EXIT TON HOOIJMAIJERS
Friday, October 31st, 2008
PEK EN VEREN VOOR MACHER HOOIJMAIJERS
Bron: De Volkskrant
Auteur: Martin Sommer
Datum: 30-10-08
Vorrmgever: Karel Hageman
Foto: Gerard Vlaar
ton hooijmaijers stelt zich voor
De houding van bestuurder Hooijmaijers is exemplarisch voor de cultuur van de grote mond, die vooral heerst op provinciaal niveau.
Hoeven politieke bestuurders geen gezond verstand meer te hebben?
Gedeputeerde Ton Hooijmaijers (VVD) is de sterke man van de provincie Noord-Holland. Hij wordt in het Haarlemse provinciehuis wel Der Macher of de Mannetjesputter genoemd. Dit vanwege zijn stevige bestuursstijl. Hij roeit graag door de porseleinkast, en is daar trots op. Hij heeft, sinds hij gedeputeerde is, ook ‘nog nooit zo weinig verdiend’, zei hij laatst in een interview.
Maar nu is de Mannetjesputter in de problemen geraakt. Noord-Holland heeft voor bijna 100 miljoen euro gebankierd op IJsland en bij Lehman Brothers in Amerika. Noord-Holland is daar niet alleen in. Groningen, 15 gemeentes en een waterschap hadden ook avontuurlijk gebankierd. Bij elkaar gaat het om 225 miljoen euro – Noord-Holland spande dus wel de kroon. Te meer, omdat de provincie onder verantwoordelijkheid van Hooijmaijers ook nog eens 50 miljoen zou hebben geleend om daarmee elders een hogere rente te beuren. Dat is domweg verboden.
![]()
Wat moeten we met dit soort strapatsen met overheidsgeld? Voor zover ik kan overzien, kozen alle betrokken bestuurders dezelfde tactiek – de vlucht naar voren. Niet één wethouder of gedeputeerde heeft zijn biezen gepakt. Het was de schuld van Het Rijk, van De Nederlandsche Bank, of van minister Bos van Financiën. Die hadden moeten waarschuwen, wij hebben alles volgens de regels gedaan. Mannetjesputter Hooijmaijers speelde zijn rol loepzuiver. Hij wilde ‘geen modder gooien’, zei hij aan de interviewers, die het wilden horen. Hij had zijn 100 miljoen, zoals het hoorde, weggezet op een bank met een A-rating.

Hij had in de zomer contact gezocht met zowel Financiën als met De Nederlandsche Bank.
Daarna lopen de versies een beetje uiteen. De Nederlandsche Bank had de telefoon niet opgenomen. Van Financiën kwamen mailtjes terug, ‘dat ze geen tijd hadden. Of dat ze op herfstvakantie waren.’ Soms hadden ze wel opgenomen en ook advies gegeven. Het geld kon gewoon in IJsland blijven. ‘Blijf zitten waar je zit, was hun antwoord. Ik heb dat zwart op wit. Dat laat ik u nu niet zien. Nog niet.’ Want, nogmaals, ‘ik wil geen moddergooien en geen ruzie.’
Honderd miljoen is veel geld. Al snel bleek, dat de ‘zwart op wit’ brief waarmee Hooijmaijers schermde, niet bestaat. En daarna bleek, dat er ook nog creatief gebankierd was met geleend geld. Morgenavond wordt er in het Haarlemse provinciehuis een spoeddebat aan de kwestie gewijd. Tijd voor een hard oordeel over Ton Hooijmaijers, lijkt mij. Niet omdat hij Ton Hooijmaijers is, maar omdat zijn opstelling zo exemplarisch is voor de bestuurscultuur. Alles volgens de regels en daarmee kous af? Her en der kun je lezen dat een A-rating niets voorstelt, en dat de vergunning van De Nederlandsche Bank voor IJsland geen aanbeveling was om daar te bankieren.

Ton Hooijmaijers: Te groot voor Nederland
Dat had Hooijmaijers zelf niet hoeven weten, maar wel zijn financieel adviseur. Afgezien daarvan,: hoeven politieke bestuurders geen gezond verstand meer te hebben? Is het niet gewoon een kwestie van bestuurlijk fatsoen om iets meer bezorgdheid te laten blijken als je 100 miljoen belastinggeld kwijt bent, in plaats van de schuld zo snel mogelijk door te schuiven? Een spaarder of kleine belegger, die zijn centen verkeerd heeft geparkeerd, is ze helemaal zelf kwijt – hij kan niet naar de kleine lettertjes in het contract wijzen. Hoort de verantwoordelijkheid van een politiek bestuurder, die met publiek geld in de weer is, niet dubbel zo zwaar te wegen?
helikopterview
Morgenavond is het spoeddebat in Haarlem. Je moet het zwaarste kanon niet te snel van stal halen, maar af en toe is er geen ontkomen aan: kan die man niet weg?

Commentaar van Onans Lemming bij dit artikel:
Een heerlijk artikel en Martin Sommer slaat de spijker op z’n kop. Onans Lemming had iets dergelijks ook al eerder geschreven - zie Noord-Holland treft geen blaam - en het is hem dus uit het hart gegrepen. Maar je zult zien, dat Ton Hooijmaijers de zaak allang politiek dichtgetimmerd heeft en dat hij het debat, weliswaar met veel mitsen en maren, zal overleven, zodat hij gewoon weer op de oude voet verder kan gaan. Het ergste, en tegelijkertijd het meest waarschijnlijke, is dat er een commissie benoemd zal worden, die deze zaak tot op de bodem zal uitzoeken. Dan weet je zeker, dat je belazerd wordt waar je bijstaat en dat het vertrouwen in de politiek nog verder zal afnemen..





Vladimir Kramnik












