er dit jaar 150.000 tot 200.000 Nederlandse vlaggen worden verkocht, naast bedrijfs-, club- en andere vlaggen. ‘In zijn algemeenheid kun je zeggen, dat de omzet sterk gerelateerd is aan gebeurtenissen in het koningshuis en met name ook het voetballen. De omzet stijgt explosief in jaren met WK’s en EK’s Voetbal.’ Er zijn ook regionale verschillen. In de zuidelijke katholieke provincies – Beatrix bezoekt dit jaar onder meer Den Bosch – wordt aanzienlijk minder gevlagd dan in Den Haag of Utrecht.
Uit de vlaggenverkoop mag worden afgeleid dat Nederland tot de meest chauvinistische naties van Europa behoort. ‘We staan in de top-5 van grootste vlaggenkopers. Alleen in Scandinavië en misschien ook Zwitserland worden er relatief nog meer verkocht.’ Belgen daarentegen kopen heel zelden de eigen vlag. ‘In België worden zelfs meer Europese vlaggen verkocht dan de eigen nationale vlag’, zegt Schokker.
In Duitsland was er vorig jaar door het WK ineens een opleving van de verkopen van de nationale vlag, maar dat is nu al weer weggeëbd. Britten kopen eerder een T-shirt of zelfs onderbroek met de Union Jack dan een vlag. Het land kent ook geen nationale feestdag waarop de vlag kan worden getoond, zoals Koninginnedag in Nederland. Op de Engelse feestdag St.George’s Day, 23 april, wappert tegenwoordig wel vaker de Engelse vlag, maar dat beperkt zich vooral tot bdrijfsruimten als bijvoorbeeld pubs. Particulieren vlaggen er zelden.

DOKKUMER VLAGGENCENTRALE SLAAT VLEUGELS WERELDWIJD UIT
Bron: Nijsnet.nl
Datum: 21-04-07
Vormgever: Karel Hageman

Onder de benaming ‘Flag and Sign’ zal de Dokkumer Vlaggencentrale (DVC) te Dokkum, na winkels in Uttrecht en Amsterdam, ook winkelvoorzieningen openen in Groningen en in andere steden.

Bedrijfsdirecteur Robert-Jan Hageman ziet hiervoor een goede toekomst weggelegd, nu in de praktijk blijkt, dat deze zaken druk worden bezocht. De vlaggencentrale wil met de nieuwe naam Flag and Sign duidelijk maken, dat de onderneming zich niet alleen heeft gespecialiseerd in het maken van vlaggen, maar ook veel kennis in huis heeft op het gebied van grafische vormgeving, zoals lettertypes oftewel signs. Zijn bedrijf heeft de bakens bewust verlegd, omdat er veel meer concurrentie is dan in het verleden, en er aanmerkelijk meer digitale aanbieders zijn. Karakteristiek voor de huidige werkwijze is volgens Robert-Jan Hageman, dat maar liefst 60% van de bestellingen een spoedlevering betreft. Van het personeel, zo vertelde hij vrijdag tijdens een symposium bij de Dokkumer Expodagen, vereist dit een grote mate van flexibiliteit.

Olympische Spelen
Tijdens de Olympische Spelen in China hoopt de Dokkumer Vlaggencentrale (DVC) stevig aan de weg te timmeren. De kansen hiertoe zijn volgens de bedrijfsdirecteur toegenomen, nu de DVC een joint venture in China is aangegaan. De benaming hiervoor Quality Pole Company.
Daarnaast is de DVC sinds dit jaar voor 60% eigenaar van Holland Mast, die vlaggenmasten van polyester levert. ‘In China kennen ze nog geen masten van polyester, maar uitsluitend van staal. Er liggen dus grote kansen bij de Olympische Spelen, waarin we komend jaar een grote rol hopen te spelen’
Kenmerkend voor de nieuwe opzet zijn de sleutelwoorden jong en dynamisch, naast een veelzijdige manier van werken. ‘We zijn geen vlaggenmakers meer, maar doekbedrukkers’. In dit verband noemde hij, naast de vlaggen, de grote opkomst van zogeheten baniers oftewel reclamedoeken, waarbij dankzij computertechnieken veel mogelijkheden binnen bereik liggen.

VLAG OP MAAT
Bron: Trouw
Auteur: Kees de Vré
Datum: 30-3-07
Vormgever: Karel Hageman

Ambassades zijn al jaar en dag grootafnemers van de Dokummer Vlaggencentrale.
Maar nu kan ook de kleine consument er terecht. De Dokkumer Vlaggencentrale (DVC) behoort tot de top-5 in de wereld. Hun grote kracht is de kwaliteit van het product en het op voorraad hebben van de nationale vlaggen van 196 landen, zodat ze direct kunnen leveren. Toch wordt ook deze grootheid door technische ontwikkelingen gedwongen tot een ongewone stap: het openen van eigen winkels waar kleine bedrijven en ook consumenten terechtkunnen voor alles wat maar op doek gedrukt kan worden. Gisteren werd de eerste winkel in Amsterdam geopend, naar de eisen van de tijd Flag and Sign gedoopt. Later in het jaar komt er ook een in Utrecht.
‘De concurrentie loert tegenwoordig op elke straathoek. Door krachtigere en steeds kleinere computers met daaraan gekoppeld digitale druktechnieken kan iedereen met een computer en een goede printer, doek bedrukken’’, zegt directeur Robert Jan Hageman. ‘Daarom willen we dichter bij onze klanten zijn. Dokkum is prachtig, maar toch wat aan de rand. In die winkels kunnen we laten zien wat we hebben en kunnen. Bovendien is het een soort laboratorium waar ook klanten komen met ideeën die wij kunnen uitproberen. We maken al veel meer dan alleen nationale vlaggen.’
De Dokkumer Vlaggencentrale stamt uit 1936. Toen kwam de familie Demes op het idee om zwaaivlaggetjes te gaan maken die nodig waren voor het huwelijk van prinses Juliana met haar verloofde Bernhard. Tot in de jaren zestig maakte DVC alleen nationale vlaggen. Vooral Nederlandse maar ook die van de ons omringende landen.
Later breidde zich dat gestaag uit tot alle nationale vlaggen. Dat zijn er ruim 200. Ambassades van Nederland in het buitenland behoren daarbij tot de regelmatige afnemers. ‘Er zit een natuurlijke rem op die ontwikkeling. Daarom zijn we later weer vooral bedrijfsvlaggen gaan maken’, zegt directeur Hageman. ‘Nu maken bedrijfsvlaggen 80% van onze omzet uit.’
Het zijn er bij elkaar miljoenen. ‘Alleen al van onze nationale driekleur maken wij er 100.000 per jaar. Die hangen meestal permanent buiten en gaan dan in ons winderige en regenachtige zeeklimaat drie maanden mee. Er is dus veel vervanging bij. Dat geldt ook voor bedrijven. De doeken met bedrijfslogo die buiten hangen zijn toch je visitekaartje. Die moeten er niet vaal en rafelig uitzien.’
De kosten van een vlag hangen samen met de hoeveelheid die wordt afgenomen en met kleuren die moeten worden verwerkt. ‘Meestal zijn het driekleuren, maar een vlag als die van Zuid-Afrika is erg ingewikkeld. Die kost beduidend meer. Ook vlaggen van kleine landen, dus met een geringe doorlooptijd, zijn duurder.’
Niet alleen vlaggen, alles wat maar op doek gedrukt kan worden komt uit Dokkum. Hageman: ‘Denk aan bewegwijzering op stations en bedrijventerreinen, aanwijzingen en aanprijzingen in supermarkten, maar ook musea, vlaggetjes op conferentietafels, start- en finishdoeken bij sportwedstrijden. Laatst hebben we een enorm voetbalshirt gemaakt, van FC Heerenveen voor verzekeraar Univé, de sponsor van die club. De mogelijkheden nemen toe, dankzij nieuwe digitale technieken.’
Ook de consument gaat profiteren van de expertise van DVC. In navolging van drogisterijketen Kruidvat kunnen particulieren hun favoriete foto op doek laten drukken. Hageman: ‘Die consumentenmarkt is nieuw voor ons. Echt heel spannend. We zijn druk doende met de website. Dan kunnen consumenten rechtstreeks per internet hun wensen kenbaar maken. Naast foto’s op doek kun je dan denken aan je favoriete schilderij, of je eigen spandoek voor, om maar wat te noemen de Vierdaagse, carnaval of je sportclub, een geboortevlag of -doek. Eigenlijk alles wat je maar wilt. We zijn nu aan het onderzoeken of er voor bedrukte beddenspreien een markt is. Zitzakken zijn ook zo’n product dat je met bedrukking een eigen accent kunt geven. Internet is dan een geweldige mogelijkheid, maar we stellen een persoonlijke benadering zeer op prijs. Vandaar toch die winkels.’

Prijzen per vlag
De nationale driekleur met de meest gangbare afmetingen (1×1,5 meter) kost bij DVC euro 18,27. Met Koninginnedag wordt de driekleur met forse korting aangeboden: euro 8,93 per vlag. De nationale vlag van Mexico bijvoorbeeld is fors duurder. Die kost euro 132,86.
Spandoeken van 1×1,50 meter met een eigen tekst gaan vanaf euro 27,50. De prijzen van een foto op doek variëren van euro 100 tot enkele euro’s, afhankelijk van het aantal stuks. Bestellingen via de website leveren 10 procent korting op.
Meer informatie: www.dvc.nl en www.flagandsign.nl. FlagandSign Amsterdam is gevestigd op Spaklerweg 75, tel. 020-4631827.

Dokkumer Vlaggen Centrale presenteert vlag met gaatjes
Bron: Jubileumboek Verkiezing Friese Onderneming van het Jaar
Datum: Donderdag, 13 April 2006

De Dokkumer Vlaggen Centrale in Dokkum heeft onlangs een nieuw doek op de markt gebracht met een ingenieus gaatjespatroon. “Een heel interessante vinding, dat zogenoemde Poly-Air”, zegt directeur Robert Jan Hageman. “Zonder uitstraling te verliezen slijt het doek door de gaatjes namelijk veel minder snel en kan het dus meer extreme weersomstandigheden aan. We hebben deze vondst al uitgeprobeerd tijdens de marathon van Londen en we waren erg tevreden over de reacties en bevindingen.”
Een nieuw productieproces waar Hageman commercieel ook veel van verwacht, is het digitaal bedrukken van doek. “Daar hebben we de laatste jaren veel geld in geïnvesteerd omdat het ten opzichte van het traditionele zeefdrukken veel meer mogelijkheden biedt. We zijn door digitaal te drukken bijvoorbeeld in staat om goud- en zilverglans in afbeeldingen te krijgen. Deze techniek geeft een heel fraai, stijlvol resultaat met heldere kleuren, maximale doordruk en superieure glans.’

DOKKUMER VLAGGENCENTRALE ONDERNEMING VAN HET JAAR
Bron: Stichting Friese Onderneming van het Jaar
Datum: 13-04-05
Vormgever: Karel Hageman

De Dokkumer Vlaggencentrale is dinsdagavond 12 april j.l. uitgeroepen tot winnaar van de Verkiezing Friese Onderneming van het jaar 2004.
In Stadsschouwburg De Harmonie in Leeuwarden vond dinsdag 12 april de finale plaats van de Verkiezing Friese onderneming van het jaar 2004. Dit jaar waren ruim 45 ondernemingen aangemeld. Hiervan waren 3 genomineerden voor de titel, te weten Batavus BV uit Heerenveen, de Dokkumer Vlaggencentrale BV uit Dokkum en Drukkerij Van der Eems BV uit Easterein.
De 3 genomineerden werden, tijdens een avondvullend programma ten overstaan van 270 gasten, door een vakjury nader ondervraagd. Thema’s voor de ondervraging waren creatief ondernemerschap, effectief ondernemerschap en verantwoord ondernemerschap.
De Dokkumer Vlaggencentrale mag zich een jaar lang Friese Onderneming van het Jaar noemen. De prijs, een zilveren sculptuur, werd uitgereikt door Anne Jan Zwart, voorzitter van de Kamer van Koophandel Friesland. Daarnaast ontving iedere finalist een fraai ingelijste oorkonde.

VLAGGENCENTRALE DOKKUM ONTWERPT MAXIMA-VLAG
Bron: Friesch Dagblad
Datum: 04-07-03
Vormgever: Karel Hageman

De directie van de Dokkumer Vlaggencentrale zegt voorbereidingen te treffen voor een speciale gelegenheidsvlag met het oog op de zwangerschap van prinses Maxima. Het ontwerp is nog niet voltooid.
Toch verwacht de directie de Maxima-vlag zo snel mogelijk in productie te kunnen brengen. Gezien de publiciteit rond het prinselijk paar verwacht het bedrijf veel belangstelling voor de vlag. De vlaggencentrale ontwierp vorig jaar al een huwelijksvlag voor prins Willem Alexander en prinses Maxima. In 1936 maakte het bedrijf al vlaggetjes voor de verloving van prinses Juliana en prins Bernhard.

Robert-Jan Hageman, de jongste broer van Onans Lemming

JACOB TER VELDHUIS

Sunday, April 29th, 2007

JACOB TER VELDHUIS

Jacob Ter Veldhuis Jacob ter Veldhuis

1951 Geboren op 14 november in het Groningse Westerlee
1967-83 Musiceert in diverse bands
1971-76 Studeert fluit, hoorn en AMV aan het Gronings Conservatorium
1973 De zeven aapjes (blazers septet)
1973 Trio (3 fluiten)
1973 De laatste os (elektronische muziek)
1973 Massief (ensemble)
1973-80 Studeert compositie bij Willem Fredrik en elektronische muziek bij Luctor Pons
1973-77 Eerste uitvoeringen van eigen composities
1974 Kie Aan (ensemble)
1974 Zytron Cyclus (elektronische muziek)
1974 Versleten liedje (bariton & ensemble)
1975 The Beat tells me so (5 percussionisten)
1975 Passion (elektronische muziek)
1976 Movements & Motteballen (opera)
1977 13 in 12 (clarinet & ensemble)

1979 Pianoboek I (piano)
1979 Pappschaltelwelt (typemachine & ensemble)
1979 Rainbow Variations (orkest)
1980 Onderscheiden met Prijs voor Compositie
1980 Three Poems by Sylvia Plath (koor & orgel)
1981 Symfonie No.1 (percussie & orkest)
1982 Parkieten-kwartet
1983 13 in 12 Extract (klarinet)
1983 Zwei Rilke-Lieder (2 tenoren & bas)
1984 Wijdt zich volledig aan het componeren
1984 Drahtgeflecht (klarinetkwartet)
1985 Staat centraal in het radioprogramma Musica Nova
1985 Pas de deux (balletmuziek, ensemble)
1986 Sonata ‘Rifugio diuccelli notturni’ (cello & piano)
1986 Insonnia (mezzosopraan & accordion & basklarinet & percussie)
1986 Pianoboek II (piano)
1986-88 Organiseert de Buskruitconcerten
1986 Symfonie No.2 (synthesizer & orkest)
1987 Van grote en kleine vogels (sopraan & tape)
1988 Diapason (2 gitaren)
1988 Toccata (piano)
1989 Eastern Desert Western Desert (2 gitaren)
1989 De vertoning (groot blazersensemble)
1990 String Quartet No.1 ‘Versailles’ (strijkkwartet)

1990 Troost de hysterische robot (2 solisten & ensemble)
1991 Postnuclear Winterscenario No.1 (piano)
1991 Diverso il tempo (cello & piano)
1991 Triangolo (3 percussionisten)
1991 Mandala (accordeon)
1991 Drei stille Lieder (lage stem & piano)
1992 Composer-in-residence in Darmstadt
1992 Green Drake (fagot & ensemble)
1992 The Laws of Science (elektronische muziek)
1992 View from a Dutch Train (2 accordeons)
1992 Night & Day (basklarinet & accordion)
1992 Paradiso I (koor)
1993 Concerten en lezingen aan o.m. New York University
1993 Concerto for Piano and String Orchestra (piano, strijkers)
1993 Barnegat Bay (clarinet)
1993 Postnuclear Winterscenario No.2 (gitaar)
1993-95 Postnuclear Winterscenario No.3 (2 gitaren)

1994 Diverso il tempo (cd)
1994 String Quartet No.2 ‘Postnuclear Winterscenario’ (strijkkwartet)
1994 Postnuclear Winterscenario No.8 (piano & 6-8 percussionisten)
1994 The Laws of Science II (2 pauken & orkest)

1994 Sempre liamor (hoge tenor & 2 tenoren & bas)
1994 Paradiso II (bariton & kamerorkest)
1994 Encanto del sol poniente (sopraan & piano)
1995 String Quartet No.3 ‘There must be some way out of here (strijkkwartet)
1995 Goldrush (2 percussionisten)
1995 De Nachtwacht (piano & gitaar & 4-5 percussionisten)
1995 Fanfare voor een middeleeuwse stoomtrein (orgel)
1995 De zuchten van Rameau (clavecimbel & tape)
1995 The Storm (clavecimbel & tape)
1995 Sempre liamor II (koor)
1996 La lucerna del mondo (orkest)
1996 Van grote en kleine vogels (cd), String Quartet no.3, Goldrush
1996 Where the Heart is (piano)
1996 May this Bliss never end (tape & cello & piano)
1996 For a Number of Reasons (bashobo & basklarinet)

1996 Onderscheiding voor De zuchten van Rameau
1997 Three String Quartets (cd)
1997 Onderscheiding voor String Quartet no.3
1997 There must be some way out of here (strijkorkest)
1997 Talk Show ëPits of Helli (1997)
1997 Goldrush Concerto (percussie & orkest)
1998 Tatatata (cello & ghetto blaster)
1998 Thirty-five Mescals in Cuautla (2 gitaren)
1998 Gulf War ëChemical Killing Sacki (tape)
1998 Cannibal Mess (8 personen)
1998 Jungle Heart (fluit & 2 percussionisten)
1998 Pitch Black (saxofoonkwartet & ghetto blaster)
1998 Jungle Heart (Fluit & Percussie)
1998 Lipstick (fluit & tape)
1998 Postnuclear Winterscenario No.9 (strijkorkest)

1998 Van Alle Tijden en Alle Streken (opera)
1998 Goldrush Concerto (cd)
1998 Jacob ter Veldhuis Festival, Rotterdam
1999 Honky Tonk Blues (piano & ghetto blaster)
1999 Off & On Situation Blues (piano, ghetto blaster)

1999 Victory over the Sun (koperensemble & percussie)
1999 Capriccio (viool)
1999 Off & On Situation Blues (piano & ghetto blaster)
1999 Angel (accordion)
1999 Nivea Hair Care Styling Mousse (pianotrio)
1999 Grab it! (tenorsaxofoon & ghetto blaster)
1999 Heartbreakers (jazzsextet)

1999 Onderscheiding voor Lipstick
1999 2 balletten van Hans van Manen op zijn muziek
2000 Paradiso (oratorium)
2001 Multimedia-oratorium Paradiso, Heartbreakers (cd)
2001 Tallahatchie Concerto (altsaxofoon & orkest)
2002 Tallahatchie Concerto, Paradiso (dvd)
2002 The body of your dreams

2007 2, 3 en 4 mei Jacob ter Veldhuis Festival in New York

TER VELDHUIS: OP ZOEK NAAR DE BLUES

Sunday, April 29th, 2007

JACOB TER VELDHUIS: ALTIJD OP ZOEK NAAR DE BLUES
Bron: Dagblad van het Noorden
Auteur: Job van Schaik
Datum: 27-04-07
Vormgever: Karel Hageman

Jacob ter Veldhuis

Componist Jacob ter Veldhuis krijgt eigen festival in New York
De carrière
van Jacob ter Veldhuis is booming. Volgende week vindt in New York een driedaags festival plaats, dat helemaal gewijd is aan de muziek van de uit Groningen afkomstige componist.
Later deze week worden 3 nieuwe cd/dvd-boxen van ‘JacobTV’ gepresenteerd.

In de prachtige, diepe tuin van Jacob ter Veldhuis hangt achterin een gestreepte hangmat tussen de hoge bomen. ‘Daar ga ik na 20 mei veel tijd in doorbrengen’, vertelt de componist. ‘Ik neem een sabbatical. De laatste jaren heb ik keihard doorgewerkt. Het is een beetje te veel geweest. Ik heb het zo druk, dat ik in verkeerde treinen stap en vliegtuigen mis.’
Hoog tijd voor de hangmat dus. Maar eerst, volgende week, nog een 3-daags festival in New York en de presentatie van 3 nieuwe cd/dvd-boxen, met een bloemlezing uit zijn werk, 20 mei in Amsterdam.
Het gaat goed met de carrière van Jacob ter Veldhuis (55). Het groeiende succes in Amerika noopte hem zelfs tot een naamsverandering: JacobTV, want in Amerika hebben ze veel moeite met ‘Ter Velthuis’. ‘Na 2000 is het booming gegaan’, zegt Ter Veldhuis. ‘Ik schat dat er nu ongeveer 300 tot 400 uitvoeringen per jaar zijn van mijn stukken over de hele wereld. Maar het kunnen er ook meer zijn. Vaak hoor ik er pas achteraf over.’
De tijd dat Ter Veldhuis zich een miskend componist voelde, is voorbij. 10 jaar geleden werd hij nog wel eens afgewezen door het Fonds Scheppende Toonkunst, omdat zijn muziek te welluidend was. ‘Terwijl dat juist mijn streven was! Zat ik me de pleuris te werken om nieuwe, welluidende muziek te schrijven, en dat is niet eenvoudig, werd ik juist daarom afgewezen! Maar het tij is volledig gekeerd. Ik zit nu in commissies van het Fonds en oordeel zelf over collega’s.’
Hij is inmiddels een van de best verdienende componisten van Nederland. Maar het is een lange weg geweest, merkt de geboren en getogen Groninger op. ‘Na mijn Eerste Symfonie, een behoorlijk piepknorstuk, kreeg ik in de gaten: dit is mijn taal niet.’ Midden jaren tachtig ging het roer radicaal om. ‘Ik dacht: Ze bekijken het maar. Ik wil ontroeren en letterlijk mooie muziek schrijven. Ik heb wel eens gezegd: Het moet zo mooi zijn, dat het pijn doet. Zoals een lekker gebakje, waarvan je pijn aan je tanden krijgt, vanwege alle zoetigheid. Ik schuw een dissonant niet, maar de naoorlogse 20e-eeuwse muziek was zo dichtgesmeerd met dissonanten: ik kreeg het gevoel, dat de muziek in zichzelf verstikt was.’
Eigenlijk is Ter Veldhuis in zijn composities nog steeds op zoek naar het bluesgevoel uit zijn jeugd. Hij trad als toetsenist en fluitist op met verschillende Oost-Groninger rockbands: Harley Jay Band, Hot Time Band, R-o-dys, zelfs met Herman Brood speelde hij ooit. ‘Ik heb nooit succes gehad in de rock-‘n-roll, maar het zijn wel mijn roots. Het gevoel dat blues oproept, is voor mij essentieel. Dat pure. Ik heb ook altijd gezocht naar een manier om blues, rock en klassieke muziek met elkaar te rijmen. Toen ik mijn Eerste Symfonie schreef, speelde ik ook in een rockband, maar het waren totaal verschillende werelden. Pas in de jaren negentig kwam de synthese in mijn boombox-stukken en een werk als Paradiso.’

Boombox-stukken
Met zijn boombox-stukken, waarbij samples van stemmen als het ware de rol van solist vervullen, vergaarde Ter Veldhuis roem in de Verenigde Staten. ‘Het aardige is, dat mijn muziek via een soort underground boven is komen drijven. Niet via de grote programmeurs, maar door een saxofonist, die ergens in een obscuur kroegje Grab it! ging spelen, waarna andere musici me mailden met de vraag: Heb je ook iets voor piano? Of publiek dat vroeg: Is dat ook op cd te krijgen? Zo hoort het ook te gaan, vind ik.’
Volgende week volgt zijn definitieve doorbraak met een 3-daags festival in New York, getiteld Grab it! The music of JacobTV. Dan gaat ook een nieuw boombox-stuk in première, The White Flag, over de oorlog in Irak. Daarin heeft hij samples van toespraken van Bush en videoberichten van soldaten, afkomstig van YouTube verwerkt. ‘Jongetjes van 20, die, buiten zinnen van blijdschap, ‘See you in hell, you motherfucker’ schreeuwen als ze Iraakse sluipschutters elimineren.’
Door samples te gebruiken wil Ter Veldhuis authentieke emoties oproepen, zeg maar het bluesgevoel. Eerder verwerkte hij bijvoorbeeld uitspraken van aan crack verslaafde hoeren uit de Jerry Springer Show in composities. ‘Daar zit zo’n emotie in! Veel mensen moesten er om lachen, maar ik moest er om janken. De hulpeloosheid van die mensen, overgeleverd aan de ranzigheid van een miljoenenpubliek, dat zich er op tv aan vergaapt.’
‘Ik ben altijd heel nieuwsgierig geweest naar de zelfkant van het bestaan’, verklaart Ter Veldhuis. Dat deel van de maatschappij, dat wij proberen weg te poetsen. De zwervers, die onder de bruggen liggen te slapen, de wereld van de prostitutie, van drugs, van daklozen. Bij hen vind je een authentieke vorm van overlevingsdrang, de strijd om het bestaan.’

Maatschappelijk geëngageerd
Ter Veldhuis wil muziek maken, die over deze tijd gaat. Maatschappelijk geëngageerd, maar zonder oordelen uit te spreken ‘Amerikanen vragen mij wel eens: Which side are you on? Als ze Grab it! gehoord hebben, dat gaat over de gevangeniswereld in Amerika, dan willen ze weten: Ben je voor of tegen de doodstraf? Maar ik wil tonen, zoals een fotograaf, die de sloppenwijken van Dakar binnengaat en foto’s maakt. Zonder sentimentaliteit en zonder een eigen opinie. Mensen zijn zelf wel in staat om hun mening te vormen.
Amerika, met al zijn uitwassen, is een belangrijke inspiratiebron voor Ter Veldhuis. ‘Maar het is óók nog steeds de nieuwe wereld. Kijk naar de muziek! Het was onvermijdelijk, dat Schönberg de 12-toonsmuziek uitvond, maar ik vind het veel interessanter wat er in 100 jaar tijd in Amerika aan muziek is ontstaan met blues, jazz, rock en rap. Hoe eenvoudig soms ook, dáár is voor mij de ontwikkeling van de muziek doorgegaan. Niet bij Schönberg.’

Raar vak
Hoe meer hij componeert, hoe minder Ter Veldhuis van muziek begrijpt. ‘Het is er en het is er niet. Die vluchtigheid van muziek, dat niet-tastbare, daar begrijp ik steeds minder van. Ik ben een soort slaapwandelaar in de wereld van de klanken. Soms kan ik er heel goed bijkomen. Dan is mijn hoofd heel heet en zijn mijn handen heel warm. Dan bruis ik van ideeën. Dan loop ik hier naar buiten, de tuin in, en denk ik: Ik moet stoppen, ik kan dit niet bijhouden. Ik ben geen Bach, die maar door kan schrijven.
Hij kan het eigenlijk niet benoemen. ‘Het is alsof ik dan op de een of andere manier goed contact heb met een soort bron.’ Maar soms is het contact helemaal weg. ‘Dan denk ik: Met welk recht durf ik mezelf componist te noemen. Dan loop ik door de tuin en denk: Je noemt jezelf componist en je hebt al 2 dagen niet kunnen componeren. Wat ben je voor een houthakker! Componist zijn, is een heel raar vak.’

Meer informatie over Jacob ter Veldhuis op jacobterveldhuis.com.

ARRESTATIEBEVEL RICHARD GERE

Sunday, April 29th, 2007

ARRESTATIEBEVEL TEGEN RICHARD GERE NA KUS
Bron: NRC-Next / BBC
Datum: 27-04-07
Vormgever: Karel Hageman

Een Indiase rechtbank heeft een arrestattiebevel uitgevaardigd tegen de Amerikaanse acteur Richard Gere. Hij kuste enkele weken geleden Bollywoodster Shilpa Shetty in het openbaar op de wang. Een rechter bestempelde dit, na een klacht van een inwoner van Bombay, tot een ‘obscene daad’.
Het is nog niet duidelijk wat de gevolgen hiervan zijn voor de boeddhist Gere, die regelmatig in India is om de Dalai Lama te bezoeken. Volgens de Indiase wet kan iemand, die tot openbare obsceniteit is veroordeeld, 3 maanden cel of een boete krijgen.

HUGH GRANT

Saturday, April 28th, 2007

HUGH GRANT GOOIT MET BONEN
Bron: NRC-Next / Reuters
Datum: 27-04-07
Vormgever: Karel Hageman

De Britse acteur Hugh Grant is gearresteerd, omdat hij een plastic bakje met bonen zou hebben gegooid naar een fotograaf. Ook zou hij hebben getrapt en gescholden. Dat zei de fotograaf in de Daily Star.
Al eerder werd Grant gearresteerd. In 1995, nadat hij op straat was betrapt tijdens het verrichten van seksuele handelingen met een prostituee.

EUROPEES PARLEMENT

Saturday, April 28th, 2007

VERHUISCIRCUS EUROPEES PARLEMENT SLECHT VOOR KLIMAAT
Bron: NRC-Next / ANP
Datum: 26-04-07
Vormgever: Karel Hageman

Dat het Europees Parlement (EP) vergadert in Brussel én Straatsburg is slecht voor het klimaat. Door het gereis tussen de 2 steden, wordt per jaar 20.000 ton extra kooldioxide uitgestoten. Dat staat gelijk aan 13.000 retourvluchten tussen Londen en New York. Dat blijkt uit een nieuwe studie in opdracht van de Groene fractie in het EP, waar onder andere GroenLinks in zit.
Eerder werd al bekend, dat de extra jaarlijkse kosten van het hebben van 2 parlementsgebouwen ruim 200 miljoen euro bedraagt.


ANNE HERMANS: DE CO-ASSISTENT

Saturday, April 28th, 2007

ANNE HERMANS: DE CO-ASSISTENT
Boek: De Co-assistent
Auteur: Anne Hermans
Prijs: € 16,50
Uitgever: Podium
ISBN 9057592886

Onder pseudoniem Anne Hermans deed een arts-in-opleiding 2 jaar lang verslag in NRC Handelsblad van haar stage in een ziekenhuis.
Over medische blunders schreef zij deze column.

Laaiend komt de verpleegkundige vandaag op me af. ‘Waar is Thomas? Hij heeft een tien keer te lage dosis voorgeschreven. Meneer Peters is dus sinds gisteren nauwelijks behandeld!’ Ik schrik als ik mijn handschrift op het recept herken. ‘Ik,ehh… dat was ik’, geef ik beschaamd toe.
Als co-assistent worden officieel al je handelingen gecontroleerd door de zaalarts. Maar na 6 weken samenwerken, zet Thomas graag ongezien zijn handtekening onder mijn recepten. ‘Klopt het?’, grijnst hij dan. Ik knik en hij tekent.
‘Maar het klopt niet!’, dreunt er nu door mijn hoofd. Ik herinner me weer hoe ik gisteren vluchtig dat recept schreef. Mijn maag knorde en ik vroeg me af: ‘Kipkerrysalade of kaas bij de lunch?’
Als meneer Peters een week later alweer volledig hersteld is van zijn longontsteking, vervloek ik mijzelf nog in de bus naar huis. ‘Kipkerry! Dankzij jouw dromen lag die man een dag extra doodziek op de afdeling!’
Ik moet plotseling denken aan een onderzoek naar medische fouten. Statistisch gezien maakt een arts gemiddeld 1,4 dodelijke fouten in zijn loopbaan. Ik stel me die ‘mediane arts’ voor. Is hij net als ik dagelijks zijn sleutels kwijt? Gooit ook hij zijn banaan in de prullenbak en stopt gedachteloos de schillen in zijn mond? En arriveert hij bij een sollicitatie met zijn shirt binnenstebuiten? Met een zucht besef ik, dat ik nooit die ‘mediane’ arts zal worden. Ik vrees dat een schatting van 3 doden in mijn toekomstige carrière zeker niet overdreven is.
Drie doden… Starend uit het raam zie ik ze opeens haarscherp voor me. De 1e is een oude man. Hij presenteert zich met hoofdpijn na een val. Ik heb een kater en vind een CT-scan niet nodig. Twee dagen later overlijdt hij in zijn slaap aan een hersenbloeding. De 2e dode is een vrouw van nog geen 40. Drie dagen voor mijn zwangerschapsverlof mis ik het knobbeltje in haar borst. Twee jaar later voel ik het wel, maar dan is de kanker al uitgezaaid. Tussen de bollenvelden staart ze me aan met doordringende ogen. Aan haar hand jengelt mijn 3e dode: een 5-jarig jongetje, zijn armpje in het gips. Om 4 uur ’s nachts word ik voor hem uit mijn bed gebeld. Ik zie wel zijn gebroken arm, maar niet de vele blauwe plekken. Een maand later slaat zijn vader hem wél dood.
Sinds dit ritje in de bus ben ik ‘mijn doden’ niet meer kwijtgeraakt. Tijdens een potje squash, een biertje in de kroeg: op de vreemdste momenten duiken ze op om me verwijtend aan te staren.
Maar sinds ik op vakantie ben, heb ik ze nog niet gezien. Ik snorkel, luier en voel me vreemd bevrijd. Intens gelukkig drink ik met Luc mijn 5e Cuba Libre en staar over zee. Maar plotseling verstijf ik. Daar staan ze in de branding! De vrouw draagt nu een gele bikini. Haar rechterborst is verdwenen. Links van haar leunt de oude man op zijn stok. Aan haar rechterhand klemt zich het jongetje vast, zijn gipsen arm angstvallig boven het water.
Deze aanblik, de smekende ogen, het wordt me te veel. ‘Rot op, smerige lijken, laat me met rust!’ schreeuw ik, trillend van onmacht. Maar de vrouw loopt rustig op me af. Als ze voor me staat, zegt ze zacht: ‘Maar Anne, snap je dan niet dat we hier voor jóu zijn? We zijn hier juist om onszelf te voorkómen. Nú en om 4 uur ’s nachts: wij willen je wijzen op die blauwe plekken of die knobbel. Als je dat wilt tenminste.’
Ik zwijg. Ik aarzel minutenlang. Oké dan’, besluit ik met een zucht, ‘wees welkom.’ Ik bestel 2 Cuba Libre en 1 cola extra. En Luc schuift 3 stoelen bij.

NEDERLANDSE ZIEKENHUIZEN

Friday, April 27th, 2007

NEDERLANDSE ZIEKENHUIZEN
Bron: NRC-Next
Datum: 26-04-07
Vormgever: Karel Hageman

In Nederlandse ziekenhuizen overlijden jaarlijks 1.735 patiënten door fouten van artsen en ander medisch personeel.

Dat is 4,1% van alle patiënten, die in ziekenhuizen overlijden. Het gaat om 4 a 5 vermijdbare doden per dag.

Ook lopen 30.000 patiënten, ongeveer 2 op de 100, er vermijdbare schade op. Dit blijkt uit onderzoek van Emgo (VUmc) en NIVEL naar medische ongevallen in ziekenhuizen, dat gisteren is gepresenteerd.

Het is voor het eerst, dat deze gegevens beschikbaar zijn in Nederland. De studie was de grootste in zijn soort in Europa. Aan het onderzoek namen 21 ziekenhuizen deel.

In het jaar waarop het onderzoek zich richtte, 2004, werden 1,3 miljoen mensen in ziekenhuizen opgenomen. Bij 76.000 was sprake van onbedoelde schade, bijvoorbeeld een allergische reactie op een medicijn. Bij bijna de helft had de schade kunnen worden vermeden.

Ziekenhuizen waren in 2004 samen 167 miljoen euro kwijt aan de kosten, die deze vermijdbare schade met zich meebracht, 5.646 euro per patiënt.

Het aantal opnames waarbij een patiënt schade opliep, liep per ziekenhuis uiteen van 2,6% tot 6,9%. De verschillen tussen afdelingen onderling waren nog groter.

Bij chirurgie is het percentage ongevallen hoog. Bij cardiologie, interne geneeskunde en longziekte was de schade vaker blijvend. Op die afdelingen gaat het om meer patiënten.

Volgens Pieter Vierhout, voorzitter van de Orde van Medische Specialisten, maakt het onderzoek duidelijk waar ‘de zwakke punten’ zitten. ‘Met name in de communicatie, de discipline en dossiervorming.

Voorzitter Vierhout zegt, dat het al zou uitmaken als artsen ‘beter afspraken naleven, zich aan de protocollen houden, vaker hun handen wassen – het soort dingen die afzwakken als de organisatie even verslapt.’

Maar zelfs vermijdbare fouten zijn niet tot nul te reduceren. Vierhout: ‘Als je een katheter in een bloedvat schiet, is de kans op een vaatbloeding bij een dikke patiënt nu eenmaal groter dan bij een dunne patiënt.’

Met name ouderen vormen een risicogroep, concluderen de onderzoekers. Zij kregen vaker te maken met medische ongevallen, mogelijk omdat ze complexe zorg nodig hebben.

Deze fouten kunnen worden voorkomen:

Te weinig aandacht voor stollingsstoornissen bij patiënt, waardoor na de liesbreukoperatie een nabloeding ontstaat, een nieuwe operatie volgt, een hartinfarct en overlijden.

Gemiste diagnose ‘shock’ na gynaecologische operatie, waardoor de patiënt overlijdt.

Onvoldoende nabehandeling bij knieprothese, door lange levertijd van hulpmiddel voor vochtafdrijving. Gevolgen: blaren, pijn, langer verblijf.

Lekkende decubitusmatras niet vervangen, waardoor de doorligwonden verergeren.

Hartritmestoornissen na toedienen van een dubbele dosis luchtwegverwijderend medicijn.

Inadequate toediening sondevoeding. Daardoor ontstaat ademnood, met overlijden tot gevolg.

Bovenstaande voorbeelden van vermijdbare schade zijn afkomstig uit het onderzoek.

DREW BARRYMORE ALLERMOOISTE

Friday, April 27th, 2007

DREW BARRYMORE IS ALLERMOOISTE
Bron: NRC-Next
Datum: 26-04-07
Vormgever: Karel Hageman

De afbeelding “http://www.tiscali.nl/images/9/8/zodan.jpg” kan niet worden weergegeven, omdat hij fouten bevat. Drew Barrymore

De actrice Drew Barrymore is door het Amerikaanse tijdschrift People tot mooiste vrouw ter wereld uitgeroepen. De actrice, bekend uit films als E.T. en Charlie’s Angels, staat deze week op de cover van het blad.
Vorig jaar koos People Angelina Jolie tot mooiste vrouw. De laatste mooie man op de cover was Leonardo di Caprio in 1998.

Angelina Jolie Photos

Angelina Jolie

WAAROM ETEN MET STOKJES?

Friday, April 27th, 2007

WAAROM ETEN MET STOKJES?
Bron: NRC-Next
Auteur: Lineke Nieber
Datum: 25-04-07
Vormgever: Karel Hageman

Diverse Japanse en Chinese eetstokjes.

Chinezen eten met stokjes. Waaróm? Chinees eten schreeuwt om een lepel. Plakkerige, Hollandse stamppot kun je met eetstokjes nog wel naar binnen schuiven. Maar niets is zo lastig als losse rijst of noedelsoep manoeuvreren met stokjes.
Veel Chinezen noemen het traditie, een gewoonte, vinden het praktisch, hebben geen bestek in huis of hebben gewoon geen idee.

Yang Broere Zhang, directeur van het Confucius Instituut voor Chinese taal en cultuur in Den Haag, onderdeel van de Universiteit Leiden, kan verder helpen. Het meest geloofwaardige oorsprongsverhaal dateert volgens haar van zo’n 5.000 jaar geleden. ‘Vlees werd gegaard op open vuur. De stukjes waren te heet om met de handen te pakken. Takjes van bomen boden dan uitkomst.’
Er zijn meer verklarende verhalen, weet Zhang. Zo vond de Chinese filosoof Confucius, naamgever van het Haagse instituut, een mes aan tafel niet netjes. Fatsoenlijke mensen gebruiken geen geweld, was zijn opvatting z0’n 2.500 jaar geleden. In de Chinese keuken zal je daarom nooit een grote lap biefstuk aantreffen. Het eten komt er gesneden, hapklaar op tafel.

Kleine stukjes vlees garen bovendien sneller. Zie het als de Chinese manier van denken, zegt taaldocent Yinzhi Zhang, van het Sinologisch Instituut in Leiden. ‘Puur praktisch. Stokjes zijn een mes, vork en lepel ineen. Als het voedsel gaar of gekookt is, kun je ermee pakken, knijpen en zelfs snijden.’
In Nieuw Lin-Fah (waterlelie), een Chinees restaurant in Rotterdam, zijn de tafeltjes met mes en vork gedekt. Stokjes krijgen de gasten wanneer ze erom vragen, vertelt de directeur. Dat gebeurt niet zo vaak. En de regels? ‘Eten aan een stokje spiesen, dat is niet netjes. En als je gerechten met andere gasten deelt, gebruik dan 2 paar stokjes.’

Ook Yinzhi Zhang uit Leiden kent de regels. Niet op de rand van de kom slaan. Eet met stokjes van gelijke lengte en leg ze parallel naast elkaar. Zet ze nooit rechtop in een kom rijst. ‘Een ritueel om de doden te verheerlijken. Dat doe je niet bij levenden.’ ‘Bad luck’, voorspelt ook haar collega Zhang. En laat het eetgerij vooral niet op de grond vallen. ‘Dan laat je de doden schrikken.’