Prominent liberaal Frank Ankersmit, in 2004 mede-auteur van het Liberaal Manifest, heeft zijn VVD-lidmaatschap opgezegd. De hoogleraar intellectuele geschiedenis in Groningen is teleurgesteld, dat ‘zijn’ partij geen diepzinnig antwoord op de kredietcrisis weet te formuleren.
U heeft de VVD de rug toegekeerd. Waarom?
Ik was het al langere tijd niet eens met de te neoliberale koers van de partij. Dat was nooit een reden mijn lidmaatschap op te zeggen – er moet ook ruimte zijn voor meningsverschillen. Maar het slappe optreden van de VVD bij de kredietcrisis was de druppel, die de emmer deed overlopen.
Wat ontbreekt er aan dat optreden?
Ik zie deze kredietcrisis als een test van de zeewaardigheid van politieke partijen. Ben je als partij in staat het hoofd koel te houden en het land door de storm te leiden? Dat gevoel heb ik bij de VVD amper, volgens mij zijn ze daar helemaal de kluts kwijt. Met deze partij ga je de zee niet op, hooguit het Slotermeer. Het optreden van Mark Rutte in het kredietcrisisdebat was ongelukkig. Hij bleef maar hameren op het begrotingstekort van 2%.
Het lijkt wel of de VVD die hele crisis niet zo’n urgente zaak vindt. Terwijl je juist van een partij, die zegt raad te weten met financieel-economische thema’s, op dit punt een diepzinnig betoog over de toekomst verwacht.
En andere partijen lukt dat wel?
Ook andere partijen lijken niet te begrijpen wat er aan de hand is, maar er worden wel pogingen gedaan het denkproces op gang te brengen. Zo probeert een publicatie van ‘Christen Democratische Verkenningen’ wel de kredietcrisis te plaatsen in een visie op lange termijn. Die bereidheid tot nadenken ontbreekt bij de VVD. Intellectuele denkkracht is niet de sterkste kant van de partij.
U pleit voor een sterke staat, niet bepaald een stokpaardje van de VVD de laatste jaren. Had u uw lidmaatschap niet veel eerder moeten opzeggen?
Liberalisme wordt nu vooral uitgelegd als zo veel mogelijk taken privatiseren. Maar kernpunt van de Franse revolutie was de strikte scheiding tussen publieke en private sector. Dat lijken we te vergeten. Ik heb al vanaf 2005 de analyse gemaakt, dat vermenging van publiek en privaat leidt tot verval van het financieel en openbaar bestuur. Maar de crisis toont pas echt aan hoe belangrijk het is, die 2 uit elkaar te trekken. Dit is dé gelegenheid om op de toekomst te bezinnen. Nu de VVD dat nalaat, is dat voor mij het moment om op te stappen.
Commentaar van Onans Lemming bij dit interview:
Onans Lemming kent Frank Ankersmit als een uiterst redelijk man en bovenal op en top een liberaal. Als die al besluit zijn lidmaatschap van de VVD op te zeggen, moet het wel erg gesteld zijn met die partij.
‘Had toch gebeld’, riep een wanhopige ambtenaar tegen de toezichthouder van het Projectbureau Noord-Zuidlijn. Het was 10 september 2008, vroeg in de avond. Een rampzalige dag voor de bewoners van een monumentaal huizenblok aan de Amsterdamse Vijzelgracht en de gebruikers van het aanpalende Franse culturele centrum Maison Descartes.
Als gevolg van een lekkende damwand in het uit te graven nieuwe metrostation verzakten hun woningen en liep Maison Descartes flinke scheuren op. Het had voorkomen kunnen worden, denkt de ambtenaar, die constructeur is bij de gemeentelijke Dienst Milieu en Bouwtoezicht.
‘De constructeur betreurt met name, dat het niet ’s middags bij het aantreffen van de betonietinsluiting al gemeld is. Naar zijn inschatting had toen kunnen worden besloten de ontgraven grond terug te storten en maatregelen aan de buitenzijde te treffen.’
Dat staat in het conceptrapport van de gemeentelijke ombudsman, waarop Het Parool beslag heeft weten te leggen. Het rapport stond een dag lang integraal op de site van de krant, maar is er op verzoek van de ombudsman weer afgehaald: er moet nog met het gemeentebestuur worden onderhandeld over de definitieve versie van het rapport.
Uit de rapportage (gedateerd maart 2009) van de ombudsman komt een onthutsend beeld naar voren van prutsende aannemers, falende toezichthouders, slecht of niet met elkaar communicerende overheidsdiensten en wethouders van wie er een overbelast raakt (de eerder deze maand afgetreden PvdA’er Tjeerd Herrema) en de andere wethouder, die doet alsof z’n neus bloedt (GroenLinks-leider Maarten van Poelgeest).
Over de laatste, verantwoordelijk voor de Dienst Milieu en Bouwtoezicht en nu tijdelijk belast met de gehele Noord-Zuidlijn, staat er: ‘In gesprek met de ombudsman vertelt wethouder Van Poelgeest, dat hij zich vanaf zijn aantreden in 2006 ten opzichte van de dienst op afstand positioneerde. (…) Hij hield de lijn aan: geen bericht is goed bericht.’
Pas na de 1e verzakking in juni vorig jaar ontdekte Van Poelgeest, volgens de ombudsman, dat er bij de dienst iets niet klopte en dat die te weinig onafhankelijk was ten opzichte van het projectbureau. Voor een leek zijn de omstandigheden op de fatale werkplek, het metrostation aan de Vijzelgracht, nauwelijks meer te bevatten, omdat de complexe Noord-Zuidlijn volgens het stadsbestuur immers is te vergelijken met een expeditie naar de maan.
Allereerst blijkt tijdens de herstelwerkzaamheden van 2 eerdere lekkages, in de zomer van 2008, geen calamiteitencontainer aanwezig, die er volgens de voorschriften nadrukkelijk wél moet staan. Als de aannemer dan probeert aan de buitenzijde van de lekkende voegen stalen platen te bevestigen, blijken geen snijbranders aanwezig.
Vanaf andere plekken wordt personeel geronseld, dat wel in het bezit is van dit gereedschap. Maar dan blijken de stalen platen weer geen handvatten te hebben, zodat ze nauwelijks zijn te transporteren.
Geert Dales
En al die tijd worden de bewoners van de bedreigde panden bewust om de tuin geleid met onvolledige informatie.
Een van de bewoners, die ’s avonds, kort nadat zijn huis is getroffen door het wegstromende grondwater, nog even wat spullen wil ophalen, wordt op het nippertje gered van een pak slaag: een agent te paard wil hem er met de wapenstok van langs geven, maar wordt daarvan weerhouden door een meerdere.
Commentaar van Onans Leming bij dit artikel:
Dat krijg je ervan, als de verantwoordelijk wethouder Geert Dales, die op het onzalige idee was gekomen de Noord-Zuidlijn aan te leggen, alle kritiek in Buitenhof wegwuift en de schuld van de enorme overschrijdingen eenzijdig legt bij de klungelende aannemers. Wie kaatst kan de bal terug verwachten! Alle stront zal nu boven water komen.
Ingebouwd apparaat in 8.000 vrachtauto’s maakt verwachting niet waar. Minister Cramer staakt subsidie onmiddellijk.
Het ministerie van VROM heeft 80 miljoen euro gestoken in roetfilters, die nauwelijks functioneren. Dat blijkt uit een analyse van onderzoeksinstituut TNO. De filters zijn gemonteerd op 8.000 vrachtwagens. Minister Cramer van Milieu zet de subsidie per direct stop.
Het betreft de zogeheten halfopen filter, die achteraf wordt ingebouwd. Wanneer een vrachtwagen in de stad rijdt, vermindert dit zuiveringsapparaat slechts 5 tot 20% van de uitstoot aan fijnstof. Voor langere ritten (van minstens 3 uur) geldt een reductie tot 40%. De subsidieregeling is geënt op een uitstootreductie van 50%.
Volgens de onderzoekers van TNO voldoen de gesloten roetfilters wel. Die bewerkstelligen een uitstootreductie van meer dan 90%. Ook bij de filters van personenauto’s (gesloten en open) zijn vooralsnog geen problemen gesignaleerd. Het ministerie van VROM handhaaft de subsidieregeling voor deze typen roetfilters.
De subsidieregeling voor alle roetfilters (in totaal 300 miljoen euro) is in juli 2006 ingevoerd, omdat een bouwstop in de lucht hing. Doordat luchtkwaliteitseisen niet werden gehaald, dreigden bouwprojecten in het slop te geraken. Met de financiële steun wilde de overheid het gebruik van roetfilters stimuleren, in de hoop dan wel aan de luchtkwaliteitseisen te kunnen voldoen.
Volgens het ministerie van VROM hebben de tegenvallende resultaten van de halfopen filters geen directe invloed op de luchtkwaliteit. Wel is er in de milieuzones van 9 steden 2 tot 6% meer fijnstof dan tot nu toe werd gedacht. Gemeenten moeten bekijken, welke maatregelen zij nemen om dit negatieve effect om te buigen.
Op dit moment mogen vrachtwagens met een halfopen roetfilter de milieuzones van steden in. Het ministerie wil vooralsnog deze vrachtwagens niet uit de milieuzones weren. Chauffeurs worden voorlopig ook nog niet gedwongen gesloten roetfilters (die 90% fijnstof reduceren) aan te schaffen.
Het ministerie van VROM meldt, dat TNO nog verder onderzoek zal doen naar het effect van meerdere typen halfopen roetfilters voor zwaardere voertuigen. Minister Cramer verwacht, dat de resultaten eind mei bekend zijn. Misschien dat een enkel merk dan tóch opnieuw onder de subsidieregeling kan vallen.
De roetfilters maken onderdeel uit van een pakket maatregelen om te kunnen voldoen aan de luchtkwaliteitseisen. Nederland heeft bij de EU uitstel gevraagd om de Europees gestelde doelen te halen. Daarover moet binnenkort uitsluitsel komen.
Commentaar van Onans Lemming bij dit artikel:
Je zou toch denken, dat die half open roetfilters eerst op hun effectiviteit worden getest, voordat je er 80 miljoen subsidie aan geeft. Blijkbaar een rare gedachte.
Vandaag is het de laatste dag, dat de ruim 20.000 medewerkers van ABN Amro te horen krijgen hoe hoog hun prestatiebeloning is.
De beloningen zorgden voor een fel debat in de Tweede Kamer. Minister Bos was boos over de kritiek op de beloningen voor ‘eenvoudige medewerkers’.
Commentaar van Onans Lemming bij dit berichtje:
Het is inderdaad een hele prestatie om van een kerngezond bedrijf in een paar jaar een failliet bedrijf te maken. De rest van Nederland mag op de nullijn gaan zitten, maar deze medewerkers verdienen absoluut een prestatiebonus! Het ongemoeid laten van deze bonussen heeft Bos enorm in de peilingen doen zakken.
Robert Jasper Grootveld is geboren op 19 juli 1932 in Amsterdam. Hij is een Nederlands kunstenaar die vooral bekend is geworden door zijn happenings op het Spui in Amsterdam. Hij is een voorloper van de provobeweging, waarbij hij zich later aansloot.
Robert Jasper Grootveld is een zoon van Frits Grootveld, een timmerman in Amsterdam die lid is van de vrijdenkersvereniging De Dageraad. In 1954 wordt hij ijscoventer, verdient goed, maar is ontevreden. Tijdens een fietstocht per bakfiets naar Parijs, realiseert hij zich, dat hij beroemd wil worden. Maar eerst maakt hij nog een uitstapje in de journalistiek. In opdracht van Jan Vrijman doet hij onderzoek onder de aanhangers van Lou de Palingboer. Daarna wordt hij glazenwasser van het Hirsch-gebouw aan het Leidseplein. In 1961 wordt hij anti-rookmagiër, zoals hij het zelf noemde. Op allerlei affiches met reclame voor sigaretten zet hij een grote letter ‘K’ (voor kanker). In december 1961 is hij hiervoor gearresteerd en gevangen gezet.
Vervolgens organiseert hij manifestaties, zogenaamde ‘happenings’, in een tot ‘anti-rooktempel’ omgedoopte garage van Nicolaas Kroese aan de Korte Leidsedwarsstraat in Amsterdam. Onder de toeschouwers bevinden zich onder andere Harry Mulisch en Ramses Shaffy. Enkele weken na de ingebruikname steekt hij de tempel in brand. Hij wordt hiervoor tot een voorwaardelijke gevangenisstraf veroordeeld. Hij heeft in deze periode ook contact met Bart Huges, met wie hij een symbool ontwerpt – een appel in een driehoek – voor Amsterdam als magisch centrum in de delta.
Hij is, volgens eigen zeggen, al vanaf zijn 3e levensjaar in de ban van Sinterklaas en predikt dan al enkele jaren dat ‘Klaas komt’.
Vanaf 1964 vinden de happenings van hem plaats op het Spui. Hij danst, vreemd uitgedost, om het beeld Het Lieverdje in een wolk van zijn eigen sigarettenrook, terwijl hij allerlei bezweringen ropt. De bekendste zijn: ‘Uche, uche, uche’ en ‘Klaas komt’. De ceremonie kan worden uitgelegd als een commentaar op de heersende mores: zeggen dat je ergens tegen bent, maar het ondertussen wel doen. In 1966 richt hij de zogeheten Klaasbank op, en op 3 november 1966 neemt hij in het Vondelpark een speakers’ corner in gebruik.
Met de schilder Theo Kleij richt hij het Exotisch Kitsch Conservatorium op, dat weer overgaat in de Insekten-sekte / het deskundologisch laboratorium, waarbij ook Aad Veldhoen, Simon Vinkenoog, Max Reneman en Ernst Vijlbrief zijn betrokken. Later ontwikkelt hij zich tot vlottenbouwer. Zijn drijvende tuinen vervaardigt hij van blokken piepschuim, die met synthetisch doek zijn omwikkeld, waarna er om het geheel een net wordt geknoopt. Op de vlotten wordt aarde gestort, zodat er planten kunnen groeien. De 1e drijvende tuinen worden in 2000 overgedragen aan stadsdeel Zeeburg. Zijn voorbeeld is nagevolgd door beeldend kunstenaar Arie Taal.
Eva Jinek ia geboren op 13 juli 1978 in Tulsa, Oklahoma. Ze is een Nederlands journalist en nieuwslezer, vooral bekend van haar presentatie van het NOS Journaal op 3.
Eva Jinek verhuist op haar 11e jaar naar Nederland. Na een studie Amerikaanse geschiedenis aan de Universiteit Leiden is ze in 2004 bij de buitenlandredactie van het NOS Journaal gaan werken, waar ze zich bezighoudt met de Verenigde Staten. Daarnaast presenteert ze vanaf januari 2008 het NOS Journaal op Nederland 3. Ook valt ze vanaf het najaar 2008 in bij de ochtend- en middagbulletins van het NOS Journaal.
In mei van dat jaar vormt ze, samen met collega-redactielid Monique van Hoogstraten, de redactie van Het maakbare nieuws, een bundel met verhalen van 18 buitenlandjournalisten, bedoeld als antwoord op het boek ‘Het zijn net mensen’ van journalist-publicist Joris Luyendijk.
Grotere bekendheid krijgt ze als medepresentator van de uitzending van de NOS over de Amerikaanse presidentsverkiezingen in de (vanuit Nederland gezien) nacht van 4 op 5 november 2008. Samen met nieuwslezer Philip Freriks doet ze rechtstreeks verslag vanuit een restaurant vlakbij het Witte Huis in de Amerikaanse hoofdstad Washington D.C.
Het mooiste onbekende muziekinstrument is de bariton. Hij lijkt op de viola da gamba, een soort 6-snarige cello. De bariton heeft veel extra losse snaren, die kunnen worden getokkeld en met hun resonanties zorgen voor een rijke klank.
Haydn schreef voor zijn werkgever prins Esterhazy 175 baritontrio’s – en ook oefeningen voor zijn kwartetten en andere muziek.
Vijf daarvan worden gespeeld door het Nederlands Baryton Trio. Het mooiste is het 7-delige Trio nr. 97 (1771). Het prachtige Adagio cantable is verwant aan het slot van de Abschiedssymphonie, die Haydn in 1772 componeerde om Prins Esterhazy duidelijk te maken, dat het zomerseizoen lang genoeg had geduurd. Aan het eind lopen steeds meer musici weg, zodat er alleen wat kamermuziek overblijft, die herinnert aan dit Adagio cantable.
Haydns bijkomende boodschap was kennelijk: ‘Als u nóg langer muziek wilt horen, mot u die zelf maar spelen.’
Een 6-jarig albinojongetje in Burundi is levend in stukken gesneden. Dat heeft de politie in het Afrikaanse land verklaard.
En groep overvallers viel maandag een huis binnen in de stad Ruvumo, in het noorden van het land. ‘Ze sneden het kind levend in stukken. De hele buurt hoorde zijn geschreeuw’, aldus een politiewoordvoerder.
Afgelopen jaar zijn in Burundi zeker 8 albino’s vermoord. De lichaamsdelen worden vermoedelijk naar buurland Tanzania gesmokkeld, waar ze worden verkocht aan medicijnmannen.
Hovenier Sven Verheijen (19) uit het Gelderse Deil is woensdagochtend op het bedrijventerrein Halfweg coniferen aan het snoeien. Het geluid van laag overvliegende vliegtuigen leidt na een paar uur werk amper af. Totdat er eentje even over half elf opvallend laag over het distributiecentrum van het bedrijf GKN Driveline scheert: TK 1951 van TurkishAirlines.
‘Het lawaai was zo enorm, dat ik naar boven keek, me heb omgedraaid en dat vliegtuig verder heb gevolgd’, zegt Verheijen, een halfuur na de crash. ‘Hij vloog tegen de wind in en ging lager en lager.’ De hovenier strekt de armen omhoog en laat die zakken, om te verbeelden wat hij zag: ‘Eerst leek dat vliegtuig een beetje omhoog te gaan en toen zag ik hem echt zo, recht uit de lucht vallen.’
Dat gebeurt nog voor het dijklichaam van de A9, de snelweg waarop het verkeer daarna binnen de kortste tijd vaststaat. Achter die weg, op een kilometer afstand, begint de Polderbaan.
Het bedrijventerrein aan de Haarlemmerstraatweg in Halfweg wordt door de Haarlemmertrekvaart gescheiden van een stuk akkerland, waar de TK 1951 is neergestort. Ooggetuige Verheijen moet erkennen, dat hij nu al, zo kort na de crash, twijfelt aan zijn waarnemingen. ‘Die kist heeft volgens mij een boom geraakt, maar of dat nou gebeurde voor of nadat hij naar beneden viel…’
‘Dit ga ik nooit meer zien, hoop ik’, mompelt de hovenier, terwijl hij naar de brokstukken aan de overkant tuurt. Honderden meters verderop ligt het in drieën gebroken vliegtuig, waarvan de neus in elkaar is gepropt (met daarin, naar later bekend wordt, drie overleden bemanningsleden).
Drie traumahelikopters zijn geland in de omgeploegde akker. Langs de trekvaart rijden ambulances en andere hulpdiensten af en aan. ‘De hulp was er heel snel’, zegt Verheijen. ‘Eerst 3 brandweerauto’s, toen de rest.’ Overlevenden bevestigen die waarneming. ‘De hulpdiensten waren supersnel hier’, zegt Mustafa Atman, die met zijn collega Mustafa Bahçecioglu iets achter de vleugel zat. De 2 klauterden binnen een minuut uit de wrakstukken naar buiten. Via de nooduitgang. Om vervolgens weer terug te gaan naar de brokstukken om andere passagiers te helpen.
‘Voorin zaten mensen, die heel hard om hulp riepen’, vertelt Bahçecioglu. ‘Ze zaten bekneld. Wij konden niets doen. Ik werk als beveiliger bij de spoorwegen en ben wel wat gewend. Maar dit was heel erg.’
De chaos na de crash staat in schril contrast met de vlucht daarvoor, zegt Bahçecioglu. ‘Er was onderweg geen enkele turbulentie, ook niet tijdens het landen. Maar vlak voor de landing maakte het toestel hele rare bewegingen. Het leek alsof de piloot het toestel weer optrok. De piloot en de cabin crew zeiden niets. Zo snel gebeurde het, vanaf het moment dat het toestel begon te slingeren.’
Volgens hem volgde na 5 of 6 seconden een flinke klap. ‘Het toestel stond op de grond. Het was heel donker. Er was paniek, omdat we allemaal een ontploffing vreesden.’
Ook de zussen Jihad (25) en Hajar (22) Alariachi, van het tv-trio De Meiden van Halal, klommen via de nooduitgang en de vleugel naar buiten. ‘We hadden speciaal een plek gevraagd bij de nooduitgang, vanwege extra beenruimte’, aldus Jihad.
Met zus Esmaa (29), die niet mee terugvloog, waren ze voor de NPS voor een interview in Libanon geweest. Jihad heeft een bloedneus aan de crash overgehouden, Hajar een gebroken arm. Hajar is het toestel weer ingekropen om handbagage, een laptop, een cadeau en haar mobieltje te pakken.
Nog voordat de 1e hulpdiensten arriveerden, stonden naast de brokstukken misschien wel 30 overlevenden te telefoneren, vertelt John Brenninkmeijer, ooggetuige van de crash. Brenninkmeijer is een van de eersten, die via berichtendienst Twitter melding maakte van het ongeval. Hij zette zijn auto op de vluchtstrook van de A9 en liep het weiland in om hulp te bieden. Toen hij de 1e passagiers naar buiten sleepte, arriveerden de professionele hulpverleners.
Zo vreselijk snel als anderen zeggen, waren die hulpverleners er niet, bezweert Geert Hoogeveen die rijdend op de A9 getuige was van de crash. ‘Pas na 15 minuten kwam de 1e politieauto.’ Toen Hoogeveen zijn auto op de A9 stilzette, kreeg hij verwensingen te verduren van andere automobilisten. ‘Vingers naar het hoofd, boze gebaren. Die hadden niet in de gaten wat er was gebeurd.’
Op Schiphol was het nieuws razendsnel bekend. Wachtenden op vlucht TK 1951 hebben na een halfuur gezelschap gekregen van andere bekenden van inzittenden. Een Turkse man bij aankomsthal 3: ‘Ik werd gebeld door een goede kennis van me. Hij zei: mijn vliegtuig is neergestort. Ik dacht, dat hij me in de maling nam. Ik wilde bijna ophangen.’
Vier uur na de crash worden in het akkerveld 3 lichamen op de aanhangwagen van een trekker gelegd. Die rijdt stapvoets naar de loods van een nabijgelegen boerderij. Een halfuur later haalt de tractor nog eens 3 lichamen op.
HET VLIEGTUIG ZIEN, DAT WAS BELANGRIJK, DACHT IK
Bron: NRC-Next
Auteur: Aaf Brandt Corstius
Datum: 26-02-09
Vormgever: Karel Hageman
De vorige keer dat er een vliegtuig in Amsterdam neerstortte, in 1992, werd ik ontzettend kwaad op mijn middelbare schoolvijand M., die later in het leven trouwens mijn beste vriend werd.
M. had in 1992 al journalistieke aspiraties en was met zijn cassetterecorder naar de Bijlmer gegaan om een sfeerreportage over de vliegramp te maken. Ik vond het onethisch, dat hij daar mensen had lastiggevallen, en schold hem de volgende dag op school uitgebreid uit.
En nu reed ik zelf over de A9, op zoek naar het vliegtuig van Turkish Airlines. Ik had ook journalistieke aspiraties gekregen, maar eigenlijk geen idee wat ik daar nu mee moest. Het vliegtuig zien, dat was belangrijk, dacht ik.
In de file zat iedereen wild om zich heen te kijken. Op het radiojournaal werd niet gezegd waar het vliegtuig precies lag, dus het kon in elke akker langs de A9 zijn.
Ineens lag het daar, in een donker weiland. Raar, want plat op de grond. De voorkant zag er nog vliegtuigachtig uit, de achterkant was een lange sliert rommel. Langs de weg stond een agent te schreeuwen: ‘VOOR JE KIJKEN!!!’. Dat deed niemand.
Hier stilstaan was onmogelijk, maar verderop, onder een viaduct bij een landweg, kon dat wel. Een vrouw met een hondje, haar zoon en een man met een verrekijker hadden zich hier verzameld. Tussen de bomen door konden we het vliegtuig zien liggen.
Intussen stond in de auto de radio nog aan, waarop de verslaggeefster van Radio 1 na elk mini-interview ‘bedankt voor dit moment’ zei. Dat zei ze tegen het hoofd van een ziekenhuis, tegen Benno Baksteen, tegen een boerin die het had zien gebeuren en tegen een doorgewinterde man van de bloedtransfusiedienst, die het ook weer niet zó’n groot ongeluk vond.
Een andere verslaggever had Henk Westbroek opgeduikeld, die vertelde, dat hij bijna in dit vliegtuig had gezeten. Omdat het zo’n goedkope vlucht was! Maar hij had zijn reis toch maar omgeboekt! Omdat hij voor deze vlucht zo vroeg op had gemoeten! Maar daar had hij lang over getwijfeld hoor! Want hij was een enorme krent! En de middagvlucht was zeven tientjes duurder! Maar hij was uiteindelijk toch maar met de middagvlucht gegaan!
Henk kwam er zelf bijna niet van bij, van het toeval van dit alles en het feit, dat hij er zomaar een mediamomentje aan overhield. Ik keek nog even door de bomen naar het vliegtuig en ging toen maar naar huis.
DE CRASH, EN DE TURKSE KANS OP HET EU-LIDMAATSCHAP
Bron: NRC-Next
Auteur: Jan Blokker
Datum: 06-03-09
Vormgever: Karel Hageman
Gedenkwaardig cultuurbotsinkje, afgelopen woensdag bij Pauw en Witteman.
Aan tafel zat de aardige zakenman Mustafa, die in een week tijd het merkbeeld is geworden van de ramp met de TK 1951. Hij was de man, die samen met zijn neef Mustafa (na Fassbinder heten Turken niet meer allemaal Ali), levend uit het gebroken vliegtuig klom, en weer terugklom om mede-passagiers te redden. Die door alle negenendertig Nederlandse zendgemachtigden ter plekke werd geinterviewd, en daarna nog eens te gast was gevraagd bij al hun negenendertig actualiteitenrubrieken. Die vanwege zijn kraakheldere verslag van de gebeurtenissen meteen kroongetuige van de Raad voor de Verkeersveiligheid had kunnen worden. En die nu was uitgenodigd om te reageren op de persconferentie van Pieter van Vollenhoven.
Je zag meteen dat ‘t ‘m was tegengevallen. Een crash had hij kunnen overleven. De rouw om drie heldhaftige piloten aan wie 125 mensenlevens te danken zouden zijn geweest, zou hij verwerken. De beelden van de catastrofe bleven tot z’n dood bij hem. Maar dat hij deze trauma’s met zich mee moest dragen vanwege een defect (linker) radiohoogtemetertje – dat was te veel gevraagd. Dat leek hij de zwager van ons staatshoofd ook persoonlijk kwalijk te nemen: die had, zag je door zijn vriendelijke hoofd gaan, ook wel met iets minder lulligs tevoorschijn kunnen komen.
De poging van Jeroen Pauw om hem vertrouwd te maken met de Nederlandse wijsheid, dat ongelukken in een klein hoekje zitten, was niet aan hem besteed. Een pracht-Boeing van Turkish Airlines in een armoedig aardappelveld; negen doden waaronder vijf landgenoten; meer dan tachtig gewonden; de Turkse eer op het spel – dat allemaal het gevolg van een klein hoekje?
Hij zei het niet expliciet, maar je kon het als het ware voor in zijn mond zien liggen. Wat je nog wel half kon horen was de nogal raadselachtige opmerking, dat Pieter de zaak ook anders had kunnen formuleren. Jammer genoeg gingen de presentatoren daar niet verder op in, want het woord was aan Benno Baksteen, die als ervaringsdeskundige het defecte (linker) radiohoogtemetertje met zó veel modaliteiten begon te omzwachtelen, dat het tenslotte waarachtig nog ergens op begon te lijken.
Ik voelde intussen met de Mustafa’s mee. Zeker omdat in de media al een paar uur na het ongeluk de vraag begon door te zaniken of het wel raadzaam was geweest om een beschaafde luchthaven als Schiphol bloot te stellen aan Turken, van wie je immers nooit zeker wist of ze wel fatsoenlijk hadden leren vliegen. EenVandaag (AVRO en TROS), een van die roezemoesrubrieken waarvoor Sjuul Paradijs niet met Wakker Nederland zou hoeven komen, stelde de vraag regelrecht, en liet haar, zonder antwoord te geven, prettig hangen. Oude truc.
Alle dagen daarna bleef ’t doorzoemen. Een roezemoescolumnist in Het Paroolstelde gisteren vast, dat de Turken (hoe dúrven ze!) praatjes kregen, en Nederlandse hulpdiensten, Nederlandse verkeersleiders en Nederlandse Polderbanen zelfs van alles gingen verwijten, terwijl we allemaal wisten, dat kleine en grote Turkse maatschappijtjes met toestemming van Allah de lucht onveilig maakten, en liefst ook de christelijke lucht van Europa wilden besmeuren! En dat wilde lid van de EU worden! Over ons lijk dus.
Vanaf het moment dat de voorzitter van de Raad voor de Verkeersveiligheid voorzichtig had geopperd, dat de bemanning van de rampvlucht misschien te laat op het defecte (linker) radiohoogtemetertje had gekeken, was het hek van de dam. Op alle sites stroomden de anonieme commentaren binnen: allemaal in het troosteloze jargon – bijna al Turks tuig - waaraan je het electoraat van Wilders herkent, dat volgens het Sociaal Cultureel Planbureau steeds normaler, en steeds Nederlandser wordt.
De Mustafa’s zullen het nog merken. Nederlandse ongelukken beginnen in een klein hoekje.
Holly Madison (born December 23, 1979) is an American model and television personality, best known for appearing as Hugh Hefner’s number one girlfriend with Bridget Marquardt and Kendra Wilkinson on the reality TV series The Girls Next Door. Although Madison has modeled for Playboy, as well as having been part of a Playmate search, she has never technically been a Playmate.
Klik HIER voor een fotocompilatie van Holly Madison.
Biography
Madison was born Holly Cullen in Astoria, Oregon. Her father traveled around due to work in the timber industry, and from ages two through eleven, she grew up on Prince of Wales Island, Alaska, near Ketchikan. Her family then moved back home to St. Helens, Oregon. She attended Portland State University for two years as a double-major in theatre and psychology.
In 1999, Madison moved to Los Angeles to attend Loyola Marymount University. To afford the money for college, she competed to become a Hawaiian Tropic model and worked at Hooters. Becoming noticed, this led to invitations to the Playboy Mansion. After more than a year of visiting the mansion, Madison was invited to move in and became one of Hefner’s seven official girlfriends in August 2001. After all but two of his girlfriends had left in February 2002, Madison became Hef’s “#1 Girl” and moved into his bedroom at the mansion. Hefner’s two other girlfriends, Bridget Marquardt and Kendra Wilkinson, have their own bedrooms down the hallway. After all of her Playboy success, she was named among the top Hooters girls of all time in 2008 as part of the restaurant’s twenty-fifth anniversary.
Madison has spoken openly about her plastic surgery, having had a rhinoplasty (nose job) and breast augmentation, going from a size A-cup breast to a D-cup. She has a lower back tattoo of the Playboy Bunny.
In 2003, Madison shot a pictorial for Cyber Girl of the Week, a feature of the Playboy website. She also appeared on the cover and inside of the November 2005 issue of Playboy magazine, along with Marquardt and Wilkinson as part of a special pictorial promoting TheGirls Next Door. The girls were featured again on the covers of the September 2006 and the March 2008 issues of Playboy.
In season three of the show during the episode ‘My Bare Lady’, Madison stated that she wants to have a career producing Playboy spreads. During seasons three and four, Holly has been shown working at the Playboy studios as an intern and later a junior photo editor. She also helped design and put together The Girls Next Door 2008 calendar.
In February 2009 she quit working for the company all together due to the split from Hefner making her position “awkward”.
A self-described animal lover, Madison started writing articles about pets in 2006 for a friend’s quarterly magazine, The Coolest Little Pet Magazine. She describes herself as ‘mistress of the Mansion pooches’. In April 2007, Madison was featured nude in a PETA ad, alongside the tagline ‘I’d Rather Go Naked Than Wear Fur’.
In the past, Madison has stated that she wanted to marry Hefner and have his children. During an interview at the Playmate of the Year luncheon in May 2008, Hefner stated, ‘I love Holly very much and I think we’re going to be together the rest of my life, but marriage isn’t part of my puzzle. It’s not a personal thing; I just haven’t had much luck with marriages.’
On October 7, 2008, Madison announced in a video posted on TMZ.com that her relationship with Hefner had ended, but that she, Bridget Marquardt, and Kendra Wilkinson are “still filming stuff together.’ Hugh Hefner confirmed the breakup stating that, ‘If Holly says it’s over, I guess it’s over.’ Hefner also confirmed that all three girls are committed to a sixth season of The Girls Next Door, and that he plans to find new live-in girlfriends.
In November 2008, Madison began dating illusionist Criss Angel. The relationship ended in February 2009.
De bariton van prins Esterhazy
