PAUL NEWMAN (1925-2008)

Bron: Wikipedia

Datum: 30-09-08

Vormgever: Karel Hageman

 

Paul Leonard Newman is geboren op 26 januari 1925 in Shaker Heights (Ohio). Hij is een Amerikaans acteur en  één van de beroemdste Amerikaanse acteurs van de jaren ‘60, met hoofdrollen in populaire films als The Hustler, Hud, Cool Hand Luke en Butch Cassidy and the Sundance Kid. Ook heeft hij enkele films geproduceerd en geregisseerd. Hij is 10x voor een Oscar genomineerd. In 1987 wint hij de Oscar voor Beste Mannelijke Hoofdrol voor zijn rol in The Color of Money. Hij is ook een befaamd filantroop.

Paul Newman wordt in 1925 geboren in Shaker Heights, een plaatsje bij Cleveland, Ohio. Tijdens de Tweede Wereldoorlog gaat hij bij de marine. In 1946 gaat hij naar Kenyon College. Later gaat hij drama volgen bij de Universiteit van Yale. Via rollen bij de tv komt hij in 1953 op Broadway, waar hij zijn debuut maakt in het stuk Picnic. Hierna krijgt hij een filmcontract bij Warner Bros. Zijn 1^e film, The Silver Chalice uit 1954, is een grote flop. In 1956 heeft hij zijn eerste succes te pakken, met de boksfilm Somebody Up There Likes Me. Tijdens de opnamen van zijn volgende film, The Long, Hot Summer, ontmoet hij zijn 2^e vrouw, actrice Joanne Woodward. Ze gaan hierna vaker samen in een film spelen. Met zijn rol in Cat on a Hot Tin Roof, met Elizabeth Taylor, wordt hij voor de 1^e keer genomineerd voor een Oscar.

De jaren ‘60 gaat hij in als een grote ster. Hij speelt in een rij kassuccessen, zoals Exodus, The Hustler en Hud. Voor de laatste 2 krijgt hij zijn 2^e en 3^e Oscarnominatie. Na een pauze van twee jaar keert hij terug met Hitchcocks Torn Curtain. In 1968 krijgt hij zijn 4^e Oscarnominatie, voor Cool Hand Luke. Datzelfde jaar volgt zijn regiedebuut, Rachel, Rachel, met Joanne Woodward in de hoofdrol. Hij krijgt een Oscarnominatie voor Beste Film en wordt door de recensenten van New York uitgeroepen tot beste regisseur van 1968. Datzelfde jaar voert hij, samen met zijn vrouw, campagne voor Eugene McCarthy, de presidentskandidaat voor de Democraten. Hierdoor komt hij op de ‘Enemies list’ van Richard Nixon, de Republikeinse tegenkandidaat, terecht.

In 1969 komt hij voor de 1^e keer in aanraking met de autosport, in de film Winning. Wat begint als een hobby, leidt tot een 2^e carrière. Vanaf 1972 doet hij aan professionele wedstrijden mee. In 1979 wordt hij 2^e in de 24 uur van Le Mans en in 1995 wint hij op 70-jarige leeftijd de 24 uur van Daytona.

In 1969 speelt hij, met Robert Redford, in de western Butch Cassidy and the Sundance Kid. Het betekent de grote doorbraak van Redford. In 1973 speelt hij weer samen met Redford in The Sting, die de Oscar voor Beste Film wint. Andere succesvolle films uit de jaren ‘70 zijn de rampenfilm The Towering Inferno en de sportfilm-parodie Slap Shot. Hij speelt ook de hoofdrol in The Life and Times of Roy Bean uit 1972.

In 1971 richt hij, samen met Barbra Streisand en Steve McQueen, de productiemaatschappij First Artists op, waarvoor hij enkele films regisseert. In 1978 sterft zijn enige zoon, Scott Newman, aan een overdosis. In zijn naam sticht hij de Scott Newman Foundation, een stichting die zich inzet voor het genezen van drugsverslaafden.

In de jaren ‘80 speelt hij nog in een enkele succesvolle films, waaronder Absence of Malice en The Verdict, waarvoor hij zijn 6^e en 7^e Oscarnominaties krijgt. In 1986 is hij door de Academy geëerd met een ere-Oscar. Voor The Color of Money, de sequel van The Hustler, krijgt hij uiteindelijk zijn 1^e echte Oscar. Vanaf 1989 speelt hij in minder films. In 1995 krijgt hij nog een Oscarnominatie voor Nobody’s Fool, en in 2003 voor Road to Perdition.

In de jaren ‘80 begint hij ook een nieuwe carrière. In 1982 start hij Newman’s Own, een bedrijf, dat verscheidene voedselproducten produceert, waaronder saladedressing, pastasaus en popcorn. De winst van het bedrijf wordt geschonken aan goede doelen, voornamelijk voor kinderen met kanker.

Op 25 mei 2007 verklaart hij in een interview met de Amerikaanse zender ABC, dat hij zou stoppen met acteren, omdat hij ‘niet meer kan werken op het niveau, dat ik zou willen’, en omdat hij naar eigen zeggen zijn geheugen, zijn vertrouwen en zijn vindingrijkheid begint te verliezen. Hij wil zich voortaan concentreren op zijn restaurant en op projecten voor terminaal zieke kinderen.

Op vrijdag 26 september 2008 overlijdt hij op 83-jarige leeftijd aan de gevolgen van longkanker in Westport (Connecticut).

 

Films met Paul Newman:

 

1952 Tales of Tomorrow (tv-serie)

1952 Suspense (tv-serie)

1953 You Are There (tv-serie)

1953 The Aldrich Family (tv-serie)

1953 The Web (tv-serie)

1954 The Joe Palooka Story (tv-serie)

1954 The Mask (tv-serie)

1954 Goodyear Television Playhouse (tv-serie)

1954 Armstrong Circle Theatre (tv-serie)

1954 Danger (tv-serie)

1954 The Silver Chalice

1954 The United States Steel Hour (tv-serie)

1955 Appointment with Adventure (tv-serie)

1955 The Philco Television Playhouse (tv-serie)

1955 Producer’s Showcase (tv-serie)

1955 Playwrights ‘56 (tv-serie)

1956 The United States Steel Hour (tv-serie)

1956 The Kaiser Aluminum Hour (tv-serie)

1956 Somebody Up There Likes Me

1956 The Rack

1956 The Kaiser Aluminum Hour (tv-serie)

1957 The Helen Morgan Story

1957 Until They Sail

1958 Playhouse 90 (tv-serie)

1958 The Long, Hot Summer

1958 The Left Handed Gun

1958 Cat on a Hot Tin Roof

1958 Rally ‘Round the Flag, Boys!

1959 The Young Philadelphians

1960 From the Terrace

1960 Exodus

1961 The Hustler

1961 Paris Blues

1962 Sweet Bird of Youth 

1962 Hemingway’s Adventures of a Young Man

1963 Hud

1963 A New Kind of Love

1963 The Prize

1964 What a Way to Go!

1964 The Outrage

1965 Lady L

1966 Harper

1966 Torn Curtain

1967 Hombre

1967 Cool Hand Luke

1968 The Secret War of Harry Frigg

1969 Winning

1969 Butch Cassidy and the Sundance Kid

1970 WUSA

1971 Sometimes a Great Nation

1972 Pocket Money

1972 The Life and Times of Judge Roy Bean

1973 The MacKintosh Man

1973 The Sting

1974 The Towering Inferno

1975 The Drowning Pool

1976 Buffalo Bill and the Indians

1976 Great Performances: Dance in America (tv-serie, verteller)

1977 Slap Shot

1979 Quintet

1980 When Time Ran Out…

1981 Fort Apache the Bronx

1981 Absence of Malice

1982 Come Along with Me (tv-film)

1982 The Verdict

1984 Harry & Son

1986 The Color of Money

1989 Fat Man & Little Boy

1989 Blaze

1990 Mr. & Mrs. Bridge

1994 The Hudsucker Proxy

1994 Nobody’s Fool

1998 Twilight

1999 Message in a Bottle

2000 Where the Money Is

2002 Road to Perdition

2003 Freedom: A History of Us (tv-serie)

2003 Our Town (tv-film)

2005 Empire Falls (tv-film)

2006 Cars (stem)

2006 Cars (computerspel, stem)

2006 Mater and the Ghostfight (dvd, stem)

 

PAUL NEWMAN

Bron: Het Parool

Auteur: Mark Moorman

Datum: 29-09-08

Vormgever: Karel Hageman

 

paul newman - tribute

 

Hij was een van de laatste grote filmsterren van de vorige eeuw, beroemd om zijn intens blauwe ogen, maar altijd op zoek naar rollen, die een worstelend mens achter dat uiterlijk van filmidool lieten zien.

De op 83-jarige leeftijd overleden Paul Newman was een icoon van de Hollywoodcinema in de jaren ‘60 en ‘70, maar in de Verenigde Staten ook bekend als getalenteerd professioneel autocoureur en vooral als de man achter Newman’s Own, producent van populaire sauzen (gebaseerd op eigen recepten), waarvan de winst naar het goede doel ging. Newman’s Own heeft in de loop der jaren naar schatting 200 miljoen dollar opgebracht.

Hij werd uiteindelijk 10x genomineerd voor een Oscar, maar moest 33 jaar op de grote prijs wachten. Hij had echter met iconische rollen in Butch Cassidy, Hud, The Hustler, The Sting, Absence Of Malice, The Verdict en Cool Hand Luke weinig meer te bewijzen.

Ook bij collega’s stond Newman hoog in het vaandel. Voor Julia Roberts was Newman ‘mijn grote voorbeeld, mijn held.’ George Clooney zei: ‘Hij legde de lat te hoog voor de rest van ons. Niet alleen acteurs, maar voor ons allemaal.’

Paul Leonard Newman werd geboren op 26 januari 1925 in Cleveland. Zijn vader had een goedlopende sporthandel, waardoor Paul en zijn oudere broer in het welvarende Shaker Heights, Ohio konden opgroeien. Zijn moeder Teresa was een fanatiek theaterbezoeker en stuurde haar zoon in die richting.

Newman speelde op de high school zowel football als toneel. Hij kwam in 1943 van school, en meldde zich aan bij de luchtmacht om piloot te worden. Daar kwam naar voren, dat hij kleurenblind was, waardoor hij werd afgekeurd. Uiteindelijk vloog hij toch vele missies boven de Stille Oceaan als marconist.

In 1950 overleed zijn vader en Newman nam de zaak over. Maar het toneel trok en hij deed de zaak weer aan zijn broer over, waarna hij toneeldocent werd op Yale University. In 1952 kreeg hij een kleine rol in het toneelstuk Picnic, dat 14 maanden op Broadway zou lopen. Bij dit stuk zou hij zijn 2^e vrouw, actrice Joanne Woodward tegenkomen, wat uiteindelijk zou leiden tot één van de langstlopende huwelijken in Hollywood.

In het begin van de jaren ‘50 trad hij toe tot de legendarische Actors Studio in New York, waar hij les kreeg, naast acteurs als James Dean en Marlon Brando. Een heel nieuwe generatie acteurs, die de revolutie in Hollywood zou aanvoeren.

Hollywood meldde zich in 1954 voor de jonge Newman voor een belangrijke rol in The Silver Chalice, een Bijbels epos, dat hij in latere jaren aanduidde als ‘de slechtste film ooit gemaakt’. De legende wil, dat hij ooit een feestje organiseerde, waarin hij zijn gasten voorzag van pannen, pollepels en fluiten en ze vervolgens dwong de film in zijn geheel uit te kijken.

Op 30 september 1955 kwam James Dean om bij een verkeersongeluk en het was Newman, die hem in een aantal rollen verving. Vooral de rol van bokser in Somebody Up There Likes Me van Robert Wise, maakte indruk. Regisseur en vriend Arthur Penn zou later schrijven, dat Newman in deze periode moeite had om te ontstijgen aan zijn pretty boy-imago. Zijn blauwe ogen gaven de indruk, dat hij wellicht een lichtgewicht was op acteergebied.

 

Paul Newman & Joanne Woodward

 

In 1958 trouwde hij met Joanne Woodward en speelde hij de hoofdrol in de filmversie van Tennessee William’s Cat On A Hot Tin Roof, wat hem zijn 1^e Oscarnominatie opleverde. Hij zou uiteindelijk 6 nominaties krijgen voor zijn grote rollen in de jaren ‘60 en ‘70, zonder er 1 te winnen, 1 van de zwarte bladzijden uit de geschiedenis van de Oscars. In 1986 kreeg hij een ere-Oscar voor zijn oeuvre, om een jaar later zijn eerste ‘echte’ Oscar te winnen voor zijn rol in Scorseses The Color Of Money, een vervolg op The Hustler uit 1961, waarin hij een van zijn beste rollen speelde.

Robert Redford, zijn tegenspeler in 2 van de succesvolste films aller tijden, Butch Cassidy And The Sundance Kid en The Sting betreurde het verlies van ‘een echte vriend’. ‘Mijn leven en Amerika zijn beter geworden, doordat we hem hebben gekend.’

 

PAUL NEWMAN OVERLEDEN

Bron: NRC-Next / ANP

Datum: 29-07-08

Vormgever: Karel Hageman

 

butch cassidy & the sundance kid - raindrops keep fallin’ om my head

 

De Amerikaanse acteur Paul Newman is vrijdag op 83-jarige leeftijd aan kanker overleden.

In januari werd longkanker geconstateerd. In mei gaf Newman het acteren op. Hij speelde sinds de jaren ’50 in meer dan 80 films en televisieproducties, waaronder Butch Cassidy and the Sundance Kid (1969).

 

OVERHEDEN REDDEN FORTIS

Bron: NRC Handelsblad

Datum: 29-09-08

Vormgever: Karel Hageman

 

gaat fortis failliet?

 

De overheden van Nederland, België en Luxemburg hebben Fortis gered. De Beneluxlanden investeren 11,2 miljard euro in het Belgisch-Nederlandse concern. Fortis gaat ook haar aandeel in ABN Amro weer verkopen. Dit werd gisteravond besloten, na een weekend van crisisberaad tussen de diverse overheden en centrale bankiers.

De investering is een seminationalisatie. De overheden kopen ieder een belang van 49% in respectievelijk Fortis Bank België, Fortis Bank Nederland en Fortis Bank Luxemburg. Door het op deze wijze te doen, krijgt Fortis het kapitaa,l dat het zo hard nodig heeft en vindt er toch geen verwatering plaats van de aandeelhouderswaarde. Dit zou wel het geval zijn geweest, als de overheden een belang hadden gekocht in de beursgenoteerde holding. België investeert 4,7 miljard euro, Nederland 4 miljard euro en Luxemburg 2,5 miljard euro.

 

 

De koers van Fortis kelderde vanmorgen met 18%, ondanks het ingrijpen van de Benelux-landen.

Aanvankelijk reageerden beleggers enthousiast. Het aandeel opende tot 15% hoger. Maar vervolgens kwam de klad erin. De koers ging op en neer en rond half elf maandagochtend viel het aandeel tot rond 4 euro, het laagste niveau sinds december 1992.

 

Documenten van Filip Dierckx

 

kredietcrisis kan nog jaren duren

 

Behalve de overheidsinvestering werd bekend, dat president-commissaris Maurice Lippens is afgetreden en dat zijn opvolger van buiten Fortis zal komen. Ook moet Fortis ABN Amro weer verkopen, een jaar nadat het samen met Royal Bank of Scotland en het Spaanse Santander deze bank opkocht voor 71 miljard euro. Fortis betaalde destijds 24 miljard voor haar aandeel van de Amsterdamse bank. Gisteravond ging het gerucht, dat de Nederlandse bank en verzekeraar ING interesse had in ABN Amro, maar haar bod van 10 miljard euro zou zijn afgewezen. Het Britse persbureau Reuters meldde vanmorgen, dat ING alsnog een bod zal doen. Afgelopen weekend leek het er ook even op, dat de Franse bank BNP Paribas een bod op heel Fortis wilde doen.

 

 

Commentaar van Onans Lemming bij dit artikel:

Het is nu duidelijk, dat de kredietcrisis in de VS in volle hevigheid is overgewaaid naar Europa. Ook hier gaan overheden over tot nationalisaties van banken. Dit is ongekend en het failliet van het kapitalistische systeem. De beleggers hebben er weinig vertrouwen in, want het aandeel Fortis kelderde, na dit bericht, met maar liefst 23% naar ruim 3 euro per aandeel. Je kunt nu Fortis en waarschijnlijk ook ABN Amro voor een prikje kopen. Toch is maar de vraag of het verstandig is van ING-bank om een bod te doen op ABN Amro, want de ‘big is beautiful’-filosofie heeft alleen maar tot rampen geleid.

 

 

VAN GOGH ZONDER ECHTE VAN GOGHS

Bron: De Volkskrant

Auteur: Anneke Stoffelen

Datum: 27-09-08

Vormgever: Karel Hageman

 

Foto: Macel van den Bergh

 

vincent van gogh

 

Geboorteplaatsen van beroemde kunstenaars trekken toeristen. Als gemeente speel je daar dankbaar op in. Anneke Stoffelen bezoekt het Zundert van Van Gogh en het Delft van Vermeer.

‘Je bent naar Zundert gekomen voor, ja voor wat eigenlijk? Je komt kijken naar mijn geboortehuis, dat hier niet meer staat?’ Even slaat de twijfel toe, als zelfs de grootheid himself zich op de audiotour afvraagt, waarom je helemaal naar de Belgische grens bent gereden voor een bezichtiging van het nieuwe Van GoghHuis. Want wat kan het nu helemaal zijn, een huis over een kunstenaar, zonder ook maar 1 origineel werk van diens hand?

Foto: Marcel van den Bergh

Het is een concept, dat steeds vaker wordt toegepast op plekken waar grote kunstenaars het levenslicht zagen. In Den Bosch opende voorjaar 2007 het Jheronimus Bosch Art Center, Delft volgde enkele maanden later met een Vermeercentrum en Amersfoort had al wat langer zijn Mondriaanhuis. Op die laatste na, bezit geen van de voorbeelden ook écht werk van de desbetreffende kunstenaar. En dus wordt naar andere manieren gezocht om toch publiek te trekken met de beroemdste inwoner.

Foto: Marcel van den Bergh

In Zundert wordt trots gemeld, dat Vincent van Gogh (1853-1890) nergens zoveel levensjaren doorbracht als hier in zijn geboortedorp, even ten zuiden van Breda. Vóór de opening van het nieuwe centrum wisten naar schatting al jaarlijks 10.000 buitenlandse Van Gogh-bedevaartgangers, veelal Japanners en Amerikanen, de weg naar het dorp te vinden. Maar volgens Ron Dirven, kersvers directeur van het Van GoghHuis, gaan dat er nu veel meer worden. ‘We hebben hier helaas niet de beschikking over echte Van Goghs. Maar in onze vaste expositie hopen we een goed beeld te kunnen geven van de invloed van zijn Zundertse jeugd op zijn latere werk.’

Foto: Marcel van den Berg

Vincents echte geboortehuis werd in 1903 gesloopt en in 1904 vervangen door een pastorie. Die herbergt nu, samen met het naastgelegen pand, het Van GoghHuis, een brasserie en het VVV-kantoor. Het huis staat dus letterlijk op Van Goghs geboortegrond - in het winkeltje worden voor de diehard zelfs glazen flesjes verkocht met daarin een schepje van deze vruchtbare aarde.

Van Gogh: zelfportret, 1886-87

vincent van gogh - zelfportretten 

De rondleiding die bezoekers via een koptelefoon kunnen volgen, is geen klassieke audiotour met nummertjes. Het lijkt veel meer op een hoorspel, met acteur Jochum ten Haaf in de rol van Vincent (hij veroverde eerder de theaterwereld met zijn hoofdrol in het Britse stuk Vincent in Brixton). In een soort huiskamer regelen sensoren, wanneer je bijvoorbeeld voor een tafel of een paar prenten gaat staan, dat er projecties beginnen te bewegen en het verhaal in de koptelefoon wordt vervolgd. ‘Vincent’ vertelt over de inspiratie, die hij putte uit de Brabantse natuur - ‘oh, die knotwilgen, pruimenbomen en mastbossen’. In een ander deel van de kamer kun je via touchscreens bladeren in het familiealbum en krijg je de bijbehorende verhalen te horen, bijvoorbeeld over de moeizame relatie tussen Vincent en zijn vader. Dankzij de functioneel ingezette technische snufjes, komt hier in een tamelijk kleine kamer toch een hele geschiedenis tot leven.

Van Gogh: De aardappeleters, 1885

Op deze manier omzeilt het Van GoghHuis meteen ook het veelvuldige gebruik van reproducties - toch een beetje een taboe in de kunstwereld. Het Jheronimus Art Center in Den Bosch en het Vermeercentrum in Delft hebben wat dat betreft veel minder schroom. In de kelderzaal van het voormalige gebouw van het St. Lucasgilde in Delft, hangt het hele oeuvre van Johannes Vermeer gereproduceerd op ware grootte en in chronologische volgorde. Dat mag informatief zijn, maar als kunstliefhebber voel je je hoe dan ook genept. Geluidsfragmenten met bijvoorbeeld kunstenaars, die  over Vermeer roddelen in de kroeg, proberen je ook hiermee terug in de tijd te nemen. Maar omdat de techniek hier veel meer als speeltje is toegepast, en niet, zoals in het Van GoghHuis, is geïntegreerd in de hele expositie, werkt het toch wat minder goed.

Van Gogh: Caféterras bij avond

Een ander verschil is, dat Ron Dirven ook relatief veel ruimte heeft ingeruimd voor de invloed van de kunstenaar op latere collega’s. ‘Of het nou door zijn kleurgebruik is of door zijn brieven, Van Gogh heeft hele generaties kunstenaars geïnspireerd.’ Elke 3 maanden is er daarom een wisselexpositie over een Van Gogh-adept. De 1^e is Ossip Zadkine, de beeldhouwer die in Nederland vooral bekend is van het monument De verwoeste stad in Rotterdam. Maar tussen 1955 en 1964 ontwierp hij ook voor vier verschillende steden Van Gogh-monumenten. Honderd meter van het Van GoghHuis verwijderd is op een parkeerplaats het Zundertse monument te vinden: een sculptuur, die Vincent laat zien in een innige omhelzing met broer Theo.

De expositie toont met studies en schaalmodellen hoe Zadkine ermee worstelde de grootsheid van de kunstenaar in een beeld te kunnen vangen. Hij liet zich voor zijn ontwerpen inspireren door de manier waarop Van Gogh zichzelf portretteerde. En die voelde zich eigenlijk helemaal niet zo’n man van de wereld, schreef hij zijn moeder in 1889 vanuit Frankrijk: ‘Ofschoon ik Parijs, Londen en zoveel andere grote steden zag, ben ik er toch min of meer als een boer van Zundert, bijvoorbeeld Toon of Piet Prins, uit blijven zien.’

Commentaar van Onans Lemming bij dit artikel:

Onans Lemming heeft ooit eens een van Gogh-reis gemaakt, waar hij alle plaatsen bezocht waar Van Gog gewerkt had. Zeer indrukwekkend en tot zijn verbazing niet toeristisch. Je kon dan op allerlei plekken gaan staan, gemarkeerd door voetstappen, en vanaf die plaats kon je precies zien hoe datgene wat hij vanaf dat punt zag weergaf op een schilderij. Hij belandde ook in Saint-Remie, waar Van Gogh werd opgenomen in een inrichting. Het was toen nog steeds een inrichting, je kon er niet in, en achter de hoge muren van de instelling kon je het geschreeuw van mensen horen. Angstaanjagend.

 

De tuin van de inrichting

 

Op die reis bezocht hij ook het Van Gogh muzeum in Arles. Heel Arles leefde van Van Gogh: er waren talloze Van Gogh-cafés, -restaurants en de winkels puilden uit met Van Gogh-souvenirs. Het museum was een grote teleurstelling: er hing geen 1 origineel werk, zelfs geen tekening, en het museum hing vol met affiches. Bij navraag bleek, dat het museum niet in staat was om een echte Van Gogh aan te schaffen, omdat die veel te duur waren. Toch was het een erg leuk museum.

 

JAN TROMP OVER NRC.NEXT

Bron: De Volkskrant

Auteur: Jan Tromp

Datum: 27-09-08

Vormgever: Karel Hageman

 

Jan Blokker

 

Fragment uit een uitgebreid interview, dat Jan Tromp in de zaterdagkrant van 27 september met Jan Blokker had met als titel ‘Groot talent voor verdringen’.

 

Je staat nu op de website van NRC-Next tussen ‘Aaf’ en ‘Rob’ en ‘Sandra’, tussen het jonge grut.

Het is een krant, die ook bedoeld is voor jonge mensen.

 

Ben je erop vooruit gegaan?

Het kan me niets schelen. Ik vind Aaf Brandt Corstius – en niet omdat ze de dochter is van Hugo – heel leuk en fris als columnist. Zonder twijfel is mijn podium nu kleiner, mijn uitstraling geringer. Maar mijn genoegen te proberen een zo aardig mogelijk stukje te schrijven, heeft er in geen enkel opzicht onder geleden.

 

Is het instituut Blokker niet een beetje in de coulissen geraakt?

 

 

Ja, en er komt een dag, dat het instituut Blokker dood is en een week later is het vergeten.

 

Ik zie, dat je af en toe gepromoveerd wordt van NRC-Next naar de echte krant en dan staat erbij: Jan Blokker is columnist van NRC-Next. Wat lullig, denk ik dan.

Wat moeten ze anders eronder zetten? ‘Jan Blokker was 40 jaar lang columnist van de Volkskrant?’. Ze mogen er ook, dat is natuurlijk chiquer, gewoon ‘Jan Blokker’ onder zetten. Jan Blokker is Jan Blokker. Nou ja, je mag van alles proberen, hoor, maar ik voel me dus niet minder, omdat ik tussen Aaf en Rob en Sandra sta.

 

 

Commentaar van Onans Lemming bij dit fragment uit een interview:

Wat een dédain  van Jan tromp om zo denigrerend over NRC-Next te schrijven, nog afgezien van het feit, dat hij Jan Blokker ronduit onbeschoft interviewt. Een beetje respect kan geen kwaad. Maar waarom zit hij zo af te geven op NRC-Next? Is het de kif, omdat het het enige betaalde dagblad is, dat jaarlijks steeds meer abonnees krijgt? Leest hij NRC-Next wel eens. Zo te lezen niet, want anders zou hij weten, dat bijvoorbeeld Aaf Brandt Corstius tot een van de beste columnisten van Nederland behoort, naast de oude nestor Jan Blokker. Bovendien is NRC-Next een uitstekende krant met objectieve informatie, niet sensationeel, een rustgevende opmaak, prima columnisten en bovenal: je hebt hem niet snel uit! Daar komt dan nog bij, dat het veruit het goedkoopste betaalde dagblad is: slechts € 1  per krant!

 

Jan Tromp: werkt bij een echte krant

 

Mag Onans Lemming Jan Tromp, die tenminste bij een echte krant werkt, er ook nog even aan herinneren, dat de column van Jan Blokker, na een gigantische staat van dienst, van een prominente plaats als een oude lul in de krant werd afgeserveerd naar een hele onbeduidende plek in de Volkskrant, waar je hem nauwelijks nog kon vinden? Nee zeker, want Jan Tromp heeft een groot talent voor verdringen. NRC-Next zag tenminste de waarde van Jan Blokker wel en gaf hem zijn prominente plaats in de krant weer terug. Ongetwijfeld is ditt is een van de redenen voor de overstap van Jan Blokker van ‘zijn’ Volkskrant naar NRC-Next geweest. Maar om dan zo laatdunkend over NRC-Next te doen, gaat toch te ver. Aan het hele interview kun je merken, dat Jan tromp, de sterjournalist, de tijd niet meer kan bijbenen en dat er een walm van verrotting en chagrijn uit dit interview opstijgt.

In ieder geval heeft Jan Tromp het wel erg met zichzelf getroffen!

 

INFECTIE OORZAAK DOOD MOZART

Bron: De Volkskrant

Auteur: Wim Wirtz

Datum: 27-09-08

Vormgever: Karel Hageman

 

 

mozart - 5e vioolconcert: janine jansen

 

Over de ziektes en de dood van Wolfgang Amadeus Mozart (1756-1791) wordt al eeuwenlang ijverig gespeculeerd. Hij zou vergiftigd zijn door zijn muzikale tegenstrever Antonio Salieri, hij zou gestorven zijn aan hartfalen, acuut reuma, chronische ziektes en aan het eten van varkensvlees. Allemaal minder waarschijnlijk, zegt Richard Zegers, oogarts in het AMC. Hij deed onderzoek naar de medische geschiedenis van Johann Sebastian Bach en Mozart, en vond een nieuwe verklaring voor Mozarts dood: een streptokokinfectie in de nieren met als resultaat een fataal oedeem, opgehoopt vocht, Wassersucht, zoals de Oostenrijkers het noemen.

Zegers combineerde de uit overlevering bekende symptomen van Mozarts laatste ziekte met de resultaten van een epidemiologisch onderzoek, dat hij verrichtte aan de hand van Weens archiefmateriaal. Het was de eerste keer, dat zoiets grootschalig werd gedaan bij onderzoek naar Mozarts medische geschiedenis. Komende vrijdag promoveert Zegers tot doctor in de muziekwetenschap aan de Universiteit van Amsterdam . Een van zijn 2 promotors is Ton Koopman, Bach-kenner en -vertolker en hoogleraar in Leiden.

 

mozart - rondo: jascha heifetz

 

Met hulp van een Britse epidemioloog en een Weense stadsarchivaris onderzocht de Nederlandse oogarts 5014 sterfgevallen uit het jaar voor, tijdens en na Mozarts dood. Hij ontdekte een epidemie van Wassersucht, vooral onder mannen die, net als Mozart, jonger waren dan 40. Dat strookte met het belangrijkste symptoom, dat uit overlevering bekend was.

 

mozart - amadeus

 

Zegers erkent, dat de conclusie van zijn onderzoek indirect bewijs zal blijven, zolang er geen nieuwe informatie opduikt. De beschreven symptomen van Mozarts veronderstelde ziekten zijn voornamelijk afkomstig van leken-tijdgenoten, zoals zijn schoonzuster Sophie Haibel, en ‘daar zul je het mee moeten doen’. Maar Zegers’ methode van epidemiologisch onderzoek in combinatie met de bekende symptomen geeft hem wel ‘iets meer recht van spreken’ dan andere onderzoekers, die de dood van Mozart eerder hebben onderzocht, meent hij.

 

THE PUSSYCAT DOLLS

Bron: Metro

Datum: 25-09-08

Vormgever: Karel Hageman

 

 

the pussycat dolls - I don’t need a man

 

Dolly Domination, het 2^e album van The Pussycat Dolls is net uit en dat moet de wereld natuuurlijk weten. Dus waren Kimberly Wyatt, Ashley Roberts, Nicole Scherzinger, Melody Thornton en Jessica Sutta gisteren aanwezig in de Virgin Megastore in Hollywood voor een signeersessie.

 

 

THE PUSSYCAT DOLLS

Bron: Wikipedia

Datum: 28-09-08

Vormgever: Karel Hageman

 

 

the pussycat dolls - when I grow up

 

The Pussycat Dolls is een 5-koppige vrouwelijke burleske dans revue-groep uit Los Angeles, Californië, met een 2^e groep in Caesars Palace in Las Vegas. De groep is opgericht door choreograaf Robin Antin in 1995.

Een groot aantal bekende artiesten heeft gastoptredens verzorgd met de groep. De danseressen treden op in lingerie en ouderwetse pin-up kostuums, maar er is geen naaktheid of seks in hun optredens. De groep wordt in de VS populair en verschijnt in tijdschriften, televisie specials voor MTV en VH1, reclamecampagnes en films. Carmen Electra is de meest naar voren tredende danseres in veel van deze tijdschriftartikelen en televisieoptredens, en treedt met The Pussycat Dolls het vaakst op. Nicole Scherzinger (aka Nicole Kea), een voormalig lid van de Amerikaanse Popstars winnaars Eden’s Crush, is nu de lead singer. Andere voormalige en tegenwoordige leden van de groep zijn Ashley Roberts, Jessica Sutta, Melody Thornton en Kimberly Wyatt. Carmit Bachar is inmiddels uit de groep.

 

Nicole Scherzinger

 

the pussycat dolls - wait a minute

 

In 2005 brengen ze hun 1^e hit uit Don’t cha (met Busta Rhymes, oorspronkelijk opgenomen door Tori Alamaze) en voeren het op in een club voor hun fans. The Pussycat Dolls brengen hun debuutalbum PCD uit op 13 september 2005. Het album bevat tracks geproduceerd door will.i.am van de Black Eyed Peas, Timbaland, Rich Harrison, Polow, en Ron Fair. will.i.am produceert en rapt op de 3^e single, Beep, terwijl Timbaland produceerdt en rapt op Wait a minute.

 

Ashley Roberts

 

the pussycat dolls - blender photo shoot

 

Nederlandse popgeschiedenis schrijven ze op 8 april 2006, als hun single Beep stijgt van nummer 5 naar nummer 2 in de Nederlandse Top-40. Hiermee is PCD de 1^e act, die ooit met hun eerste 3 singles op nummer 2 zijn bleven steken.

 

Jessica Sutta

 

the pussycat dolls - megamix

 

De vervolgsingle Buttons is speciaal aangepast voor de single-release en een rap van Snoop Dogg is toegevoegd. De clip doet veel stof opwaaien, omdat de dames te sexy gekleed zouden zijn. Desondanks hebben de Pussycat Dolls weer een flinke hit te pakken met Buttons, die in Nederland de 6^e plaats in de Top-40 bereikt.

In de late zomer van 2006 wordt in de Verenigde Staten Wait A Minute uitgebracht op single, terwijl voor Europa en een aantal Aziatische landen I Don’t Need A Man wordt gekozen met nummer 4 als piekpositie in de Top-40.

 

Melody Thornton

 

rihanna / pussicat dolls / shakira / beyonce

 

Op 24 juni 2006 staan The Pussycat Dolls in een uitverkochte Heineken Music Hall in Amsterdam. Van hun debuut-cd PCD weten de Dolls wereldwijd maar liefst 5 miljoen exemplaren te verkopen.

In januari 2007 is bekend gemaakt, dat het 2^e album van PCD Double the Trouble gaat heten. Maar voordat dat album uitkomt, brengen de Dolls eerst nog een laatste nummer van hun 1^e album uit. Dit zou eerst de ballad How Many Times, How Many Lies worden, maar nu is toch gekozen voor de uptempo Hot Stuff, maar dit is later toch geanuleerd.

Op 6 maart 2007 wordt in de Verenigde Staten het televisieprogramma Pussycat Dolls Present: The Search for the Next Doll uitgezonden. In een 8 weken durend programma beoordeelt een jury een groep jonge vrouwen op hun zang- en danskwaliteiten. De 19-jarige Asia Nitollano komt als winnaar uit de bus en wordt onderdeel van de groep. Ze zal meezingen in de nieuwe single Double the Trouble. Inmiddels is bekend geworden, dat Asia er zelf voor gekozen heeft om een solocarrière te beginnen, zonder de Pussycat Dolls.

 

Kimberley Wyatt

 

the pussycat dolls / beyonce - suga mama

 

Repertoire

De Dolls zingen vooral R&B, pop, en covers. De originele liedjes zijn meestal geschreven door professionele songwriters, alleen Nicole Scherzinger heeft ook een aantal nummer geschreven, waaronder de hit I Don’t Need A Man. De covers passen meestal in de burleske, cabaret en dragg showscene door hun uitdagende choreografie.

De opgenomen covers van The Pussycat Dolls zijn onder andere: We Went as Far as We Felt like Going (Labelle), Sway (Dean Martin), Santa Baby (Eartha Kitt), Feelin’ Good (Nina Simone), Tainted Love (Gloria Jones / Soft Cell), Where Did Our Love Go (The Supremes / Soft Cell), een mix van Donna Summer’s ‘Hot Stuff’ en Siobhan Fahey’s ‘Bitter Pill’, Right Now (Mel Tormé), en Don’t Cha (Tori Alamaze).

Hun live cover versies bevatten onder andere It’s Oh So Quiet (Betty Hutton / Björk), Big Spender (Chita Rivera / Shirley Bassey), Fever (Peggy Lee), The Pink Panther Theme (Henry Mancini), These Boots Are Made For Walking (Nancy Sinatra / Jessica Simpson), en Whole Lotta Love (Led Zeppelin).

 

 

the pussycat dolls - beep

 

Albums van The Pussycat Dolls

2005 PCD

2008 Doll Domination

 

 

the pussycat dolls - girlicious

 

Singles van The Pussycat Dolls

2005 Don’t Cha

2005 Stickwitu

2006 Beep

2006 Buttons

2006 I Don’t Need a Man

2006 Wait a Minute

2008 When I Grow Up

 

SCHAF WETTELIJKE BESCHERMING TEGEN LAWAAI VAN SCHIPHOL AF

Bron: De Volkskrant

Auteur: Michiel Haighton

Datum: 27-09-08

Vormgever: Karel Hageman

 

Foto: Sake Elzinga

 

Advies aan regering: vervang normen door ‘afspraken’. Hoogleraar: ‘Dit is echt om je voor te schamen’. Bewoners verlaten overleg.

 

boeing

 

Burgers verliezen hun wettelijke bescherming tegen vliegtuiglawaai van Schiphol. In plaats daarvan komt er een ‘afsprakenstelsel’ om geluidshinder te beperken.

Dit scenario staat in een nog geheim advies over de toekomst van Schiphol van oud-minister Hans Alders aan de ministers van Verkeer en Waterstaat en Milieu, dat in bezit is van de Volkskrant.

Bewoners die in de omgeving van Schiphol wonen, worden nu nog beschermd door een wettelijk maximum aan vliegtuiglawaai, dat hun woonwijk mag treffen. Als dit maximum wordt overschreden, kunnen bewoners naar de rechter stappen. In het voorstel van Alders wordt deze rechtsbescherming geschrapt.

 

 

stop awacs reportage

 

In plaats daarvan komt er een stelsel, dat Vliegen Volgens Afspraak heet. Wettelijke handhavingspunten en geluidsnormen worden ingeruild voor ‘afspraken’ tussen de luchtvaartsector en omwonenden.

‘Het advies is het slechtst denkbare scenario voor bewoners. Het betekent, dat een miljoen mensen rondom Schiphol vogelvrij worden verklaard voor vliegtuiglawaai’, zegt Guus Berkhout, hoogleraar geofysica en geluidsspecialist aan de Technische Universiteit Delft, die het advies heeft ingezien.

Berkhout was voorzitter van een commissie, die in 2000 van de toenmalige regering-Kok de opdracht kreeg de overlast van vliegtuigen te onderzoeken. Hij gaf de opdracht 2 jaar later terug, omdat hij vond, dat hij zijn werk niet ‘onafhankelijk en vrij’ kon uitvoeren.

 

 

schiphol is groot genoeg

 

Over het advies van Alders zegt Berkhout: ‘Dit is echt om je voor te schamen. De minimale handhavingsmogelijkheden die er nog waren, worden ingeruild voor boterzachte afspraken. Waar moet je als burger nog over klagen als er geen harde geluidslimieten meer zijn?’

Hans Alders wil geen commentaar geven op de kritiek. ‘De definitieve versie van ons advies wordt aanstaande dinsdag vastgesteld. Tot die tijd is alles nog bespreekbaar.’

 

klm boeing land op schiphol

 

Het advies van Alders is opgesteld door vertegenwoordigers van Schiphol, Luchtverkeersleiding Nederland, diverse luchtvaartmaatschappijen, gemeenten, provincies, en bewonersorganisaties. De commissie heet de ‘Tafel van Alders’ en moet het kabinet adviseren hoe enerzijds Schiphol op de middellange termijn kan groeien en anderzijds de geluidshinder wordt beperkt.

 

 

hans alders - keek op de week

 

Binnen de Tafel van Alders is grote onenigheid ontstaan over het loslaten van de wettelijke maxima voor vliegtuiglawaai. Gisteravond maakte de voorzitter van de Vereniging Gezamenlijke Platforms, Erwin von der Meer, bekend uit de Tafel van Alders te stappen. ‘Het is immoreel wat Alders het kabinet wil adviseren. Aan een stelsel dat de bewoners volstrekt aan de sector overlevert, ga ik mijn naam niet verbinden.’

Als voorzitter van Vereniging Gezamenlijke Platforms vertegenwoordigt Von der Meer 27 bewonersplatforms rond Schiphol.

 

 

Commentaar van Onans Lemming bij dit artikel:

Dit is echt weer een advies van een commissie, die wordt voorgezeten door Hans Alders. Hij is de meest gevraagde en best betaalde voorzitter van commissies, omdat hij snel werkt en zich leent voor dit soort van adviezen. Geen wonder dat Alders snel kan werken. Op een gegeven ogenblik zegt iemand die in zijn commissie zit: ‘die rotnormen ook’. Vervolgens schrijft Alders dit snel op en komt op het lumineuze idee, dat als je deze normen nu afschaft, je ook geen overschrijding van de normen kan hebben. Nu nog even iets bedenken waardoor de omwonenden niet helemaal met lege handen staan. We gaan voortaan ‘Vliegen Volgens Afspraak’, zegt Alders dan. Niemand heeft maar een flauw benul wat dit in de praktijk betekent, maar de commissieleden krijgen er wel een warm gevoel bij. Dat is het ei van Columbus: ‘Vliegen Volgens Afspraak’ en het advies aan de regering is rond. Alders kan al weer uitkijken naar z’n volgende zeer goedbetaalde voorzitterschap.

Bij de NS hebben ze iets soortgelijks gehad. Het was in de tijd, dat het de NS maar miet lukte om de treinen op tijd te laten rijden en dus werd er een commissie benoemd om hier een oplossing voor te vinden. Daar kwamen ze er toen achter, dat de grote boosdoener de dienstregeling was en als je die dus zou afschaffen, dan kon geen trein meer vertraging hebben. Het advies was dus om de dienstregeling van de NS af te schaffen. Het wonderlijke was echter, dat de treinreizigers hier niet tevreden mee waren en een ander advies eisten. Sommige mensen zijn ook nooit tevreden!

Als je Alders zou vragen een commissie voor te zitten, die een oplossing moet vinden voor de steeds grotere allochtonenproblematiek, dan komt hij binnen een maand met het advies om het onderscheid tussen allochtonen en autochtonen af te schaffen. Ja, zo’n man kan wel wat!

 

STOERE TAAL OVER SEKS

Bron: Algemeen Dagblad

Recensent: Eric van der Velden

Datum: 26-09-8

Vormgever: Karel Hageman

Voorstelling: Onder Vrouwen II

 

Wimie Wilhelm, Margot Ros en Bodil de la Parra

 

Wat zoek je? - Glijmiddel. - Maar dat heb jij toch helemaal niet nodig? - Nee, maar hij wil me in mijn kont neuken. De dames van Onder Vrouwen II grappen als kerels.

Stoere, expliciete taal, waarbij het meestal draait om maar één ding: seks. Uit nood, zeggen ze zelf, om het nu eens een keertje niet over kinderen te hoeven hebben.

De sonore Wimie Wilhelm, de kwikzilverige Margot Ros en de verradelijk ingetogen Bodil de la Parra spelen 3 bevriende moeders met postnatale puberneigingen: verzet tegen de saaie verbanden van gezin en schoolplein, drang uit de band te springen. Bij het overwegend uit vrouwen bestaande publiek is de herkenning groot: lachsalvo op lachsalvo voor een show, die behendig manoeuvreert tussen stand-up, toneel en cabaret met livemuziek.

Deze mannelijke recensent kon zich wat minder gemakkelijk gewonnen geven. Hoe dicht blijven de dames bij zichzelf? Praten zij thuis aan de keukentafel ook zo beeldend over uitgescheurde geslachtsdelen? Of is er gewoon heel goed gekeken naar het succes van de televisieserie Sex in the City om daar nog een pittig schepje bovenop te doen?

De rollen komen wat te aangeleerd en aangemeten over, maar gaandeweg vervalt de argwaan. De actrices gaan er volledig voor. Zeker tegen het einde, als ook de ontroering een kans krijgt, kun je niet om de conclusie heen, dat dit trio geboren gangmakers zijn.