De kans is groot, dat Gonzalo Garcia in de winterstop vertrekt bij FC Groningen. De creatieve middenvelder past niet in de plannen van trainer Ron Jans en verschijnt daarom slechts sporadisch op het wedstrijdformulier.
‘We hebben er met elkaar over gesproken en zijn tot de conclusie gekomen, dat we wel met elkaar overweg kunnen, maar niet bij elkaar passen’, aldus Jans vrijdag op de website van FC Groningen.
Volgens de coach mag Garcia daarom vertrekken uit de Euroborg. ‘Het is beter om uit elkaar te gaan. Overigens zal Gonzalo tot de winterstop gewoon deel uitmaken van de 1e selectie.’ Jans heeft Garcia overigens niet opgenomen in de selectie voor de competitiewedstrijd zaterdag tegen AZ. ‘Dat hij deze keer niet bij de achttien zit, hoeft niet te betekenen, dat we geen beroep meer op hem zullen doen.’
Oprichter Theo Heuft van het legendarische voormalige bordeel Yab Yum in Amsterdam wil binnen een half jaar een nieuwe Yab Yum openen in Brussel. ‘Een Yab Yum is als een vlag op een schip. Zo’n zaak hoort thuis in de Europese hoofdstad’, zegt Heuft (74) vandaag in de Vlaamse krant De Morgen.
Heuft zegt hiervoor samen te werken met een serieuze Belgische ondernemer. ‘Het gaat mij niet in de 1e plaats om het geld, maar om het laten voortleven van mijn levenswerk.’
Yab Yum was een bekend luxebordeel. Heuft had er naar eigen zeggen een omzet van 1 miljoen euro per maand, mede omdat hij schuimwijn van 15 euro per fles verkocht als champagne voor 550 euro per fles. Het succes leidde er echter toe, dat criminelen hem probeerden af te persen. In 1999 verkocht Heuft het bordeel. De gemeente Amsterdam sloot het vorig jaar, omdat het vermoedde, dat de zaak in handen was gekomen van Hells Angels.
Heuft zegt ook plannen te hebben om de Yab Yum in Amsterdam binnen 3 maanden weer te openen. ‘Het bestemmingsplan voor het pand aan de Singel is nog altijd een seksbedrijf.’
De Universiteit van Utrecht is de beste universiteit van Nederland. Dit blijkt uit de ‘Academic Ranking of World Universities’ (ARWU) van de Universiteit van Shanghai.
De Utrechters staan op een goede 52e plaats in het wereldwijde klassement. Dit is wel slechter dan de 47e plaats van vorig jaar. De enige andere Nederlandse universiteit in de top-100 is Leiden, op een gedeelde 72e plaats. De lijst wordt aangevoerd door Harvard University in de Verenigde Staten.
De criteria om op de lijst te komen zijn onder meer het aantal keren, dat medewerkers van een universiteit in wetenschappelijke tijdschriften, zoals Nature en Science, publiceerden.
Geert Wilders is woedend op 3 wetenschappers, die zijn PVV zouden typeren als een extreem-rechtse partij, die de democratie ondermijnt. ‘Ik ben echt ziedend. Ze zijn knettergek geworden. Wat een idiotie. Wij zijn democraten in hart en nieren’, stelde hij vandaag.
De PVV-leider reageerde op een bericht in de Volkskrant over een onderzoek naar radicalisering en polarisatie, dat in opdracht van het ministerie van Binnenlandse Zaken is uitgevoerd. Volgens een woordvoerster van het departement zit het onderzoek in de laatste fase, waarbij de begeleidingscommissie en de onderzoekers, zoals gebruikelijk, nog discussiëren over de definities. Van onenigheid is volgens haar geen sprake.
De woordvoerster wil niet vooruitlopen op de conclusies. Maar volgens de krant noemen de wetenschappers Hans Moors, Bob de Graaff en Jaap van Donselaar de PVV een extreem-rechtse partij, die islamofobie en systeemhaat tegen de overheid mobiliseert en daarmee de sociale cohesie en democratie ondermijnt. Wilders verwerpt die kwalificaties. ‘We zijn democratisch gekozen en gebruiken alleen democratische middelen’, stelde hij.
Commentaar van Onans Lemming bij dit artikeltje:
Dat Wilders woedend is, zegt niet zoveel, want Wilders kan over de meest onbenullige dingen ziedend worden. Maar hier heeft hij toch wel weer een punt. Wetenschappers horen geen politieke uitlatingen te doen, daar hebben we politici voor. Niet voor niets moet wetenschap waardevrij zijn. Als wetenschap niet waardevrij is, trekt je de conclusies van wetenschappers al bij voorbaat in twijfel.
Een ontevreden Axe-gebruiker uit India daagt Unilever voor de rechter. De producent van het geurmerk beloofde klanten, dat de vrouwen voor het oprapen lagen na gebruik van Axe, maar bij de 26-jarige Vaibhav Bedi is dat nog niet het geval.
De man spuit zich al 7 jaar lang iedere ochtend helemaal suf, maar hij heeft nog steeds geen vrouw kunnen scoren. Hij eist nu een schadevergoeding van 30.000 euro.
Justitie in New Delhi neemt de zaak zeer serieus. Een forensisch laboratorium gaat nu onderzoek doen naar de aantrekkingskracht van het Axe-geurtje. Unilever wilde nog niet reageren.
Commentaar van Onans Lemming bij dit artikeltje:
Wel een leuk proces! Axe beloofd inderdaad met zekerheid, dat de vrouwen als vliegen op de stroop afkomen als je Axe gebruikt. Als dat na 7 jaar niet het geval is, heb je inderdaad reden tot klagen.
In Nederland zou zo’n aanklacht geen enkele kans hebben, want je wordt geacht door de reclameboodschap heen te kijken. Maar andere landen, vooral de VS, honoreren soms de meest wonderlijke aanklachten, bijvoorbeeld als je je hele leven hebt gerookt en dan longkanker krijgt.
De 14-jarige Laura Dekker kan voorlopig nog niet uitvaren. Haar ondertoezichtsstelling is namelijk verlengd tot 1 juli. Dit komt, omdat De Raad voor de Kinderbescherming hiervoor een verzoek had ingediend, ze vinden namelijk, dat haar reis om de wereld in een zeilboot te gevaarlijk is voor Laura.
Na de eerdere afwijzing om te mogen vertrekken door de rechter in augustus, is veel onderzoek gedaan naar Laura. In het NOS journaal gaf de 14-jarige onlangs aan dit irritant te vinden, omdat het haar veel tijd kost.
De onderzoeken hebben de twijfel bij de kinderrechters in ieder geval niet weggenomen. Het veiligheidsplan voor de reis is niet voldoende uitgewerkt en de afspraken met de Wereldschool zijn volgens de kinderbescherming en de rechter niet concreet genoeg. De bedreigingen op het gebied van Laura’s veiligheid en ontwikkeling zijn volgens de rechter nog te ernstig om haar te laten beginnen met haar tocht.
De advocaat van Laura is van mening, dat de resultaten van praktische aard zijn en dat Laura onder meer een EHBO cursus gaat doen en extra apparatuur in haar boot wordt aangebracht.
Laura zelf laat weten teleurgesteld te zijn.
Commentaar van Onans Lemming bij dit artikeltje:
In eerste instantie vond Onans Lemming het geen goed idee, dat Laura Dekker een soloreis om de wereld wilde maken. Dat kwam, omdat ze nog maar 13 jaar was – en waar hebben we anders de leerplichtwet voor – en dat steeds meer jonge meisjes zich steeds raardere ideeën in hun hoofd halen, bijvoorbeeld om als jongste rond de wereld te zeilen. Maar Onans Lemming is om. Het omslagpunt kwam, toen hij las, dat de ouders van Laura tijdelijk uit de ouderlijke macht waren gezet. Hoezo? Was ze dan niet goed opgevoed? Als ze in handen van de Kinderbescherming valt, weet ze zeker, dat haar leven geruïneerd wordt. Maar nog belangrijker was, dat allerlei gezagsdragers ineens precies wisten wat de gevaren van z’n soloreis waren en dat ook heel gewichtig uitdroegen. Allemaal mensen waaraan je direct kon zien, dat ze nog nooit een zeilboot gezien hadden en die een hekel aan sport hadden. Laat staan, dat ze de ambitie van Laura konden begrijpen.
Onans Lemming vindt nu, dat het een heel bijzonder meisje en dat bijzondere meisjes ook bijzonder mogen worden behandeld, dus laat haar vooral uitvaren. Waar bemoeien we ons eigenlijk mee?
Belangwekkend nieuws uit Duitsland. Parlementariër Agnes Krumwiede (De Groenen) is uitgeroepen tot het lekkerste lid van de Bondsdag.
Bild heeft Agnes ‘ontdekt’. Volgens de krant is het Bondsdaglid het bewijs, dat de oppositie af en toe best aantrekkelijk kan zijn. Krumwiede zit namens De Groenen in de Duitse Tweede Kamer. Voordat ze aan haar politieke carrière begon, was ze concertpianist.
Gebruikers van Windows 7 kunnen last krijgen van een probleem, waarbij hun computer tot het einde der tijden lijkt te herstarten. Het gaat om mensen, die hun Windows Vista hebben geüpgraded naar 7.
Het zou fout gaan bij de laatste stap van het installeren. De pc start opnieuw op, meldt dat de upgrade niet is gelukt en dat de Vista-installatie wordt hersteld. Vervolgens blijft het systeem maar rebooten. Gebruikers moeten Windows 7 dan opnieuw installeren.
Volgens Microsoft is het probleem aan de gebruikers zelf te wijten. Zij zouden proberen een 32-bit Vista-installatie te upgraden naar een 64-bit 7-installatie, zo weet Webwereld. Het probleem zou echter ook gewoon voorkomen kunnen worden bij correcte upgrades.
Het is niet de 1e keer, dat Microsoft te maken heeft met eindeloze reboots. Bij de installatie van service pack 3 voor Windows XP ging het ook al fout.
Vanaf de 1e noot klonk hij krachtig, en de toch al gretige saxofonist had een onstuitbare speelhonger.
‘Ladies and gentlemen, I’m sorry.’ Midden in een solocadens, zo’n onnavolgbare eenzame sliert noten die minuten kan duren, vol associaties, verwijzingen en grapjes, hét moment waar je op wacht, het creatieve brandpunt, dat Sonny Rollins definiëert, wat hij het beste kan van allemaal, waarin de saxofonist dieper en dieper graaft, schraapt, poetst, filosofeert, midden daarin richtte hij het woord tot het publiek. Eén zin. En hij ging weer verder. Ploeterend. Schatgravend.
Waarvoor verontschuldigde Rollins zich? Dat niet elke noot zijn sax even rond verliet? Niet elk loopje nagelvast doortimmerd was? Of voor zijn riet, dat af en toe piepte? Drie heeft hij er gebruikt, donderdag in de Groningse Oosterpoort. De 1e was een piepertje, de 2e iets te zwaar, waardoor hij sommige noten miste, de laatste klonk smooth en warm, zoals we de 78-jarige tenorheld zelden hoorden.
De immer zelfkritische Sonny Rollins hoefde zich echt niet te verontschuldigen. Is het vaak afwachten welke externe of interne omstandigheid een smetje zullen werpen op Rollins’ concert – slecht geluid, sloom bandlid, een toch wat stramme frontman – nu was alles goed. Vanaf de 1e noot klonk Rollins krachtig. En de toch al gretige saxofonist had een onstuitbare speelhonger. Al in het 2e nummer, zijn hit St. Thomas, speelde hij aan een stuk het thema en een lange solo, zonder een moment op een van zijn bandleden terug te vallen.
De begeleiders van Rollins zijn al jaren mikpunt van kritiek. Kabbelende slomerds zijn het, waar niets van uit gaat. De muziek zou zoveel spannender kunnen zijn met pittiger begeleiding. Aan de andere kant: dankzij de egoloze musici kan Rollins volkomen op zijn eigen houtje los gaan. Twee dingen maakten de situatie deze keer goed te harden: Rollins speelde veel, dus we hoefden ons niet steeds door saaie solo’s heen te worstelen en hij had een drummer meegenomen met peper in het lijf: Kobie Watkins. Heerlijk: Rollins’ zeldzame concert – hij komt eens in de paar jaar en soms heel lang niet – vond eindelijk eens niet plaats in het voor jazz totaal ongeschikte Amsterdamse Concertgebouw.
Doet Rollins eigenlijk nog iets verrassends, of is een concert van de overlever een nostalgische reis? Natuurlijk had hij zijn vaste licks en hij speelde voornamelijk bekend repertoire, maar de saxofonist nam gigantische risico’s door steeds maar te zoeken. Dat maakte zijn spel bloedspannend. Nieuw de laatste jaren: Noord-Afrikaans aandoende fliebers, die de wereld op zijn kop lijken te zetten.
Met: Clifton Anderson (trombone), Bobby Broom (gitaar), Bob Cranshaw (basgitaar), Kobie Watkins (drums) & Sammy Figueroa (percussie).
Gezien: 22 oktober, De Oosterpoort, Groningen
Publiek: 1.150 (uitverkocht)
De legendarische jazzsaxofonist Sonny Rollins begon donderdag zijn Europese tournee in DeOosterpoort in Groningen. En hij had er zin in. Met een stam lijf strompelde hij het podium op, stak een krachtige vuist omhoog, kondigde snel de band aan en ging spelen. Meteen vanaf het openingsnummer McGhee liet Rollins alle hoeken van de tenor horen. Over een meerlaagse ritmesectie met drums, percussie, bas en gitaar zocht hij nog steeds naar nieuwe dimensies in de mix van bop en Caribische muziek.
Niks geen opgewarmde prak van een belegen jazzmuzikant, maar verrassende en wringende noten buiten de akkoorden. En regelmatig nog vingervlug. In het nummer St. Thomas bleef hij steeds dicht bij de melodie, maar ontleedde die telkens op een heel andere manier. Het moeten wel 30 variaties geweest zijn, en allemaal even spannend. In een duet met drummer Kobie Watkins bleef hij onophoudelijk doorsparren.
Wát een energie. En dat in enerverende solo’s van zeker 10 minuten. Als snel zwaaide Rollins de tenor de lucht in richting een krachtige, hoge noot. Het beeld (en geluid) deed denken aan de beroemde documentaire Saxophone Colossus (1986), waarin Rollins tijdens een openluchtconcert op zijn toppen speelde, al solerend van het podium viel, zijn hiel brak, en tóch doorging.
Donderdag was te zien, hoe zijn lichaam hem langzaam maar zeker in de steek begint te laten, maar dat hij nog steeds niets aan bravoure heeft ingeboet.
De band begeleidde prima. Maar de medemuzikanten stonden in een diepdonkere schaduw van Rollins. Toen zij wat soloruimte kregen, zake het concert enorm in. Trombonist Clifton Anderson bleef steken in korte frasen, gitarist Bobby Broom had tussen de veelnoterij soms een aardige gedachte, maar legde dan weer verkeerd accent.
Dus deed Rollins voor hoe je een muzikaal verhaal vertelt. Zijn saxofoon schreef als een pen in de lucht, soms in álle rust stilhoudend voor een punt of een komma, en dan weer met een schorre stoot beginnend aan een nieuwe zin. De lange solo, waarmee Rollins zonder begeleiding het nummer nog eens afsloot, leek een showtje. Maar elke noot was raak en waardevol.
Na 2 uur! ebde de energie wat weg. Het slotnummers was kort en krachtig, de titel ervan veelzeggend: Do’nt stop the carnival. Weer ging die sterke vuist de lucht in: ‘See you next time!’. Graag.
Jazzmuzikant Sonny Rollins geeft 22 oktober een exclusief concert in De Oosterpoort in Groningen. De 78-jarige tenorsaxofonist komt in het kader van een korte Europese tournee, die hem ook naar Frankrijk, Italië, Kroatië en Oostenrijk brengt.
‘The Saxophone Colossus’ (7 september 1930) begon op zijn 11e als pianist, maar stapte over naar de altsax en uiteindelijk de tenorsax in 1946. Drie jaar later nam hij zijn 1e plaat op. In 1956 bracht hij Saxophone Colossus uit, nog altijd een van zijn meest gewaardeerde albums, aldus De Oosterpoort dinsdag.
De kaarten voor het concert gaan zaterdag in de voorverkoop.
JAZZLEGENDE ROLLINS IN GRONINGEN
Bron: Dagblad van het Noorden
Auteur: Peter van der Heide
Datum: 22-10-09
Vormgever: Karel Hageman
Jazzliefhebbers kijken al tijden uit naar de komst van tenorsaxofonist Theodore Walter ‘Sonny’ Rollins. Vanavond betreedt de 79-jarige ‘Saxophone Colossus’ het podium van de Groningen Oosterpoort voor zijn enige Nederlandse concert.
De kaartjes à 82,66 euro zijn al maanden op. Rollins geldt als een van de belangrijkste jazzmuzikanten ooit. Hij overleefde John Coltrane, Miles Davis, Max Roach en Art Blakey, met wie hij platen opnam.
Marcel Roelofs, jazzprogrammeur van het Groningse Grand Theatre, plaatst Rollins op dezelfde hoogte als zijn generatiegenoot John Coltrane (1926-1967). ‘Zijn impact op de muziek is kleiner, maar zijn invloed is minstens net zo groot. Rollins is echt een van de allergrootsten. Hij heeft zoveel muziekstormen overleefd, het is fantastisch de man nog een keer aan het werk te kunnen zien, al is het in een versnelling lager. Je kunt zeggen, dat Rollins voor de jazz is wat de Stones voor de pop zijn.’
Saxofonist Frans Vermeerssen (54) maakte in de jaren ’80 deel uit van de bloeiende jazzscene in Groningen. ‘Rollins heeft me als tiener ooit aangestoken. Het is nooit overgegaan. Hij is van grote invloed geweest op mijn spel, nooit glad, maar met een ruwheid, die ik ook probeerde te bereiken. Van hem leerde ik, dat je moet blijven zoeken en oefenen. Het gaat om het creëren, het magisch moment dat alles vanzelf gaat. Ik waardeer hem om zijn relativering, humor en vrolijkheid. Hij is altijd onvoorspelbaar, maar wel toegankelijk gebleven.’
Sonny Rollins wordt op 7 september 1930 in New York City geboren als Theodore Walter Rollins. Hij is een Amerikaanse jazzmuzikant en tenorsaxofonist. Hij heeft al een lange productieve carrière in de jazz. Hij begint op zijn 11e en speelt al voor zijn 20e samen met Thelonious Monk. Hij toert nog steeds en neemt nog altijd albums op. Leeftijdgenoten en muzikanten waarmee hij platen heeft gemaakt, heeft hij overleefd: John Coltrane, Miles Davis en Art Blakey.
Begin
Sonny Rollins begint als pianist, stapt over naar de altsax en uiteindelijk belandt hij bij de tenorsax in 1946. In 1949 maakt hij zijn 1e plaatopname met Babs Gonzalez. In hetzelfde jaar maakt hij opnames met J.J.Johnson en Bud Powell. Hij maakt opnames met Miles Davis in 1951 en met Thelonious Monk in 1953. Hij maakte deel uit van het Clifford Brown-Max Roach kwintet in 1955 en wordt hiervan de leider als Clifford Brown in 1957 overlijdt.
Bandleider
Op 22 juni 1956 neemt hij Saxophone Colossus op, één van zijn beste albums, samen met pianist Tommy Flanagan op, bassist Doug Watkins en drummer Max Roach. Het is pas zijn 3e album als bandleider, maar toch neemt hij al zijn meest bekende nummer op: St. Thomas, een calypso afgeleid van een liedje, dat zijn moeder zong in zijn jeugd. ‘Het was een traditional’.
In de jaren ’50 is hij de leidende figuur in wat later bekend werd als hard bop. In 1957 begint hij met het gebruik van bas en drums als begeleiding van zijn solo’s, bijvoorbeeld op de 2 vroege opnames Way Out West (Contemporary, 1957) en A Nightat the Village Vanguard (Blue Note, 1957).
Albums
In 1959 raakt hij – volgens hemzelf – gefrustreerd door zijn muzikale beperkingen en neemt hij een 2e, beroemd geworden verlof op van de muziek. Om een zwangere buurvrouw niet lastig te vallen, gaat hij oefenen op de Williams Bridge. Zijn ‘comeback’-album heet dan ook The Bridge.
Ook in de jaren ’60 blijft Rollins een van de avontuurlijkste muzikanten. Elk album verschilt totaal van de voorafgaande. Hij doet latin-ritmes op What’s New, haalt de avant-garde in met Our Man in Jazz, en herontdekt de normen op Now’s the Time. Hij speelt ook de soundtrack van Alfie.
Wederom gefrustreerd, neemt hij zijn 3e, en voorlopig laatste, verlof op. Hij besteed zijn tijd aan yoga, meditatie en Oosterse filosofieën. In 1972 raakt hij in contact met RandB, pop en funk-ritmes. Hij heeft nu ook een elektrisch versterkte gitaar en bas in zijn band. In deze periode speelt hij zijn solo’s zonder begeleiding. In 1985 komt zijn album Solo Album uit.
Zijn grootste bekendheid krijgt hij door uitvoeringen op het album Tattoo You van de Rolling Stones. Hij speelt op de nummers Slave, Waiting on a Friend (de solo) en mogelijk Neighbours.
Op 11 september 2001 is hij vlakbij het World Trade Center, toen de torens instorten. Vlak daarna neemt hij het live-album Without a Song: The 9/11 Concert op.
Overzicht
Sonny Rollins staat bekend om het feit, dat hij eenvoudige, oppervlakkige of ongewone muziek gebruikt en daarop een improvisatie baseert (bijvoorbeeld: Theres No Business Like Show Business op Work Time, I’m an Old Cowhand op Way Out West en Sweet Leilani op This Is What I Do).
Hij heeft weinig nummers gecomponeerd, maar bekend gebleven zijn wel St. Thomas, Oleo, Alfie’s Theme en Airegin.
Zijn latere albums zijn niet zo bijzonder als zijn eerdere, maar zijn optredens zijn, al meer dan 25 jaar, nog steeds krachtig en getuigen van een enorme grootsheid.
Onderscheidingen
In 2007 wint hij, samen met Steve Reich, de Zweedse Polar Music Prize ter waarde van € 108.000. Deze prijs heeft de status van Nobelprijs van de Muziek. Het juryrapport roemt zijn onweerstaanbare swing, zijn krachtige sound en zijn muzikale gevoel voor humor.
Sonny Rollins
1930 Wordt op 7 september geboren in New York City 1941 Begint als jazzmusicus 1946 Kiest voor de tenorsaxofoon 1949 1e plaatopname met Babs Gonzalez 1949 1e optreden met Miles Davis 1951 Maakt opnames met Miles Davis 1953 Maakt opnames met Thelonious Monk 1955 Clifford Brown-Max Roach kwintet 1956 Saxophone Colossus
1957 Wordt de leider van het Clifford Brown-Max Roach kwintet 1957 Gebruikt alleen bas en drums als begeleiding 1959 Neemt verlof op 1962 Einde van het verlof 1966 Verschijning van de film Alfie 1972 Komt in contact met R&B, pop en funk-ritmes 1981 Tattoo You
2007 Ontvangt de Zweedse Polar Music Prize
Platen / CD’s van Sonny Rollins (Selectie)
1949 Babs Gonzales and his Orchestra
1951 Sonny Rollins with Modern Jazz Quintet (1951/53, Fantasy)
1951 Vintage Sessions (1951/53/54, Prestige
1954 Moving Out (Fantasy)
1954 Bag’s Groove
1955 Worktime (Fantasy)
1956 Sonny Rollins, Vol.I (Blue Note)
1956 Plus Four (Fantasy)
1956 Tenor Madness (Fantasy)
1956 Taking Care of Business (Prestige)
1956 Saxophone Colossus
1957 More From The Vanguard (Blue Note)
1957 Alternate Takes (Contemporary)
1957 Quintet (Zeta)
1957 The Sound of Sonny (Fantasy)
1957 Tour de Force (Fantasy)
1957 Way Out West
1957 Night At The Village Vanguard
1958 Bass and Trio (Verve)
1958 Tenor Titan (Verve)
1958 Newk’s Time (Blue Note)
1958 Freedom Suite (Fantasy)
1958 Duets
1958 Sonny Rollins & The Big Brass
1958 And the Comtemporary Leaders
1958 Sonny Side Up
1962 What’s New
1962 The Bridge (RCA)
1963 Sonny Meets Hawk
1963 All the Things You Are (1963/64, Bluebird)
1963 Live in Paris (Magnetic)
1965 On Impulse (Impulse)
1966 East Broadway Rundown (Impulse)
1966 Alfie
1972 Next Album (Fantasy)
1973 Horn Culture (Fantasy)
1974 Cutting Edge
1975 Nucleus (Fantasy)
1976 The Way I Feel (Milestone)
1978 Don’t Stop The Carnival (Milestone)
1978 Milestone Jazzstars In Concert
1979 Easy Living
1979 Don’t Ask (Milestone)
1980 Love At First Sight (Milestone)
1981 No Problem (Milestone)
1982 Real Life (Milestone)
1984 Sunny Days, Starry Nights (Milestone)
1985 Sonny Rollins, Vol.II (Blue Note)
1985 The Solo Album (Milestone)
1986 Concerto for Saxophone and Orchestra
1986 G-Man (1986/87, Milestone)
1987 A Night at the Village Vanguard (Blue Note)
1987 Dancing in the Dark (Milestone)
1989 The Best of Sonny Rollins (Blue Note)
1990 East Broadway Rundown (MCA)
1990 Falling in Love With Jazz (Milestone)
1991 Here’s to the People (Milestone)
1991 On the Outside (Bluebird)
1992 Complete Prestige Recordings
1993 Old Flames
1996 Silver City
1996 +3
1998 Global Warming
1998 Greatest Hits
1998 Jazz Showcase
2000 Best Of The Complete RCA Victor Recordings
2000 Ken Burns Jazz Collection
2002 Ballads
2004 Best of Sonny Rollins
2005 Essential Sonny Rollins: The RCA Years
2005 Prestige Profiles
2006 Impulse Story
2006 Sonny Please
2006 Milestone Profiles
2007 On Impulse!
2007 Jazz Biography
SONNY ROLLINS 50 JAAR LATER
Bron: Vrij Nederland
Auteur: Rudie Kagie
Datum: 24-11-07
Vormgever: Karel Hageman
Sonnie Rollins (77) is de laatste nog levende saxofonist uit de Gouden Eeuw van de Jazz. Zijn naam werd ooit in één adem genoemd met die van Charlie Parker, Thelonious Monk, John Coltrane en Miles Davis. Die zijn allemaal dood, maar Rollins blaast onverstoorbaar door. Mag van deze overlevende nog een nieuw geluid worden verwacht?
Oordeel zelf. Op maandag 26 november treedt de bejaarde bopper met zijn sextet op in het Amsterdamse Concertgebouw. Dat wordt een belevenis. Vanwege zijn gevorderde leeftijd beperkt Rollins zich tot een paar concerten per jaar.
2 maanden geleden blies hij in Carnegie Hall te New York op zijn rieten met de elegantie, waarmee een ruiter zijn paard berijdt. Hij had het zichzelf gemakkelijker kunnen maken dan hij deed, maar liever riep hij nog één keer een revolutionair hoogtepunt uit zijn carrière in herinnering: een trio-concert (met bassist Wendell Marshall en drummer Kenny Davis) op 29 november 1957 in Carnegie Hall. Jazz die zo radicaal werd teruggebracht tot de essentie, was een halve eeuw geleden iets ongehoords. Er was geen piano, zelfs geen gitaar, om fijne accoordjes onder de pittige calypso’s en zwoele ballades van de meester te leggen.
Ook in Amsterdam zal de piano ontbreken. Rollins grijpt (met trombonist, bassist, gitarist, percussionist en drummer) op een vorm terug, die hij in 1966 voor het laatst hanteerde. Onrustig blijft hij de grenzen van de eenvoud verkennen. Jazzmusici zijn zoekers of weters. Sonny Rollins was altijd het prototype van een zoeker.
DE WERELD VAN SONNY ROLLINS
Bron: De Volkskrant
Auteur: Koen Schouten
Datum: 03-11-07
Vormgever: Karel Hageman
Volkskrantrecensenten belichten hun favoriete websites.
Deze week: www.sonnyrollins.com
OK, als ik het goed heb onthouden vinden wij Sonny Rollins een van de grootste muzikanten ooit. Een waanzinnige improvisator, inspirerend kunstenaar, Kortom: god op tenorsax. En nu moeten we ook nog naar zijn website. Waarom?
Om alles wat je net noemde natuurlijk, maar ook, omdat Rollins een uitgebreide site heeft, waarop je al zijn platen kunt zien, luisteren en kopen, je kunt transcripties en partituren aanschaffen en onuitgebracht materiaal downloaden. Maar het belangrijkste: er staan filmpjes op, waarin de 77-jarige jazzheld zijn visie geeft op zijn carrière en op jazzcollega’s, onder wie Thelonious Monk en Miles Davis.
Dat is wel bijzonder, toch?
Dat is zeker bijzonder, want tot een paar jaar geleden hulde Rollins zich in mysterie en gaf hij zelden interviews. Zijn vrouw Lucille schermde hem af. Sinds zij is overleden, is onze held een stuk toegankelijker. Hij liet de journalist en videocameraman Bret Primack zijn site beheren, en die laat er geen gras over groeien.
Zijn het goede filmpjes?
Dat wisselt. De nieuwste, waarin Rollins een ontmoeting heeft met voormalig revolverheld en jazz-afficionado Clint Eastwood, heeft weinig om het lijf. Maar in andere films vertelt hij interessante dingen en bij elkaar scheppen ze een mooi beeld van de saxofonist. Primacks montages verduidelijken soms op een heldere manier. Als Rollins het heeft over hoe hij, net als Miles, een zoeker is, dan zou je kunnen denken: ho eens, Rollins speelt toch al jaren vrijwel hetzelfde? Maar de montage met 50 jaar concertfragmenten, die erop volgt, laat zien, dat Rollins’ spel voortdurend veranderd.
Komen we iets te weten over zijn beweegredenen bij het kiezen van medemuzikanten?
Tussen ons: die band van tegenwoordig is toch niet te harden, zo plat als die soms klinkt? Maar het blijkt, dat Rollins niet over één nacht ijs gaat. 2 jaar geleden in Amsterdam had hij geen drummer – nu nog steeds niet. In een filmpje is te zien, dat ene Jerome Jennings het deze zomer mocht proberen in New Mexico. Hij was afgepeigerd na de gig, Rollins was positief, maar de zoektocht gaat verder. De 26e in het Amsterdamse Concertgebouw komt hij misschien met Willie Jones. Dat zou goed nieuws zijn.
Wat, Rollins deze maand in Amsterdam? Daar moet ik heen. Zijn er nog kaartjes?
Nee, natuurlijk niet.
Premier Jan Peter Balkenende wilde woensdag niets loslaten over zijn mogelijke ambities voor de nieuwe post van EU-president. Tijdens een debat over Europa zei hij alleen, dat Nederland zich inzet voor een zware post. Het Nederlandse belang is volgens hem niet gediend bij publieke discussies.
De oppositie wilde woensdag helderheid van Balkenende, zeker nu de fractieleiders van de PvdA en de ChristenUnie dinsdag aangaven, dat ze willen, dat hij in Nederland blijft. Volgens de woordvoerders van deze coalitiepartijen is hiermee echter niet gezegd, dat de premier niet mág.
Balkenende wordt in Europese kringen genoemd als kanshebber voor de prestigieuze post. Zelf heeft hij eerder gezegd, dat hij geen kandidaat is. De Britse ex-premier Tony Blair en de Luxemburgse premier Jean-Claude Juncker zijn inmiddels wel formeel kandidaat voor de functie.]
Commentaar van Onans Lemming bij dit artikeltje:
Balkenende kan nog zo vaak zeggen, dat hij geen kandidaat is, dat zegt helemaal niets. Liegen en bedriegen zit politici zo in het bloed, dat ze het zijn gaan beschouwen als de hoogste vorm van het politieke handwerk. Balkenende is zeker een geschikte kandidaat, want daarvoor is hij voldoende kleurloos en visieloos, zodat andere regeringsleiders geen last van hem zullen hebben. Een heel ander verhaal is Tony Blair, die zich officieel kandidaat heeft gesteld. Die is allesbehalve kleurloos en visieloos en zal het waarschijnlijk dus ook niet worden.
Als Balkenende naar de EU vertrekt, is dat voor de PvdA een ramp. Niet dat ze Balkenende zo graag mogen, maar vervroegde verkiezingen zijn dan onvermijdelijk en de PvdA staat er in de peilingen rampzalig voor.
