TOPBESTUURDERS VERDIENEN WEER MEER
Bron: NRC Handelsblad / ANP
Datum: 29-03-08
Vormgever: Karel Hageman

Topbestuurders van AEX-genoteerde bedrijven verdienden in 2007 gemiddeld 4 miljoen euro, een stijging van 23% ten opzichte van het jaar ervoor. Dat blijkt vandaag uit een inventarisatie door de Volkskrant van de jaarverslagen van 19 van de 25 AEX-bedrijven.

Topman Jeroen van der Veer van Shell voert de lijst van veelverdieners aan met een jaarinkomen van 9,4 miljoen euro. Hij wordt op de voet gevolgd door topvrouw Nancy McKinstry van Wolters Kluwer (8,5 miljoen euro) en Crispin Davis van Reed Elsevier (8,3 miljoen euro).
De krant heeft bij de berekening van het inkomen het vaste salaris, bonus, pensioenen en overige inkomsten zoals vermeld in het jaarverslag meegenomen, plus de winsten uit verzilverde opties. Ook is de waarde van definitief toegekende prestatieaandelen opgeteld bij het inkomen.
Juist daardoor zijn de salarissen flink toegenomen. Prestatieaandelen zijn een paar jaar geleden ingevoerd ter vervanging van optieregelingen. Vorig jaar kregen veel bestuurders die aandelen definitief in handen.
Topman Ad Scheepbouwer van KPN zag volgens het dagblad zijn salaris met 236 procent stijgen tot 6,7 miljoen euro.

Commentaar van Onans Lemming bij dit artikeltje:
Het erge is, dat je gewend raakt aan deze walgelijke zelfverrijking en dat je het doodnormaal begint te vinden, dat deze lieden geen enkel verantwoordelijkheidsbesef hebben.

MIDDELBARE SCHOOL VOOR HOOGBEGAAFDE
Bron: De Volkskrant
Auteur: Robin Gerrits
Datum: 29-03-08
Vormgever: Karel Hageman

Veel aparte afdelingen op scholen gepland.
Trend volgt basisonderwijs.

Steeds meer middelbare scholen beginnen aparte afdelingen voor hoogbegaafde kinderen. In augustus beginnen scholengemeenschappen in Arnhem en Zwijndrecht met klassen voor louter hoogbegaafden. Op veel andere scholen voor voortgezet onderwijs bestaan plannen hiervoor. Volgens initiatiefnemer Jan Hendrickx van het Leonardo-onderwijsconcept voor hoogbegaafde kinderen moet er zelfs een aparte, doorlopende leerlijn komen, van basisschool tot en met de universiteit.
De trend in het voortgezet onderwijs volgt die in het basisonderwijs. In september 2007 opende het christelijke schoolbestuur PCBO in Apeldoorn de Plusschool, een aparte basisschoolklas voor 19 kinderen. In dezelfde maand begon in Venlo de eerste Leonardoschool voor basisonderwijs. De 31 kinderen, soms van ver buiten de regio, vormden 2 groepen, die ‘inwoonden’ bij openbare basisschool De Regenboog. Inmiddels is een 3^e groep begonnen en Hendrickx verwacht in augustus een 4^e en een 5^e groep.
Ook in Rijswijk, Geleen en Hengelo beginnen basisscholen komend schooljaar Leonardo-klassen. Hendrickx: ‘We voorzien in een grote behoefte.’
Het Olympuscollege, scholengemeenschap voor vmbo-t, havo en vwo in Arnhem, begint in augustus, los van Leonardo, met een aparte afdeling. Kinderen met een IQ vanaf 125 komen in aanmerking. Een intelligentie- en persoonlijkheidsonderzoek is verplicht. Bovendien moet de hele basisschoolstof doorlopen zijn. De minimumleeftijd is 9 jaar. ‘We hebben al enkele zo jonge aanmeldingen. Maar liever hebben we, dat ze met extra verdiepingsstof iets langer op de basisschool blijven. Anders zijn het ook wel hele kleintjes op de gang’, zegt O’Connor.

HOOGBEGAAFD PRESTEREN IN EIGEN KLAS
Bron: De Volkskrant
Auteur: Robbin Gerrits
Datum: 28-03-08
Vormgever: Karel Hageman

Veel ouders met hoogbegaafde kinderen zitten met de handen in het haar. Ze merken aan hun kinderen dat ze zich vervelen op school, de aansluiting met leeftijdgenoten missen, en vaak zelfs minder presteren dan hun klasgenoten. Op het Olympuscollege in Arnhem is lange tijd geprobeerd de kinderen in gemengde klassen extra aandacht te geven. Directielid Anita O’Connor: ‘Maar je bent dan te afhankelijk van de welwillende docent. En die heeft in de klas al te maken met ADHD’ers, kinderen met dyslexie en kinderen met een autistische stoornis. Voor hoogbegaafden resteert dan vaak te weinig aandacht.
Nu bekend is geworden dat ‘het Olympus’ een afdeling begint voor hoogbegaafde kinderen, melden ouders van heinde en verre zich aan. O’Connor: ‘We hebben plaats voor 25 leerlingen en al meer dan genoeg aanmeldingen.’ Op termijn moet het project uitgroeien tot een aparte afdeling, van de scholengemeenschap met eigen docenten.
In Zwijndrecht begint het Walburgcollege komend schooljaar een aparte afdeling, voor in eerste instantie 10 tot 20 kinderen. Het project is gestart met de werktitel 125cc-Masterclass, maar directeur Frans Coers gaat ervan uit dat in korte tijd hier het stempel Leonardo op gedrukt wordt. ‘We gaan werken volgens het topdown-leerconcept van Leonardo’, zegt directeur Frans Coers. ‘Hoogbegaafde kinderen leren namelijk niet stapje voor stapje, maar met grote sprongen en vullen dat later in.’ Volgens Coers is het van belang deze kinderen bij elkaar te zetten. ‘Dan ontwikkelen ze zich beter, en zullen ze zich ook later ambitieuzer opstellen in de maatschappij. Tussen kinderen met een gemiddelde intelligentie worden ze geremd, en raken ze gefrustreerd. Menigeen haakt dan af.’
Al een paar jaar bestaan ook de zogenoemde Begaafdheidsprofielscholen, vergelijkbaar met scholen die zich toeleggen op cultuur of sport (LOOT). Sinds deze maand maartbezitten dertien scholen voor voortgezet onderwijs, in onder meer Enschede, Nijmegen, Tilburg en Leeuwarden, een dergelijk certificaat. Over een jaar volgen er nog elf. Volgens projectleider Greet de Boer van het Landelijk Informatiepunt Hoogbegaafdheid van onderwijsadviesbureau CPS gebeurt dat deels met aparte klassen, al of niet voor de gehele week, en deels met gemengde klassen. ‘Het belangrijkst is dat binnen het team en de schoolgemeenschap breed aandacht wordt besteed aan deze groep en de specifieke zorg die dat met zich meebrengt.’
De Boer vindt het Leonardo-concept iets te smal, te veel op cognitieve uitdagingen gericht. ‘Een hoog IQ alleen betekent niet automatisch dat je hoogbegaafd bent.’
Het is intensief en kostbaar onderwijs. In Arnhem wordt van ouders jaarlijks 1.000 euro extra schoolgeld gevraagd. Leonardo vraagt, naar draagkracht, tot 1.500 euro per jaar. Hendrickx: ‘Een bijstandsmoeder hoeft dat niet te betalen, maar een chirurg kan dat best. Het schoolbestuur probeert bijdragen te krijgen van gemeente, provincie en bedrijfsleven.’
Op termijn hopen de scholen onder het speciaal onderwijs te vallen, en zo extra geld te genereren. Zowel voor de instelling als, via leerlinggebonden financiering (het ‘rugzakje’), voor de ouders. ‘De politiek moet hier het belang van gaan inzien’, zegt Anita O’Connor van het Olympuscollege. ‘Er is nu alleen aandacht voor kinderen aan de onderkant die extra zorg behoeven. Hier gaat het om kinderen aan de bovenkant. Die hebben ook extra zorg nodig, maar bezitten daarnaast een grote potentie voor de maatschappij. Hier zit de toekomst van ons land.’

Hoogbegaafden juist bij gewone kinderen houden
Kinderen worden doorgaans als hoogbegaafd aangemerkt als ze een IQ hebben van 130 of meer. Volgens directeur Laetitia Hooft van het Landelijk Informatiecentrum Hoogbegaafdheid (LICH) is 1 op de 30 kinderen hoogbegaafd. Bij velen van hen deze kinderen leidt dat niet tot problemen. Maar voor een stevig deel van deze kinderen is wel extra zorg nodig, zeker als zij naast hun hoogbegaafdheid een autistische stoornis hebben of ADHD. Hooft ziet de ontwikkeling van aparte voorzieningen voor hoogbegaafden met lede ogen aan. ‘Wij zijn daar erg tegen. Ze moeten juist leren omgaan met kinderen met een andere intelligentie. Het is beter hen goed begeleid in gewone klassen te houden. Juist voor hun latere functioneren is het van belang dat ze nu al contact blijven houden met de maatschappij.’
Jan Hendrickx van de Leonardoscholen is het daar niet mee eens. ‘Ze zijn onderdeel van de school, maar krijgen vaak apart les. Vakken als drama en gym doen ze met andere kinderen samen.’
Hooft gelooft niet dat er zo of op het schoolplein iets terechtkomt van integratie met andere leerlingen. ‘Dat wordt helemaal niets.’ ‘Integratie is niet onze belangrijkste doelstelling’, erkent Anita O’Connor van het Olympuscollege in Arnhem. ‘Onderzoek wijst uit dat ze zich het fijnst voelen tussen ontwikkelgenoten. In de praktijk krijgen ze buiten de lestijd toch genoeg te maken met mensen met een andere intelligentie.’
‘Stel je voor dat je als 8-jarige tussen alleen maar kinderen van 4 zit’, zegt Hendrickx, ‘dat communiceert lastig. De bevindingen vanuit de Leonardo-basisschool in Venlo bevestigen dit volgens Hendrickx. ‘Van ouders horen we dat de kinderen daar eindelijk weer goed slapen en een positief zelfbeeld hebben.’

Commentaar van Onans Lemming bij dit artikel:

Dit is een commentaar, dat Onans Lemming geschreven heeft bij het artikel Scholen voor hoogbegaafden in NRC-Next van 26-2-08.

Onans Lemming heeft op de middelbare school ook veel met hoogbegaafde kinderen, of beter gezegd ouders van hoogbegaafde kinderen, te maken. U denkt waarschijnlijk, dat hoogbegaafde kinderen buitensporig goed presteren en dat ze te weinig met hun capaciteiten kunnen doen. Niets is minder waar. Het zijn meestal kinderen, die buitensporig slecht presteren, geen enkel concentratievermogen hebben, sociaal niet kunnen functioneren, veel spijbelen, heel weinig dingen interessant vinden en de school waarschijnlijk nooit zullen afmaken. Natuurlijk heeft een dergelijk gedrag ook met de opvoeding te maken en dat kunnen ouders zich dus aantrekken. Maar dat willen die ouders helemaal niet en dus zoeken ze een verklaring, die niets met de opvoeding te maken heeeft: hun kind is buitengewoon begaafd! Natuurlijk kunnen ze zich niet concentreren als de leraar alleen maar vanzelfsprekende dingen uitlegt, natuurlijk kunnen ze slecht omgaan met de sukkels in de klas, natuurlijk spijbelen ze zoveel als de lessen totaal niet interessant en natuurlijk halen ze de ene onvoldoende na de andere als er zulke domme vragen op een toets worden gesteld.
Je zou zeggen, dat een mentorgesprek met de ouders van deze kinderen zinvol is, maar dat kun je net zo goed achterwege laten. Als je je twijfels uit over de hoogbegaafdheid van hun kind, dan is dat hét bewijs dat hun kind buitengewoon begaafd is. Zo hoogbegaafd, dat dat het intellect van de leraar duidelijk te boven gaat. En al die onvoldoendes zijn ook juist hét bewijs van hun buitengewone begaafdheid. Maar ja, de ouders begrijpen dat wel, maar de buitenwereld begrijpt er niets van en reageert zelfs vijandig op deze hoogbegaafde kinderen. Ze zijn dan ook meestal aangesloten bij een Vereniging van Hoogbegaafde Kinderen.

Er worden nu dus speciale scholen opgericht voor hoogbegaafde kinderen. En reken maar, dat de aanmelding een succes wordt. Talloze ouders ruiken eindelijk gerechtigheid voor het rare gedrag van hun kind. Je ziet de ellende echter al aankomen. Natuurlijk presteren deze kinderen op deze speciale scholen weer even slecht als op de gewone scholen. En de reacties van de ouders is weer even voorspelbaar: ook nu kunnen ze zich weer niet concentreren enz., omdat hun kind toch weer veel begaafder is dan alle andere hoogbegaafden in de klas. Ze zijn ernstig teleurgesteld in de school. Deze scholen zullen dus een spoedige dood sterven.
Heeft Onans Lemming dan geen hoogbegaafde leerlingen in de klas? Jazeker, maar dat zijn leerlingen die uitstekend presteren. Ze nemen bijna alle vakken, kunnen daar dus nauwelijks les in volgen, maar scoren toch fluitend de ene 10 na de andere. Vinden deze kinderen zichzelf hoogbegaafd? Welnee. Vinden de ouders van deze kinderen hun kroost hoogbegaafd? Welnee. Gaan deze kinderen naar en speciale school voor hoogbegaafden. Welnee, de school waar ze nu op zitten is veel te leuk.

INTERVIEW MONICA BELLUCCI
Bron: Vrij Nederland
Publicatie: 31-12-05
Auteur: Ab van Ieperen
Datum: 30-03-08
Vormgever: Karel Hageman

monica bellucci

Monica Bellucci: ‘Schoonheid is een voorrecht, geen verdienste’.

Ze geldt als ‘de mooiste vrouw van de wereld’. Maar Monica Bellucci is ook een overtuigend actrice. Begin 2006 is zij in 3 nieuwe films te zien. ‘Ik heb evenveel duistere kanten als iedereen. Maar ik krijg daar liever inzicht in door de rollen die ik speel, dan dat ik in het echte leven ga experimenteren.’
Neem toch vooral ook een hap.’ Monica Bellucci heeft een buitensporig groot stuk chocoladetaart met vanillesaus laten serveren. ‘Sinds ik in Mongolië heb gefilmd voor Le concile de pierre, waar we keihard moesten werken en het eten beroerd was, heb ik constant trek.’
Vorig jaar is Monica Bellucci (1964) verkozen tot ‘mooiste vrouw van de wereld’. Zonder make-up, in strakke jeans en trui, lijkt ze weinig ouder dan 25. Ze spreekt vloeiend weloverwogen Frans met een licht accent, dat geprononceerder wordt, naarmate ze zich meer emotie toestaat. Zoals ze ook steeds gulziger taart eet.

‘Ik heb geen idee hoe ik word bekeken door het publiek. Nu ik in meer landen werk en de films in de hele wereld worden vertoond, merk ik dat ik overal anders word gezien, maar zelf kan ik daar niks mee. Toen ik begon als model, bleek elke fotograaf weer een ander beeld van me te hebben. Interessant, maar ik ging snel denken: hola, ík ben er ook nog! Mijn imago – of imago’s – en wie ik zelf ben, staan los van elkaar. Ik wil vooral werken aan dat zelf, begrijpen wie ik ben, ontdekken wat ik kan, leren hoe ik beter kan worden. Dat doe ik door zo divers mogelijke rollen te spelen en uit te diepen. Ik kies films niet vanuit de afweging of ze succesvol kunnen worden, het gaat mij erom of de regisseur me intrigeert, of er iets in mij kan zijn, dat leven geeft aan een papieren personage. Het scenario is nooit doorslaggevend: een goede regisseur maakt van een flutverhaal iets prachtigs, met een slechte regisseur gaat het briljantste script de mist in.
Toen ik hoorde dat Terry Gilliam mij wilde voor The Brothers Grimm, was ik opgetogen:
Brazil en Baron Munchausen zijn lievelingsfilms van me. Je staat er niet bij stil, dat mensen wier werk je bewondert als publiek, geïnteresseerd zouden kunnen zijn in jou. Ik had het ook bij She Hates Me van Spike Lee: eigenlijk een onbeduidend rolletje, maar ik dacht toch: hoera, met Spike Lee! Voor Gilliam had ik om het even wat willen spelen, maar het was extra leuk dat het de Spiegelkoningin was, die er na 200 jaar nog wil uitzien als 20. Zo’n goede metafoor voor iedereen, die zijn uiterlijk ziet als enige identiteit en denkt dat er geen bestaansreden is als dat verdwijnt. Een commentaar op wat velen kennelijk ook van mij denken.’

monica bellucci

Bedoelt u, als er sprake is van uw schoonheid, dat u de ondertoon vermoedt: ze is mooi, dús ze kan niets?
Ik was volgroeid op mijn 15^e, ik heb ruim de tijd gehad om aan dit uiterlijk te wennen. In het begin was ik onzeker en geïrriteerd, dat er steeds naar mijn borsten werd gestaard, maar geleidelijk merkte ik hoe beschroomd mensen zijn een ander in de ogen te zien. Ik dacht: ze kunnen beter dáár kijken dan in de verte over mijn schouder. Alle clichés over Italiaanse mannen zijn waar: op straat kijken ze, fluiten, roepen je na, ze proberen je in je kont te knijpen. Maar dat is opeens over, zodra je ietwat bekend wordt, dan vinden ze je intimiderend. Ik ging het bijna missen. Inmiddels heb ik 4 carrières gehad, eerst als model, toen in de Italiaanse film, daarna in de Franse en de Amerikaanse – genoeg training om me van reacties weinig aan te trekken. Als model trok ik overwegend kritische blikken, zeker geen bewonderende. Je wordt verondersteld een perfect plaatje te maken, dus kijken ze naar wat er allemaal aan mankeert en hoe ze het kunnen corrigeren. Ik had nooit mannequinmaten, maar heb geweigerd te diëten. Ik zei: hier heb ik zelf niet om gevraagd, jullie hebben bedacht, dat ik geschikt kon zijn vanwege mijn uiterlijk, dus zie ik niet waarom ik moet veranderen.

U spreekt met weinig affectie over uw modellentijd.
‘Ik wil niet ondankbaar zijn, het heeft me financieel zelfstandig gemaakt, maar eigenlijk vond ik het vreselijk. Ik had me altijd voorgenomen later van niemand afhankelijk te zijn, ook niet van een echtgenoot áls ik die zou vinden. Dus toen ik als studente rechten in Perugia werd gevraagd te poseren, zag ik dat vooral als bijdrage aan mijn studiekosten: niet langer de hand ophouden bij mijn ouders. Al is vrijheid een gemoedstoestand, geen zaak van banksaldo. Toen Elite Management me wilde contracteren, hoorde ik van alle kanten dat het een buitenkans was, een internationale doorbraak. Mijn vader had een reisbureau, nieuwsgierigheid naar andere landen is me met de paplepel ingegeven, maar fotostudio’s bleken overal hetzelfde te zijn. Voor de studie bleef geen tijd over en ik kreeg meer en meer last van het gevoel dat ik niks presteerde. Ik heb op honderden covers gestaan, maar dat betekende alleen, dat de fotograaf, visagist en stylist goed hun best hadden gedaan. Iederéén kan er mooi uitzien op foto’s, het onrechtvaardige is, dat ze pas moeite doen om die illusie te wekken, als ze je toch al aantrekkelijk vinden. Ik was een ding, ik werd geleefd.

youtube - monica bellucci

Maar lieden die zwaarwichtig beginnen over ‘de vloek van schoonheid’ en mijn bijval verwachten, lach ik alleen uit beleefdheid niet uit. Kom nou toch! Ziek of gehandicapt zijn, dát is een vloek, mooi worden gevonden blijft een voorrecht. Als je daar last van hebt, kun je jezelf altijd troosten met de gedachte, dat het een biologische fase is, die vanzelf overgaat. Een voorrecht, geen verdienste
Ik veronderstel dat ik in eerste instantie sneller aandacht krijg dan anderen, maar daarna moet ik het evenzeer waar maken als iedereen. Ik zie soms een mooie man van wie ik denk: nou nou. Maar zodra hij in het gesprek dom of lomp blijkt, telt dat knappe uiterlijk volstrekt niet meer. Toen Dino Risi me benaderde voor een rol in zijn film Vita coi figli was dat op grond van de foto’s, niet omdat hij wist dat ik kon acteren, maar zelfs de screentest beleefde ik als bevrijding. Voor het eerst sinds heel lang moest ik proberen mijn best te doen, actief te zijn, mijn fantasie te laten werken. Ik voelde de adrenaline stromen.

Ik heb geluk gehad, veel kansen gekregen, maar kan niet op mijn lauweren rusten. Er is geen star system meer en als het nog bestond, denk ik, dat ik er liever buiten zou blijven. Ik moet me met elke rol opnieuw bewijzen en dat is maar goed ook, ik wil niet lui worden. In de periode dat ik mocht debuteren, verkeerde de Italiaanse cinema in een ernstige crisis, die alleen maar erger is geworden. Er werden steeds minder films gemaakt, er waren niet veel rollen, die ik kon spelen en die rollen waren niet altijd interessant, zodat ik ook niet het gevoel kreeg dat ik bijleerde. Ik wil uitdrukkelijk stellen, dat de crisis vooral economisch en politiek is, door Berlusconi, niet artistiek. Er zijn veel begaafde Italiaanse filmers, maar ze zijn onvoldoende bekend en krijgen weinig kansen. Er is geen financiële of morele steun voor jong talent, er heerst wantrouwen in plaats van vertrouwen, daarom stagneert alles. Vroeger waren regisseurs als Rossellini, Visconti en Fellini toonaangevend in de wereld. Dat resulteerde in algehele grotere interesse voor Italiaanse films, zodat ook anderen de kans kregen zich te bewijzen. Dat zie je altijd en overal: sinds Lars von Trier zich onderscheidde, wil iedereen films zien uit Denemarken. Het wachten is op de volgende Fellini, die alle ándere talenten in het zonnetje kan zetten. Wie weet ís hij er al. Gérard Depardieu, die alles weet van film wat er te weten valt, zei: als er een nieuwe Fellini was, zou niemand hem een kans geven. Ik weet niet of dat waar is, ik hoop van niet.
Ik had nooit kunnen dromen dat ik de mogelijkheid zou krijgen internationaal te werken, in verschillende talen en culturen, met zulke uiteenlopende regisseurs. Toen ik tien jaar geleden werd gevraagd voor L’appartement van Gilles Mimouni, beschouwde ik dat vooral als een verruiming van mijn keuzen, ik had geen idee, dat dit het begin betekende van een Franse carrière. Ik had het niet beter kunnen treffen: er waren nog 2 actrices in de film, die veel bekender waren, ik geloof zelfs, dat geen film met mij ooit was vertoond in Frankrijk. Ik werd niet uitdrukkelijk gelanceerd met verwachtingen, die ik misschien niet had kunnen waarmaken, het publiek mocht me zelf ontdekken. En ik had geen uitgesproken glamourrol, ik was genomineerd als beste nieuwe actrice, voordat mijn uiterlijk aandacht ging krijgen.

monica bellucci

L’appartement was ook uw kennismaking met Vincent Cassel, inmiddels uw levens- en frequente filmpartner.
Over mijn privé-leven praat ik alleen met intieme vrienden. Als mensen, die ik nauwelijks ken, mij allerlei particuliere vertrouwelijkheden vertellen, voel ik me opgelaten. Dus daar wens ik niet aan mee te doen. Het was een groot geluk, denk ik, dat Vincent en ik elkaar ontmoetten op een moment, dat we allebei waren gewend aan een nomadenbestaan, anders had dat veel aanpassing gevergd. Maanden van elkaar gescheiden zijn, omdat je op buitenlandse locaties filmt, is een immense belasting van je relatie, wanneer je niet al vertrouwd bent met zo’n ontworteld leven. Maar er zijn altijd telefoon, internet en webcam tegenwoordig. We lezen elkaars scenario’s, het is een paar maal voorgekomen, dat een van ons dan vroeg: is die rol al gecast, zou het niet wat voor mij kunnen zijn? Dat ging altijd om bijrollen, waarin we weinig of geen scènes samen hadden, maar waardoor wel onze agenda’s synchroon konden lopen. We hebben nooit geprobeerd ons in de aanbieding te gooien als filmpaar, dat zou niet interessant zijn. Behalve bij Irréversible: regisseur Gaspard Noé vroeg ons, omdat de wetenschap dat we echt een koppel zijn voor het publiek bijdroeg aan de impact van zijn film.
Ik ben een gulzig mens, ik wil alle filmgenres en -milieus verkennen, alleen dan kan ik bepalen, wat het beste bij me past. Ik had net Astérix et Obélix: mission Cléopâtre gedaan, mijn eerste film voor een heel breed publiek. De verwachting is dan, dat je op de ingeslagen weg doorgaat met traditionele films, maar ik word vooral gestimuleerd door regisseurs, die hun nek uitsteken. Daarmee wil ik graag helpen. Niet alleen uit altruïsme, ook uit puur egoïsme. Ik heb evenveel duistere kanten als iedereen, maar ik krijg daar liever inzicht in door de rollen die ik speel dan dat ik in het echte leven ga experimenteren. Ik functioneer vooral in rollen, die dicht bij me staan – al moet ik juist dan de nodige gêne overwinnen – óf in rollen die heel ver van me af staan, waarvoor ik mijn schaduwen moet opzoeken. Het grijzige midden-gebied, waar je een béétje raakvlak vermoedt, is veel lastiger.

Vóór Irréversible kende ik de films van Noé al. Ik was gefascineerd door wat hij deed met de camera. Vincent kwam thuis en zei: ik heb Gaspard Noé gesproken, die met ons een porno wil draaien, natuurlijk heb ik geweigerd. Ik was verontwaardigd, dat hij de kans had afgeslagen met Noé te werken. ‘Porno’ heb ik toen niet gehoord, geloof ik, of ik kon me vanwege die eerdere films niet voorstellen, dat hij het serieus meende. Ik wilde in elk geval meer weten over de film en Gaspards bedoelingen. Hij was daar eerlijk over, zei dat de verkrachtingsscène zwaar zou worden, liet me kijken naar Deliverance en The Accused om een indruk te geven van wat me te wachten stond. Ik aarzelde, niet omdat ik niet zou durven, maar omdat ik me afvroeg of ik dat zou kunnen. Ik heb meermaals naakt geposeerd voor foto’s, ik hoefde geen schaamte te verdringen, wel de ongemakkelijke vraag welke zin het had. Met naakt in functie van een rol heb ik geen problemen. Zoals een musicus zijn piano of viool heeft, heeft een acteur zijn lichaam als instrument. Je moet alles daarvan kunnen gebruiken, je ogen, je handen, je benen, álles. De hele film moest worden geïmproviseerd, er was alleen een inhoudsbeschrijving van enkele pagina’s, alle dialogen en de invulling van de handeling moesten uit onszelf komen. En hij moest snel worden gedraaid, er was weinig geld en ik had het contract getekend voor The Matrix waarvoor ik in Australië werd verwacht.
De verkrachtingsscène is een dag eerder technisch gerepeteerd. Joe Prestia, die de aanrander speelde, was ooit bokser en heeft totale lichaamscontrole. Hij wist precies hoe ver hij kon gaan in zijn bewegingen zonder me echt pijn te doen. Vincent vroeg of ik wilde, dat hij bij de opnamen aanwezig was. Alsjeblieft niet, zei ik. Dus is hij die dag gaan surfen aan de Côte, de hufter! De scène werd gedraaid in één doorlopende camera-instelling van 20 minuten. Normaliter doe je de dramatische momenten over in close-up waarvoor je al je concentratie spaart, nu was elk moment even intens. Het was vooral moeilijk om opnieuw te beginnen, weer vrolijk en nietsvermoedend te doen in de wetenschap wat me te wachten stond wegdrukken. Dat werd elke keer zwaarder. De 3^e take vond ik zo walgelijk, dat ik heb gebraakt, maar na 6 takes was het goed. Eigenlijk had ik verwacht, dat ik niet naar het resultaat zou kunnen kijken, maar dat lukt me tamelijk objectief, in de zaal let ik er vooral op hoe anderen reageren. Maar bij latere scènes, waarin je ziet welk geluk zo onherroepelijk is vernield, houd ik het nooit droog. Die appelleren aan mijn ergste angsten, ieders angsten, denk ik, dat stom toeval je leven fataal zal veranderen. Ik kan niet zeggen of ik trots ben op mijn rol, ik ben wel trots op de film.

monica bellucci

Als ik stel dat uw bijdrage aan Hollywood-producties vooral een decolleté lijkt, lijd ik dan aan blikvernauwing?
Ze schatert. ‘Ik was vereerd dat ik werd gevraagd voor de Matrix-sequels, omdat die eerste film zo’n enorm succes was geweest, dat niemand had voorzien. Je wordt waardig bevonden toe te treden tot een winning team. Ik had niet eerder aan een film gewerkt, die zó steunde op special effects, had geen idee hoe dat zou zijn. Dat prikkelde mijn nieuwsgierigheid. Ik wist dat de vorstin, die ik speelde, mysterieus en gemeen moest zijn. Elk beeld was exact uitgetekend en gechoreografeerd, de voornaamste opgave was elke houding en beweging precies zo uit te voeren zonder een marionet te lijken en zonder ongeduldig te worden. Zelfs aan The Matrix Revolutions, waarin ik heel even voorkom, was ik langer bezig dan aan films waarin ik in alle scènes zat. En inderdaad, ik weet nog hoe ik, terwijl ik weer eens eindeloos stond te wachten en me voorstelde hoe de digitale trucages zouden zijn, neerkeek in mijn diep uitgesneden japon en dacht: tenminste één special effect, dat niet uit de computer komt. Dat had ik misschien niet mogen denken. Een jaar of wat later werkte ik met een fotograaf, die kennelijk vond dat mijn rondingen te gering waren en me digitaal een cupmaat extra gaf. Uiteraard heb ik publicatie van de foto’s tegengehouden.

Ook Hollywood zet me niet uitsluitend in voor glamour. Iedereen mag van Tears of the Sun vinden wat hij wil, de maanden die ik heb meegelopen met Artsen zonder Grenzen ter voorbereiding op mijn rol hebben me verrijkt als mens. Zoiets is waardevoller dan filmroem. Ik ben dankbaar als ik zulke kansen krijg, maar ik zou nooit in de States kunnen leven, iedereen is me te prestatiegericht. Ze worden pas aandachtig als het gaat over contracten of box office, maar als ik enthousiast vertel over vakantieplannen, of dat ik ergens lekker heb gegeten, worden de blikken wazig en gapen ze net niet verveeld.
Daar komt nog iets bij. Ik had me er geen rekenschap van gegeven hoe ondervoed Amerikaanse actrices zijn. Van die magere kinderlijfjes, alsof ze perse niet volwassen willen lijken, alsof mannen bang zijn voor vrouwen van meer dan 50 kilo en zich de stoere beschermer moeten wanen. Dat staat toch haaks op elk feminisme? Ze klagen, dat ze worden behandeld als een lap vlees. Maar wat doen ze zélf, wanneer ze het mes in zich laten zetten, zich laten volspuiten met siliconen, hun huid laten optrekken, tot iedereen op elkaar lijkt, allemaal strakke lachjes en uitdrukkingloze ogen? Ik zie liever een vrouw met rimpels aan wie je ziet, dat ze heeft geleefd, die wijs en sereen is geworden, dan een Barbie van 60. Natuurlijk word ik niet graag krikkemikkig of hulpbehoevend, maar wil wel zoveel mogelijk ervaringen opdoen, een rijk en lang leven. Dat je daarbij gaat lijken op een gerimpelde appel is niet leuk, maar het hoort erbij. Dat kun je beter snel en zo rationeel mogelijk onder ogen zien. Let wel, op het moment heb ik makkelijk praten, maar wie weet piep ik over 10 jaar anders en lig ik op de operatietafel.
Ik heb nu een woning in Londen. Dat is vooral praktisch, omdat elke Hollywood-studio daar kantoor heeft. Vincent heeft vaak in Engeland gefilmd, ik niet. Het voordeel is, dat ik daar geen journalisten of paparazzi achter me aan krijg, want ze weten niet eens dat ik er ben.’

Bertrand Blier heeft ‘Combien tu m’aimes?’ speciaal voor u geschreven.
Dat klinkt zo pretentieus, ik zeg liever, dat we elkaar hebben geïnspireerd. En hij mij meer dan ik hem. Werken met een regisseur, die echt houdt van vrouwen, is een ervaring, die ik zelden meemaak. Pudeur is alleen een probleem als je voelt, dat je niet gerespecteerd wordt. Toen Bertrand me benaderde, besefte ik, dat alle actrices die ik bewonderde, meer dan eens hoeren hadden gespeeld, ik had die boot bijna gemist. Maar het personage Daniela is niet zomaar een hoer, ze is een luxeprostituee, die ervan geniet, dat ze wordt begeerd, een koningin in haar vak. Natuurlijk is zo’n vrouw een geïdealiseerd archetype, maar Bertrand had in zijn scenario alle reacties op haar verschijning zo raak en grappig beschreven, dat ik daar vanzelf zelfbewust van werd. Weer zo’n rol waarmee ik zelf eigenlijk niks gemeen heb – ik ben nogal monogaam, 10 jaar met Vincent samen en de enige belangrijke relatie daarvoor duurde 6 jaar – maar het kostte me geen moeite haar te begrijpen. Vooral niet haar trieste kanten, haar groeiende besef, dat ze zelf nooit heeft liefgehad, angst voor de kwetsbaarheid, die daarmee samenhangt.

monica bellucci

Het was de eerste film na de geboorte van Neva, ik was nog niet op mijn gewone gewicht, maar mijn houding was weer: dit is wie ik nu ben, hiermee moet je het doen. Neva kreeg borstvoeding, ze was voortdurend bij me op de set. Er was geen grensgebied tussen de hoer voor de camera en de zogende moeder buiten camerabereik. Ik voelde een gelukzalige ontspannenheid, waardoor ik nooit over een scène piekerde: kan ik dit wel, durf ik wel? Voor mijn gevoel ging ik daardoor beter acteren, maar of dat zo is, moeten anderen maar bepalen.
Moederschap heeft mijn leven veranderd. Keuze van films hangt nu vooral af van de mogelijkheid of ik Neva tijdens de opnamen bij me kan hebben. Ik heb een prachtige rol in Le concile de pierre, maar had zonder spijt geweigerd, als de hele film opgenomen had moeten worden in Mongolië. Het grootste deel is gedraaid in studiodecors, die paar weken op locatie waren het uiterste wat ik zonder haar wilde opbrengen. Vincent vond dat natuurlijk een buitenkans, zijn dochter helemaal voor hemzelf. Er is geen verschil met andere vrouwen, die liefde, werk en moederschap combineren. Ik houd hartstochtelijk veel van dat werk, maar het is nooit meer dan een déél van mijn leven. Zodra ik van de set ben, zijn er andere prioriteiten. Door mijn zwangerschap kon ik een jaar lang niet filmen, het is niet langer een schrikbeeld, dat ik ooit misschien niet meer kan acteren. Als het niet te combineren blijkt met schoolgaande kinderen of omdat de mensen op me zijn uitgekeken. Natuurlijk zou ik later graag leuke oma’s spelen in films, maar het is belangrijker oma te zijn in het echte leven. Dus als het over mocht zijn, hoop ik filosofisch te denken: dit vak heeft mij genoeg geschonken, addio e grazie.’

Kader: Succès déstime

Na 6 jaar Italiaanse films, die niet werden geëxporteerd, werd de Italiaans/Iraanse actrice Monica Bellucci gevraagd voor de Franse productie L’appartement. Dat werd een internationaal ‘succès d’estime’, dat haar zeer gevraagd maakte door vooral jonge Franse regisseurs. Romance en huwelijk met haar populaire tegenspeler Vincent Cassel hielden haar in de foto- en roddelpers, pas toen ze Isabelle Adjani verving in de kassakraker Astérix et Obélix: mission Cléopâtre verwierf ze autonome roem. Hetzelfde jaar bewees ze, dat haar impact niet alleen werd bepaald door haar spectaculaire vormen: ze bleek overtuigend te acteren in het controversiële verkrachtingsdrama Irréversible en als Siciliaanse weduwe in de oorlogsfilm Malèna. In 2003 werd ze onderscheiden als ‘beste Italiaanse actrice’ voor Ricordati di me en begon ze een parallelle Hollywood-carrière met films als The Matrix Reloaded, Tears of the Sun, The Passion of the Christ en She Hates Me, zonder de marginalere Europese cinema ontrouw te worden. Onlangs was ze een boosaardige sprookjeskoningin in The Brothers Grimm van Terry Gilliam. Eeuwige dwarsligger Bertrand Blier bedacht voor haar in Combien tu m’aimes? de rol van luxeprostituee wier diensten exclusief worden gekocht door een schlemielige lottowinnaar. N. van Paolo Virzì, Le concile de pierre van Guillaume Nicloux met Catherine Deneuve als haar moeder en Michael Davis’ misdaadrama Shoot ‘Em Up komen volgend jaar in de bioscoop.

Commentaar van Onans Lemmining bij dit interview:

Monica Belucci

1964 Geboren op 30 september in Città di Castello
1982 Gaat rechten studeren aan de universiteit van Perugia
1984 Stopt met haar rechtenstudie
1996 Krijgt Europese bekendheid met de film L’Appartement
1997 Genomineerd voor een César Award voor haar rol in L’Appartement
2000 Gaat ook in Amerikaanse films spelen
2002 Genomineerd voor een Saturn Award voor haar rol in Le pacte des loups
2003 Genomineerd voor een Cinescape Genre Face of the Future Award voor haar rol in The Matrix Reloaded
2003 Ontvangt een Award voor haar rol in Recordati di me
2003 Genomineerd voor een David di Donatello Award voor haar rol in Ricordati di me
2003 Genomineerd voor een Teen Choice Award voor haar rol in The Matrix Reloaded
2004 Genomineerd voor een MTV Movie Award voor haar rol in The Matrix Reloaded
2005 Geboorte van haar dochter Deva
2005 Genomineerd voor een Silver Ribbon Award voor haar rol in The Passion of the Christ
2007 Genomineerd voor een Silver Ribbon Award voor haar rol in N (Io e Napoleone)

monica bellucci

Films met Monica Bellucci

1990 Vita Coi Figli
1990 Briganti
1991 La Riffa
1992 Ostinato Destino
1992 Bram Stoker’s Dracula
1994 I Mitici (The Heroes)
1995 Palla di neve (Snowball)
1995 Il cielo è sempre piu blu (Bitch and Pieces)
1995 Joseph (tv-film)
1996 Sorellina e il principe del sogno (Prenzessin Alisea)
1996 L’Appartement (The Apartment)
1997 Stressati
1997 Dobermann
1997 Mauvais genre
1997 Come mi vuoi (As You Want Me)
1998 Le plaisir (et ses petits tracas) ) (Pleasure)
1998 Compromis
1998 L’Ultimo capodanno (Humanity’s Last New Year’s Eve)
1998 A los que aman (Those Who Love)
1999 Comme un poisson hors de l’eau
1999 Mediterranees
1999 Like a Fish Out of Water
2000 Under Suspicion
2000 Malèna

2000 Franck Spadone
2002 Le Pacte des Loups (The Botherhood of the Wolf)
2002 Astérix et Obelix: Mission Cleopatre
2002 Irréversible (Irreversible)
2003 Ricordati di me (Remember Me, My Love)
2003 Tears of the Sun
2003 The Matrix Reloaded
2003 Enter the Matrix
2003 The Matrix Revolutions
2004 The Passion of the Christ
2004 She Hate Me
2004 Agents Secrets
2004 Prince of Persia: Warrior Within (stem)
2005 The Matrix Online (stem)
2005 The Brothers Grimm
2005 Combien tu m’aimes (How Much Do You Love Me?)
2006 Sheitan (Satan)
2006 N (Io e Napoleone) (Napoleon & Me)
2006 Le Concile de Pierre (The Stone Council)
2006 Sangue pazzo (tv-serie)
2007 Manuale d’amore
2007 Shoot ‘Em Up
2007 Centricity
2007 Le deuxième souffle

JIMMY SMITH (1925-2005)
Bron: absolutefacts.nl / Wikipedia
Datum: 30-03-08
Vormgever: Karel Hageman

De Amerikaanse jazzorganist Jimmy Smith wordt op 8 december 1925 in Norristown, Pennsylvania, geboren. Hij speelt aanvankelijk vooral piano. In 1951 kiest hij voor het Hammondorgel, waarmee hij zich tot een belangrijke pionier ontwikkelt. Dankzij Jimmy Smith krijgt het hammondorgel een plaats in de jazz.
Zijn muziek valt op door veel percussie en snelle melodische improvisaties. Zijn stijl wordt beïnvloed door zowel gospel als blues. Zijn 1^e opnames maakte hij in 1956 voor het platenlabel Blue Note, dat hij in 1963 verruilt voor het Verve-label. Zijn favoriete instrument is de Hammond B-3.

Newport Jazzfestival
Jimmy Smith breekt in 1957 door, als hij op het Newport Jazzfestival en in de jazzclub Birdland in New York wordt geboekt. Tussen 1956 en 1963 maakt hij onder eigen naam veel opnames voor het jazzlabel Blue Note. Tijdens deze opnamen wordt hij begeleid door musici als Kenny Burrell, Lou Donaldson en Lee Morgan.
In de 2^e helft van de jaren ‘60 neemt hij platen op voor het Verve-label. Hierop speelt hij onder meer met gitarist Wes Montgomery (The Further Adventures of Jimmy and Wes, 1966) en is hij ook te horen met bigbands onder leiding van Oliver Nelson.

Vele albums
Na een onderbreking in de jaren ‘70, waarin hij geen tournees maakt, bezoekt hij in de jaren ‘80 weer vele concertzalen. Smith bleef tot het einde van zijn leven actief en neemt regelmatig albums op. Enkele jaren voor zijn dood neemt hij, met medewerking van B.B. King, Etta James en Taj Mahal het album Dot com blues op. Enkele weken voor zijn dood wordt hij door de Amerikaanse muziekindustrie geëerd met de Jazz Masters Award 2005. Hij speelt niet alleen typisch jazz. Hij laat zijn orgel ook swingen in rhythm & blues, gospel en soul.
Jimmy Smith overlijdt in februari 2005 op 79-jarige leeftijd in zijn woonplaats Phoenix.

jimmy smith - moanin’

Jimmy Smith

1925 Geboren op 8 december 1925 in Norristown, Pennsylvania
1951 Gaat hammondorgel spelen
1957 Breekt door op het Newport Jazzfestival
1956 Tekent een contract bij Blue Note
1956 Debuteert op het platenlabel Blue Note
1963 Einde van zijn contract met Blue Note
1963 Tekent een contract bij Verve Records
1972 Einde van zijn contract met Verve
2005 Ontvangt in januari een Jazz Masters Award
2005 Overlijdt in februari in zijn woonplaats Phoenix

jimmy smith - midnight special, 1985

Platen / CD’s van/met Jimmy Smith

1956 A New Sound, A New Star: Jimmy Smith at the… (Blue Note)
1956 The Champ (Blue Note)
1956 The Incredible Jimmy Smith at the Organ,… (Blue Note)
1956 The Incredible Jimmy Smith at Club Baby… (live, Blue Note)
1957 A Date with Jimmy Smith, Vol. 1 (Blue Note)
1957 The Sounds of Jimmy Smith (Blue Note)
1957 A Date with Jimmy Smith, Vol. 2 (Blue Note)

1957 Jimmy Smith at the Organ, Vol. 1 (Blue Note)
1957 Jimmy Smith at the Organ, Vol. 2 (Blue Note)
1957 Plays Pretty Just for You (Blue Note)
1957 The Incredible Jimmy Smith (Blue Note)
1957 Jimmy Smith Trio + LD (Blue Note)
1957 Confirmation (Blue Note)
1957 Special Guests (Blue Note)
1957 House Party (Blue Note)
1957 Groovin’ at Small’s Paradise, Vol. 1 (Blue Note)
1957 Groovin’ at Small’s Paradise, Vol. 2 (Blue Note)
1957 Groovin’ at Small’s Paradise, Vol. 1-2 (Blue Note)
1957 Groovin’ at Small’s Paradise (live, Blue Note)
1957 Lonesome Road (Blue Note)

1958 The Sermon (Blue Note)
1958 Softly As a Summer Breeze (Blue Note)
1958 Cool Blues (Blue Note)
1958 On the Sunny Side (Blue Note)
1958 Home Cookin’ (Blue Note)
1958 Six Views of the Blues (Blue Note)
1960 Crazy! Baby (Blue Note)
1960 Plain Talk (Blue Note)
1960 Open House (Blue Note)
1960 Open House / Plain Talk (Blue Note)
1960 Back at the Chicken Shack (Blue Note)
1960 Midnight Special (Blue Note)
1960 Prayer Meetin’ (Blue Note)
1962 Jimmy Smith Plays Fats Waller (Blue Note)
1962 Bashin’: The Unpredictable Jimmy Smith (Verve)
1962 Hootchie Coochie Man (Verve)
1963 I’m Movin’ On (Blue Note)
1963 Bucket! (Blue Note)
1963 Rockin’ the Boat (Blue Note)
1963 Hobo Flats (Verve)
1963 Live at the Village Gate (Metro)
1963 Any Number Can Win (Verve)
1963 Blue Bash (Verve)
1963 Jimmy Smith Plays the Blues (Verve)
1963 Jazz ‘Round Midnight: Jimmy Smith (Verve)
1964 Who’s Afraid of Virginia Woolf? (Verve)
1964 The Cat (Verve)
1964 Christmas ‘64 (Verve)
1964 Christmas Cookin’ (Verve)
1965 Monster (Verve)

1965 In Hamburg Live (Verve)
1965 Live in Concert / Paris (Metro)
1965 Jimmy Smith and His Trio (RTE)
1965 Organ Grinder Swing (Verve)
1965 Got My Mojo Workin’ (Verve)
1965 I Got My Mojo Working (Verve)
1965 The Amazing Jimmy Smith Trio (Metro)
1966 Peter and the Wolf (Verve)
1966 The Dynamic Duo (Verve)

1966 The Further Adventures of Jimmy and Wes (Verve)
1967 Respect (Verve)
1968 Stay Loose (Verve)
1968 Livin’ It Up (Verve)
1968 The Boss (Verve)
1968 The Best of Jimmy Smith (Verve)
1969 Groove Drops (Verve)
1971 Jimmy Smith in a Plain Brown Wrapper (Verve)
1972 Root Down (Verve)
1972 Bluesmith (Verve)
1973 Portuguese Soul (Verve)
1973 Other Side of Jimmy Smith (MGM)

1973 At the Lowry Organ (Decca)
1973 I’m Gonna Git Myself Together (Verve)
1974 Blacksmith (Pride)
1974 Paid in Full (Mojo)
1975 Jimmy Smith (Blue Note)
1976 Sit on It! (Mercury)
1977 It’s Necessary (Mercury)
1978 Tomorrow’s Sounds Today (Grosvenor)
1980 The Cat Strikes Again (Inner City)
1980 Second Coming (Mojo)
1981 All the Way Live (Milestone)
1982 Off the Top (Elektra)

1983 Keep on Comin’ (Elektra)
1983 Just for You (Sounds)
1986 Go for Whatcha’ Know (Blue Note)
1989 Prime Time (Milestone)
1990 Fourmost (Milestone)
1993 The Master (Blue Note)
1993 Master 2 (Capitol)
1993 Sum Serious Blues (Milestone)
1995 Damn! (Verve)
1995 Angel Eyes: Ballads & Slow Jams (Verve)
1996 In Concert (live, RTE)
1996 Platinum (Dove)
1999 Paris Jazz Concert 1965 (live, Malaco Jazz)
2000 Immortal Concerts: Club Baby Grand,… (live)
2000 Jimmy Smith’s Finest Hour (Polygram)

2001 Dot Com Blues (Blue Thumb)
2001 Fourmost Return (Milestone)

JAZZORGANIST JIMMY SMITH OVERLEDEN
Bron: De Telegraaf
Datum: 10-02-05
Vormgever: Karel Hageman

De Amerikaanse jazzorganist Jimmy Smith is dinsdag op 79-jarige leeftijd overleden. Dat is donderdag bekendgemaakt.

Smith wordt beschouwd als degene, die het orgel een plaats heeft gegeven in de jazz. In de jaren ‘50 en ‘60 was hij met zijn aanstekelijke mix van rhythm & blues, blues, gospel en bebop de absolute koning van het hammondorgel in de jazzwereld.
Na te zijn opgeleid als pianist, kocht de uit de staat Pennsylvania afkomstige Smith in 1951 een Hammondorgel, waarmee hij zich bijna een jaar terugtrok in zijn oefenruimte. Geïnspireerd door blazers als Don Byas en Coleman Hawkins en pianisten als Art Tatum, Erroll Garner en Bud Powell schakelde hij de tremolo op zijn orgel uit en begon hij met zijn rechterhand blazersloopjes te spelen. In een poging het geluid van Garner te vangen, ontwikkelde hij een compleet nieuwe orgeltechniek.
In 1956 sloot hij een contract met het jazzlabel Blue Note. De platen, die hij met zijn uit orgel, gitaar en drums bestaande combo, voor dat label maakte, hadden veel invloed op de hardbop-beweging. Voor Blue Note werkte hij samen met muzikanten als Wes Montgomery, Kenny Burrell, Lou Donaldson en Jackie McLean. Met een optreden in de New-Yorkse club Birdland en het Newport Jazzfestival vestigde hij in 1957 internationaal zijn naam als belangrijkste jazzorganist, die er rondliep.

In 1963 stapte Smith van Blue Note over naar Verve, waar hij tot 1972 zou blijven. In 2001 verschenen er weer twee (blues)albums van hem, Fourmost Return en Dot Com Blues. Vorige maand kreeg hij voor zijn uitzonderlijke betekenis voor de jazz de Jazz Masters Award 2005, een hoge Amerikaanse muziekonderscheiding. Volgende week komt Legacy uit, een album dat Smith maakte met de jonge organist Joey DeFrancesco. DeFrancesco noemde Smith in reactie op diens overlijden ‘mijn idool, mijn mentor en mijn vriend.’

FATS WALLER (1904-1943)
Bron: Wikipdia
Datum: 30-03-08
Vormgever: Karel Hageman

Thomas ‘Fats’ Waller wordt op 21 mei 1904 geboren in Harlem, New York. Hij is een jazzorganist, -pianist en -zanger.

Fats Waller wordt geboren als de zoon van een dominee. In de kerk leert hij spelen op het orgel, vergezeld door zijn moeder.
In 1918 boekt hij zijn eerste succesje, nadat hij een talentenjacht heeft gewonnen met het spelen van Carolina Shout van James P. Johnson. Hij heeft dit nummer leren spelen door het observeren van een pianiste, die dit nummer uitvoerde. Niet veel later neemt hij pianolessen bij Johnson, de componist van dat nummer.
In 1922 begint hij met het opnemen van nummers en verdient hij zijn geld met het spelen in filmzalen en tijdens theatervoorstellingen. In 1927 neemt hij enkele nummers op met zijn pianoleraar James P. Johnson voor de show Keep Sufflin. Twee jaar later schrijft hij de muziek voor de Broadway-hit Hot Chocolate, samen met zijn vriend Andy Razaff, die de teksten heeft geschreven.

Het meest succesvolle nummer van Fats Waller is Ain’t Misbehavin. Dit nummer speelt hij voor het eerst met Louis Armstrong en al snel wordt het een enorm succes in de Verenigde Staten. De echte doorbraak van hem komt echter in 1934. Tijdens een feest van de beroemde componist George Gershwin baart hij opzien door zijn pianospel en zangpartijen. Een vertegenwoordiger van Victor Records is hierbij aanwezig en zorgt ervoor dat, hij een contract kreeg bij de platenmaatschappij.
Hierna maakt Fats Waller enkele albums. Deze brengt hij allemaal uit onder de noemer Fats Waller and his Rhythm. Zijn band bestaat uit 6 muzikanten, die regelmatig met elkaar samenwerken, waaronder Zutty Singleton. In die periode is hij een graag geziene gast in nachtclubs en radio-optredens. Bovendien toert hij door Europa.
Op 15 december 1943 overlijdt Fats Waller onverwachts aan een longontsteking. Dit gebeurde in een trein, de Santa Fé Express, in de buurt van Kansas City, Missouri.

fats waller - ain’t misbehavin’, 1943

Fats Waller

1904 Geboren op 21 mei in Harlem, New York
1918 Wint een talentenjacht met Carolina Shout
1922 Wordt professioneel jazzmusicus
1927 Speelt enkele nummers voor de show Keep Sufflin
1929 Schrijfr de muziek voor de Broadway-hit Hot Chocolate
1929 Ain’t Misbehavin’
1934 Breekt echt door
1934 Krijgt een platencontract bij Victor Records
1934 Honeysuckle Rose
1943 Overlijdt op 15 december in een trein, de Santa Fé Express, aan longontsteking
1970 Krijgt een Songwriters Hall of Fame
1978 Opvoering van de Broadway Musical Ain’t Misbehavin’
1984 Ontvangt een Grammy Hall of Fame voor Honeysuckle Rose (1934)

fats waller - your feet’s too big

1989 Krijgt een Big Band and Jazz Hall of Fame
1993 Krijgt een Grammy Lifetime Achievement Award
1999 Ontvangt een Grammy Hall of Fame voor Ain’t Misbehavin’ (1929)
2005 Krijgt een Jazz at Lincoln Center: Nesuhi Ertegun Jazz Hall of Fame
2008 Speelt de filmmuziek bij Be Kind Rewind

BNN-FILMS: MOOIE SPEELSTERS, LAAG BUDGET
Bron: De Volkskrant
Auteur: Jan Pieter Ekker
Datum: 28-03-08
Vormgever: Karel Hageman

Birgit Schuurman

Zes korte films, waarin 6 bloedstollende vrouwen 6 duivelse streken uithalen. Dat is het weinig aan de verbeelding overlatende concept achter 666, een filmproject van 101.tv, de digitale themazender van de publieke jongerenomroep BNN. Vanavond gaat de eerste in première.
666 - naar het getal van het Beest, het in Openbaringen genoemde getal, dat op de antichrist zou duiden - is opgezet als het jonge, wilde zusje van de NPS-reeks KORT!. Gemaakt voor een jonge doelgroep, wat niet alleen blijkt uit het thema en de mooie hoofdrolspeelsters, maar ook uit de razendsnelle montage en de (reclame)esthetiek.
Het werd ook gemaakt met een aanzienlijk lager budget: de 6 korte films kosten samen nog geen 100.000 euro. Dat was mogelijk, omdat ze in 1 dag werden opgenomen, op 1 locatie, en met dezelfde crew (waarbij vooral de art direction – met rood als dominante kleur – en het stijlvolle camerawerk van Mark Redmeijer in het oog springen).
Het project werd geproduceerd door Joris van Seggelen en Tijs van Marle van Flyfilm; de jonge scenarioschrijvers en regisseurs komen uit hun eigen netwerk. Eldar Gross, als producent afgestudeerd aan de Filmacademie, regisseerde Eitje (waarin de katerige Sophie Tabouret het te stellen krijgt met een ei) en Runner, een snel gesneden filmpje waarin een meisje op hoge rode hakken een scooter steelt, omdat ze naar een feest moet, en vervolgens een acrobatische garagist achter zich aan krijgt.
Elbe Stevens, afgestudeerd aan de St. Joost Academie, bewijst met Vrijdagavond (over een jong, hip stel, dat op een parenavond terecht denkt te komen) dat ook een flauwe grap vaardig in beeld kan worden gebracht. Daniel Nogueira, ook afgestudeerd aan de kunstacademie, laat zijn talent voor zwarte komedie zien met Ilse’s bananen, waarin het winkelmeisje Caro Lenssen, ver na sluitingstijd, wordt verrast door een korzelige man met Oost-Europees accent. ‘Ik wil mijn fucking bananen.’

De 2 beste filmpjes zijn geregisseerd door Bobby Boermans, die al videoclips maakte voor de rappers Lange Frans, Partysquad en Negativ. Striptease is een virtuoze variatie op Robert Rodriguez’ Sin City, waarin Birgit Schuurman een woeste striptease uitvoert in een louche nachtclub, terwijl 2 gestoorde agenten voor de deur de boel in de gaten proberen te houden. Nog beter is De ontmoeting, waarin Sylvia Hoeks – die op het afgelopen Nederlands Film Festival een Gouden Kalf won voor bijrol in Jos Stellings Duska – een Lolita-achtig nimfje speelt, dat verzeild raakt in een merkwaardige ménage à trois.
De komende weken gaat er elke vrijdagavond een 666-filmpje in première op 101.TV. De daaropvolgende maandag zijn ze in postzegelformaat on demand beschikbaar. BNN is van plan de 666’en te zijner tijd als pauzefilmpjes op televisie uit te zenden. En misschien halen ze ook de bioscoop nog wel. De Amsterdamse studentenbioscoop Studio K, waar de films eerder deze week in première gingen, zou ze graag als voorfilm programmeren. Dat stuit vooralsnog echter op problemen, omdat de muziekrechten alleen voor tv en internet zijn afgekocht.

LEONA LEWIS OP 1 IN VS
Bron: NRC-Next / BBC
Datum: 28-03-08
Vormgever: Karel Hageman

leona lewis - bleeding love

Zangeres Leona Lewis staat als eerste Britse zangeres, sinds ruim 20 jaar, in de top van de Amerikaanse hitlijsten.
In de Billboard Hot 100 staat ze op nummer 1 met haar single Bleeding Love, die dsaar nu 6 weken uit is. Kim Wilde was in 1987 de voorlaatste Britse in de hitlijst, met You Keep Me Hangin’ On.

KAN INTERNET ONBEPERKT GROEIEN OF IS ER EEN GRENS?
Bron: NRC-Next
Auteur: Ingmar Vriesema
Datum: 28-03-08
Vormgever: Karel Hageman

‘Elke keer als ik iets zoek op Google, krijg ik miljoenen resultaten’, schrijft Maurits Bartstra uit Utrecht. ‘Kan het internet blijven doorgroeien. Of raakt het vol?’

In theorie kan het internet vol zijn. Het internet – voluit Interconnected Networks – is een netwerk van computers (servers) waarop de informatie (data) van websites staat opgeslagen. Hoe meer servers op het netwerk zijn aangesloten, des te groter de geheugencapaciteit van het internet. Dus als de mensheid collectief besluit nooit meer een computer aan het servernetwerk toe te voegen, terwijl het aantal sites blijft groeien, loopt internet vol. Nieuwe sites passen er niet meer bij, bestaande sites kunnen zich niet uitbreiden.
Tot zover de theorie. ‘In de praktijk zullen we altijd nieuwe servers aan het internet toevoegen’, zegt Pim van Prooijen, oprichter van internetbedrijf Webkracht. Servers bevinden zich in zogenoemde datacentra, en kunnen gekocht worden door internetbedrijven. Webkracht heeft bijvoorbeeld 11 servers, verdeeld over centra in Capelle aan den IJssel, Amsterdam, en ‘ergens in Duitsland’, zegt Van Prooijen. ‘Het voordeel is, dat nieuwe servers steeds meer informatie kunnen verstouwen. En ze worden nog kleiner ook. Ruimte is dus geen issue.’
Er is wel een grens aan ip-nummers, een soort nummerbord, dat elke computer heeft, die op internet is aangesloten. Net als bij nummerborden is het aantal combinaties eindig: 4 miljard. ‘De vakpers zag de bui al hangen: de ip-nummers zouden opraken’, zegt internetdeskundige Henk van Ess. ‘Maar die kans is klein. Er is een nieuwe generatie ip-nummers ontwikkeld, ip versie 6.’ De nieuwe generatie nummers beschikt over triljarden keer meer combinaties dan de huidige versie.
Wat wél kan, zoals we gisteravond weer zagen, is dat sites overbelast raken. Van Ess: ‘Als we met z’n allen tegelijk de film van Wilders willen bekijken, loopt die site vast.’
Maar één vastgelopen PVV-site maakt nog geen vol internet.

Top-100 van de meest sexy vrouwen ter wereld
Bron: FHM
Datum: 29-03-08

Top 51 – 60

51 Penelope Cruz

52 Mischa Barton

eva mendes

53 Eva Mendes

54 Jenny McCarthy

katherine heigl

55 Katherine Heigl

56 Lucy Liu

57 Jennie Finch

58 Maggie Gyllenhaal

59 Amanda Righetti

60 Kate Bosworth

Volledige lijst:

01 Angelina Jolie
02 Jennifer Garner
03 Paris Hilton
04 Charlize Theron
05 Halle Berry
06 Alyssa Milano
07 Teri Hatcher
08 Pamela Anderson
09 Scarlett Johansson
10 Lindsay Lohan
11 Keira Knightley
12 Salma Hayek
13 Cameron Diaz
14 Leeann Tweeden
15 Mariah Carey
16 Jessica Simpson
17 Beyonce Knowles
18 Carmen Electra
19 Maria Sharapova
20 Jennifer Love Hewitt
21 Jessica Biel
22 Jessica Alba
23 Brooke Burke
24 Jenna Jameson
25 Heidi Klum
26 Vida Guerra
27 Christina Aguilera
28 Kristin Kreuk
29 Faith Hill
30 Gwen Stefani
31 Jennifer Lopez
32 Olsen Twins
33 Shania Twain
34 Beth Ostrosky
35 Mandy Moore
36 Josie Maran
37 Janet Jackson
38 Eva Longoria
39 Adrianna Lima
40 Reese Witherspoon
41 Jennifer Aniston
42 Jamie Lynn DiScala
43 Tara Reid
44 Maggie Grace
45 Elizabeth Hurley
46 Eliza Dushku
47 Kate Hudson
48 Anna Benson
49 Natalie Portman
50 Leann Rimes
51 Penelope Cruz
52 Mischa Barton
53 Eva Mendes
54 Jenny McCarthy
55 Katherine Heigl
56 Lucy Liu
57 Jennie Finch
58 Maggie Gyllenhaal
59 Amanda Righetti
60 Kate Bosworth
61 Estella Warren
62 Anna Kournikova
63 Landi Swanepoel
64 Sarah M Gellar
65 Gisele Bundchen
66 Neve Campbell
67 Uma Thurman
68 Catherina Zeta-Jones
69 Nicole Kidman
70 Emma Bunton
71 Kate Beckinsale
72 Katie Holmes
73 Morgan Webb
74 Heather Graham
75 Evangeline Lilly
76 Shakira
77 Rachel Bilson
78 Kaley Cuoco
79 Amanda Beard
80 Sophia Vergara
81 Ashanti
82 Denise Richards
83 Molly Sims
84 Allessandra Ambrosio
85 Kelly Ripa
86 Mayra Veronica
87 Jamie Pressly
88 Jennifer Connelly
89 Monica Bellucci
90 Kristi Leskinen
91 Logan Tom
92 Kelly Carlson
93 Jennifer Hansen
94 Courtney Hansen
95 Alicia Keys
96 Brande
97 Natalie Gulbis
98 Mila Jovovich
99 Rebecca Romijn
00 Rosalyn Sanchez

FILM WILDERS
Datum: 29-03-08
Auteur: Karel Hageman

Dit is een commentaar, dat Onans lemming geschreven heeft bij het artikel Kalme reacties op film Wilders in De Volkskrant van 28-03-08.

O, o, o, wat zijn de druiven zuur voor het kabinet, en speciaal voor premier Balkenende! Al maanden waarschuwde hij, dat Nederland en de rest van de wereld een ernstige crisis te wachten stond als de film van Wilders zou verschijnen. Elk interview met Balkenende ging uitsluitend over Wilders en zijn film. Hij heeft de hele wereld afgereisd om ze attent te maken op het verschijnen van deze film. Hij heeft van Wilders niet alleen een nationale grootheid gemaakt, maar ook een internationale. De rellen zouden niet van de lucht zijn als de film vertoond zou worden. Maar gelukkig was er Jan Peter Balkenende, die de ramp voor de wereld en Nederland zo beperkt mogelijk zou houden. Wat heeft Balkenende bewogen om dit soort idioot gedrag ten toon te spreiden. Waarschijnlijk heeft hij gedacht, dat, als hij een soort oorlogssfeer zou oproepen, Nederland zich wel als één man achter hem zou scharen en zijn kabinet eindelijk eens van zijn slechte imago zou afkomen.
En dan gebeurt er helemaal niets. Wat een afgang. Wat een blamage. Hij heeft er van tevoren zoveel ophef over gemaakt, dat je het gevoel kreeg, dat als de moslims enige eigenwaarde zouden bezitten, ze de hele boel kort en klein moesten slaan. Maar niets van dat alles, het bleef volstrekt rustig. Balkenende probeerde nog te redden wat er te redden was en verscheen, vlak na het verschijning van de film, live op de tv en gaf een persconferentie: eerst in het Nederlands, daarna in het Engels. Het leek wel alsof de 3^e Wereldoorlog was uitgebroken! Helaas werkten de moslims zelf niet mee en zagen ze geen enkele reden om allerlei gebouwen te bestormen en de winkels te plunderen.
De teleurstelling voor veel politici en de media was dan ook groot. Wilders had een hele feitelijke film gemaakt en de verslaggevers moesten overal in het land melden, dat het daar ter plaatste, helaas, nog steeds rustig was.
De enige 2 politici, die normaal op de film reageerden, waren Jan Marijnissen en Bas van der Vlies. Jan Marijnissen reageerde helemaal niet, omdat hij de hele film de moeite niet waard vond en Bas van der Vlies – wie had dat gedacht? - had waardering voor de film en vond het een ‘prikkelende inzet voor het debat’. Hulde voor deze 2 politici, die zich door Balkenende en zijn kabinet niet gek hebben laten maken.

Balkenende moet natuurlijk wel oppassen met dit soort stemmingmakerij. Eerst joeg hij ons de stuipen op het lijf als we niet voor de grondwet van de EU zouden stemmen. De Nederlandse economie zou totaal instorten. En wat gebeurde er? De economie bloeide als nooit tevoren. Nu deed hij een hernieuwde poging om ons een crisis aan te praten als de film van Wilders zou verschijnen. En wat gebeurde er? Helemaal niets. Sommigen vonden het zelfs een goede bijdrage aan het debat. Als er nu werkelijk iets ernstigs gebeurt, bijvoorbeeld de moslimterroristen hebben besloten om de hele stad Amsterdam op te blazen, en Balkenende verschijnt op tv om ons daarvoor te waarschuwen, wie neemt hem dan nog serieus? Helemaal niemand, behalve zijn vrouw en de overige kabinetsleden, en waarschijnlijk die ook niet meer.